Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2015

ΕΝΙΑΙΑ ΚΙΝΗΣΗ BLOGGERS ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΚΒΙΑΣΜΟ!

Για την πείνα των παιδιών μας ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τους άστεγους των δρόμων ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τις αυτοκτονίες των συνανθρώπων μας ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τους πολίτες που πεθαίνουν από τη φτώχεια ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τις παραγωγικές ή μη ηλικίες που είναι στα αζήτητα ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τα παιδιά μας που φεύγουν στο εξωτερικό μετανάστες ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για την τρίτη ηλικία που δεν έχει φάρμακα και περίθαλψη ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τα δυσβάσταχτα χρέη που μας φόρτωσαν χωρίς να φταίμε ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΤΕ ΤΟ!

ΕΝΙΑΙΑ ΚΙΝΗΣΗ BLOGGERS ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ!

Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2015

ΚΑΛΗ ΑΝΑΤΟΛΉ!

Αγαπημένες μου φίλες αγαπημένοι μου φίλοι
η φίλη μου Μαρία -Νεφέλη συνηθίζει αυτή τη φράση αντί καληνύχτας
μια φράση που ομολογώ μου αρέσει πολύ!

                       Κ Α Λ Η                                                                         Α  Ν Α Τ Ο Λ Ή!
   Αυτή την  ανατολή πρόλαβα μια μέρα και προσπάθησα να τη συγκρατήσω στη μηχανή μου.Πώς όμως μπορείς να συγκρατήσεις στη φωτογραφική μηχανή σου τον Δημιουργό;
   Ανηφορίζοντας για το χωριό Ταξιάρχης με θέα ανατολικά το νότιο άκρo της χερσονήσου του Αγίου όρους, τα χρώματα έκλεβαν την προσοχή μας.Κρατώντας στη ποδιά μου πάνω σε ενα λευκό τραπεζομάντηλο τον δίσκο μου με τα κόλλυβα,κάποια φορά θα πρέπει να σας δείξω τους δίσκους μου αφού κάθε φορά δημιουργώ άλλο σχέδιο αποκλειστικά με ξηρούς καρπούς




 δυσκολευόμουν να κρατήσω στιγμιότυπα εν κινήσει.
Όμως η ομορφιά μπορεί να φανεί.Μπορείτε να τη φανταστείτε.
στην τέταρτη φωτογραφία, ο όγκος ακριβώς στη μέση είναι η χερσόνησος της Σιθωνίας, όπως φαίνεται στα μάτια μας, και αριστερά και δεξιά η θάλασσα .

Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι
οι λέξεις είναι τόσο φτωχές μπροστά στην ομορφιά της φύσης...
Γυρισμός.........
η συπλήρωση του χάρτη με εικόνα το ακρωτήριο της χερσονήσου της Κασσάνδρας, πριν κατηφορίσουμε για τον τόπο μας.



 Μερικές ενδιάμεσες φωτογραφίες απο την ηρεμία του Χολομώντα







και μετά η συνέχεια των χαρταετών μου ..........
............................................................................................................
    Και ξημερώνει η Δευτέρα κάτασπρη!
πώς να πετάξουν οι χαρταετοί μου;
   Να πετάξουν δεν μπορούν, να φωτογραφηθούν όμως ποιός τους εμποδίζει;
   Άλλωστε και πίσω απο τις λεπτές νιφάδες ο ουρανός χαμογελά!
   Το κυκλάμινο που μου χάρισε πολλά πολλά ανθάκια, ακόμα έιναι φορτωμένο!Θα γλυτώσει τάχα απο την παγωνιά;
                                 και τα παχύφυλλά μου; έχω μια ελπίδα οτι θα γλυτώσουν όλα!

Τίποτα δεν εμποδίζει την αγάπη  των παιδιών!Κράτησαν τους χαρταετούς τους και βγήκαν ακριβώς στο όριο των βαθμών Κελσίου ανάμεσα στο συν και το πλην.

Ούτε το κοριτσάκι φοβήθηκε το χιόνι!άλλωστε έχει χοντρές κάλτσες και μπότες και δεν θα βραχεί!


  Η παρακάτω κατασκευή οφείλεται εξ ολοκλήρου στο σχόλιο της αγαπημένης μας nicol, στην προηγούμενή μου ανάρτηση.
  Γιαυτό λοιπόν, την ώρα που το διάβασα, έκοψα την κορυφή της φασολιάς μου, την αποξήρανα όσο προλάβαινα,  συρρίκνωσα το αγαπημένο μου χωριό σε ένα οκτάγωνο χαρταετό, το περιτύλιξα με την περιπλοκάδα , έδωσα την άκρη της στα χέρια του μικρού πρίγκιπα με απόλυτη εμπιστοσύνη, και τον άφησα ελεύθερο να πετάξει  στον δικό του ουρανό!
Ο μικρός μου πρίγκιπας! αμφιταλαντατεύτηκε δεξιά αριστερά αλλά οι φωτογραφίες δεν γνωρίζω γιατί πάντα στην επικόλληση γυρίζουν κάθετα,και μετά με τη βοήθεια της πον πον -ένιας ουράς του απογειώθηκε και χάθηκε στον ουρανό!Θα τον βρείτε κάπου στη Βέροια.





                           αγαπημένε μου μικρέ πρίγκιπα μη ξεχάσεις τις ευχές μου!





..............................................................................................................................................................
 ΔΎΟ ΉΛΙΟΙ!
Ο ένας τεχνητός από το μπαλκόνι βλέπει τον άλλο τον αληθινό μέσα στο χλωμό της χιονόπτωσης και του χαμογελά!πως το ξέρω; μα τον είδα......όπως θα τον δείτε κι εσείς!ακριβώς αυτό το κομμάτι το χαρίζω στη Σμαραγδενια μας, αφού της έκλεισα το τηλέφωνο για να προλάβω τον ήλιο!Βέβαια διακρίνω πως πάλι ο φακός της φωτ. μηχανής μου έχει σημάδια, αλλά εσείς παρακαλώ να τα προσπερνάτε, να βλέπετε πιο μακριά απ'  αυτά.



Συνεχίζοντας τους χαρταετούς μου, και αφού για πρώτη φορά αγόρασα καμβάδες,
αυτό το κοριτσάκι που θάβγαινε στο χιόνι το χάρισα κέρινο χαρταετό, δεν θα κινδύευε να λοιώσει
απο τη ζέστη με τέτοιο καιρό,




και μετά έπιασα στα χέρια μου το μεγαλύτερο καμβά με πολλές και διάφορες εκδοχές σε σκέψεις και σχέδια.
Κατέληξα σ΄αυτό αφού και η άνοιξη ξεκινάει και τα ριζόχαρτά μου με προκαλούσαν  να χρησιμοποιήσω σαν φράχτες, λεπτομέρειες από καμμένα σπίρτα αυτά που πρόλαβα να κρατήσω από τα καράβια μας πριν πεταχτούν...
Πάμε στα σύννεφα!Δικός μου ουρανός, είχα κρατήσει από την προηγούμενη ανάρτηση, και εκεί που έκοβα με το χέρι μου ακανόνιστα σχήματα, κάποιο σαν να μου έμοιαζε με κάτι γνωστό.........
Ε, δεν μπορεί λέω τόση ομοιότητα.........



Αλλά συγκρίνοντας πείστηκα και εκεί που δεν μου ταίριαζε να το χρησιμοποιήσω, γιατί όχι, άλλωστε σήμερα είναι η γιορτή της.
Ας υπάρχει Χαρά και σ΄αυτόν τον ουρανό!Ο ουρανός  είναι για  όλους!Και η Χαρά μας αγαπά όλους!


 
ένας κρίκος κουρτίνας συγκρατεί τα νήματα των χαρταετών  πάνω στα δυο πασαλάκια της εικόνας αφού τα πρόσωπα είναι απασχολημένα, 
και εδώ οι χαρταετοί μου είναι επίσης κηρηθροαετοί!Είναι ο πρώτος μου πίνακας μικτής τεχνικής!
Να σας πω την αλήθεια; Όταν μπορώ, θα αγοράζω καμβάδες!Έτοιμη επιφάνεια για τόσα πολλά!


Μια πεταλούδα τεχνικής sospeso trasparente συμπληρώνει το κενό- προξέστε τα πασαλάκια φράχτες-
 Αύριο συσκευάζονται και   ταχυδρομούνται........

Ε, να μείνει χρόνος να κάνουμε και κανένα κεράκι,


Εδώ ένα βιβλίο αρραβώνων , πριν συμπληρωθεί με βέρες , αρχικά ονομάτων και ημερομηνίες...
Για να προλάβω τα σχόλια, - δεν είναι  ενδοοικογενειακό -!
...................................................................................................
και για ένα κορίτσι χαρούμενο που γιορτάζει σήμερα
και περίπου τέτοιο καιρό το 2012, άρχισα να επικοινωνώ , να νοιάζομαι και να μου δίνει χαρά η φιλία της




υ.γ.
Ευχαριστώ την Βίκυ την ποδηλάτισσα για τις συμβουλές της με τις γνώσεις της πάνω στους καμβάδες.Ίσως να μην τήρησα κάτι απ'  αυτά, αλλά συγχωρείστε με ήταν η πρώτη φορά.
Στις επόμενες προσπάθειες θα τα εφαρμόσω.



























































Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2015

Παιδικά τραύματα!!!

                        Ναι

                      αγαπημένες μου φίλες
                 
                       αγαπημένοι μου φίλοι,

    Σήμερα, κατόπιν ωρίμου σκέψεως(εδώ γελάνε), αποφάσισα να σας μιλήσω  για ένα, το μοναδικό, πιστέψτε με,παιδικό τραύμα στην εύθραυστη ηλικία των 13 ετών!
Αρχές του 1972 μάθημα φυτολογίας.
'Ισως να ήταν και φθινόπωρο του ΄71, γιατί θυμάμαι και τα ρούχα που φορούσα.Φθινοπωρινά ή πριν την Άνοιξη.
Θέμα:φασίολος.ΦΥΤΆ ΔΙΚΟΤΥΛΉΔΟΝΑ
http://www.oedb.gr:8080/oedvLibrary/user/presentDoc.jsp?docId=37&docType=1&fileName=book37.xml

Εργασία: κεσεδάκι από γιαούρτι
                βαμβάκι
                ένα φασόλι
και νερό.
Παρακολούθηση φυτρώματος, πότισμα κ.τ.λ., και κάποια μέρα να φέρουμε τα φυτά μας στον υπεύθυνο καθηγητή μας,  για....ίσως και βαθμολόγηση.
    Γεμάτη καμάρι,που η αγάπη μου και η φροντίδα μου είχε πετύχει ένα υγιέστατο φυτό με ύψος περίπου στα 30 εκ. να προεξέχει από το πλαστικό κεσεδάκι,και οι κοτυληδόνες να συγκρατούνται σε κάποιο ύψος,διανύω τον προαύλιο χώρο του γυμνασίου, προσέχοντας σαν τα μάτια μου το φυτό μου κι αφού είχαμε μαζί  διανύσει μια όχι ευκαταφρόνητη απόσταση από το σπίτι που διέμενα, ως εκεί.

       Ώσπου    δίπλα μου ,    μια   συμμαθήτρια  που  δεν  κρατούσε κεσεδάκι     - ας   είναι   καλά   όπου  και αν βρίσκεται   -    λέγοντας :         -   τί   μαρή   φασίουλους  είν΄ αυτός ;   - με μία ηθελημένη εκτοξευτική κίνηση του δείκτη της από το εσωτερικό του αντίχειρα στον μίσχο του φυτού μου(δοκιμάστε το) έδωσαν μια πολύ πετυχημένη οξεία γωνία στο διπλωμένο φυτό μου , κομμένο στα δυο.Μόλις μπορούσε να το συγκρατήσει η λεπτή μεμβράνη του εξωτερικού του μίσχου.
   Καταλαβαίνετε ότι ναι σίγουρα πληγώθηκε όχι μόνο το φυτό μου, αλλά και η αυτοπεποίθησή μου έσπασε μαζί του.Σίγουρα θα μπήκα με δάκρυα στα μάτια στην αίθουσα,  όπου μόνο το δικό μου κεσεδάκι ήταν γεμάτο φύλλα στην επιφάνεια του βαμβακιού, από το σπάσιμο και το λύγισμα και τα φύλλα της κορυφής του στη βάση του.Μη ρωτάτε αν το είπα, φυσικά και όχι, όμως το κράτησα με θλίψη μέσα μου ζωντανό, και ας περάσαν τόσα χρόνια.........
..................
Βλέπετε τότε δεν γνώριζα τη γυψόγαζα!
Σίγουρα με μια επικάλυψη θα επέδενα και θα σταθεροποιούσα προσωρινά το πληγωμένο φυτό μου.

Τέσσερις δεκαετίες και κάτι χρόνια μετά, εντελώς χωρίς πρόγραμμα,καταχείμωνο, γέμισα με βαμβάκι δύο κεσεδάκια γιαουρτιού.Στο ένα έριξα δύο γίγαντες και στο άλλο 4-5  κοινά φασόλια.
Στο βάθος παραμένουμε πάντα πολύ....παιδιά!

                      Σας πληροφορώ ότι και εγώ η ίδια εξεπλάγην με την ανάπτυξή τους.


                                        

                             
                               

                              
         



   Είναι σχεδόν δέκα ημερών από τη μέρα που έβγαλαν φύτρα και  δέστε  έχουν περάσει   τα    91 εκατοστά.
   Μεγαλώνουν μέρα τη μέρα.
   Σε κάποια φάση οι ρίζες γέμισαν τα  κεσεδάκια και σκέφτηκα να τα τοποθετήσω μαζί σε ένα μεγαλύτερο δοχείο διάφανο για να παρακολουθώ τις ρίζες,προσθέτοντας χώμα από το καινούργιο που έχω προμηθευτεί  ώστε  να με βρει  - πρώτα ο Θεός -  πανέτοιμη η Άνοιξη που θα ανανεώσω το χώμα στις γλάστρες του μπαλκονιού μας.Σιγά που ΔΕΝ θα μετρούσα πόσες μέρες υπολείπονται ώστε το ημερολόγιο να γράψει ΜΆΡΤΙΟΣ!


Αφού λοιπόν πρόσθεσα χώμα στο κοινό τους δοχείο, η ανάπτυξή τους συνεχίζεται με γρήγορους ρυθμούς!

                                                  εδώ φλερτάροντας την ανατολή




    Σκέφτομαι μήπως πρέπει να τα κάνω αναρριχώμενα κρατώντας τα με ένα σχοινί από κάποιο φωτιστικό οροφής.Τι λέτε;


Τα δύο φυτά ξεχωρίζουν στο ύψος, γιατί, σας το είπα, είναι: γίγαντες!!!
Τα άλλα ακολουθούν τη δική τους πορεία, στέκονται στο ύψος τους!

Δεν θα συνεχίσω να σας δείχνω την ανάπτυξή τους,
άλλωστε το ψυχικό τραύμα .....απαλύνθηκε νομίζω με αυτό το δεύτερο πείραμα.
                      .......................................................................................................................................................
.....................
Τι είπα; δεν γνώριζα τη γυψόγαζα;
Τότε ναι, τώρα όμως όχι!
.................
Γιαυτό λοιπόν και αφού μου είχε μείνει το πλέγμα ενός ανεμιστήρα από πέρυσι,( ο ντεκουπαρισμένος έλικας το περίμενε να συνταξιδέψουν)

 









ντύθηκε με γυψόγαζα από τη μια πλευρά, την κοίλη,στέγνωσε, ντύθηκε με γυψόγαζα και από την άλλη πλευρά , και νάτην έτοιμη η επιφάνεια  να γίνει η πρώτη συμμετοχή μου στη μνήμη της αγαπημένης μας Μπέτυς   http://anthivolon-bl.blogspot.gr/ και να φτάσει στη Βέροια.

    Χαρταετοί, χαρταετοί!!!!

  Άλλο τραύμα χωρίς τραύμα όμως.
  Δεν έχω πετάξει ποτέ  σαν παιδί χαρταετό και δεν έχω φτιάξει επίσης.
  Κάποια στιγμή, ίσως μαζί με τα παιδιά μου, αλλά έχουν περάσει πολλά πολλά χρόνια...
ΠΟΎ ΝΑ ΒΡΏ όμως κατάλληλο ουρανό;
Αν θα πετούσα χαρταετό, θάθελα να ήταν στον ουρανό του χωριού μου, του αγαπημένου μου χωριού!
Πήρα τη φωτογραφική μου λοιπόν μια μέρα και πήγα , τόσο όσο να μαζέψω αρκετό ουρανό!
Καθαρό, καταγάλανο ουρανό, με θέα αμυδρά τον ΆΘΩΝΑ στο βάθος.







 εδώ δεξιά... ο κόλπος Κασσάνδρας εκεί που γυαλίζει...


                                                        ο      υ     ρ     α     ν    ό     ς


                                                                     ο υ ρ α ν ό ς

                                                                       ο υ ρ α ν ό ς
 


    Το γαλανό που χρειαζόμουν, που είχα ανάγκη να βρω για τη Βέροια.
    Ήταν η μέρα που είχα μάθει το συμβάν από τις φίλες μας.
    Με τη σκέψη λοιπόν στο πιο μακρινό ταξίδι της Μπέτυς μας   http://anthivolon-bl.blogspot.gr/ και ας μην την είχα γνωρίσει, σκεφτόμουν...
πέρυσι η Βιργινία      decopassion-virgo.blogspot.gr/ τέτοιο καιρό,
 φέτος.....
...του χρόνου.....
συμβόλαιο με τη ζωή δεν έχουμε,
κράτησα στις φωτογραφίες μου αρκετό ουρανό, περπάτησα στο χωριό μου, αλλά άλλη φορά θα σας το παρουσιάσω, ή...δεν θα σας το παρουσιάσω για να έρθετε,
και θα επαναλάβω εκείνο το υπέροχο: Θεέ μου πόσο  μπλε   ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε;
Παρήγγειλα λοιπόν τον << δικό μου>> ουρανό σε ριζόχαρτο και εκεί πάνω θα κολλήσω όσους χαρταετούς δεν πέταξα ποτέ σαν παιδί.
Θέλω ο ουρανός του χωριού μου από κάθε άποψη, να γεμίσει χαρταετούς.Τόσοι όσοι θα πέφτουν από το βάρος σαν πεφταστέρια.







λεπτομέρεια απο το γεφυράκι, μακάρι να μπορούσα να επισυνάψω το video με τον ήχο των νερών δίπλα του, στο κάτω μέρος του χωριού μου.





 Για πρώτη μου φορά χρησιμοποίησα και τέμπερες, ενθουσιάστηκα....σαν παιδί που είμαι!


Aυτή είναι η πρώτη συμμετοχή μου και φυσικά έχω κρατήσει αρκετό ουρανό για τη συνέχεια!
                              Αγαπημένες μου φίλες
                               αγαπημένοι μου φίλοι
     ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΏ!
    Κάντε ό,τι μπορείτε
    να παραμείνετε πάντα παιδιά!
Υ.Γ.
   Σε 33 μέρες και σήμερα,  το ημερολόγιο γράφει: Μ ά ρ τ ι ο ς!!!
                                  μην το ξεχνάτε!





 

Αντιγράφω απο την αγαπημένη μας Βίκυ,http://podilatisa.blogspot.gr/ που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας την επιθυμία της Μπέτυς
Η Γιορτή Αγάπης θα στηθεί στην Βέροια το τριήμερο 13-15 Μάρτη 2015 και είναι σίγουρο πως θα είναι γεμάτη από τους "ΧΑΡΤΑΕΤΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ" όλων μας!!!

Οι άνθρωποι της Πρωτοβουλίας είναι έτοιμοι να δεχθούν τις δημιουργίες μας και για το λόγο αυτό σας δίνω ονόματα και διευθύνσεις για να αρχίσετε τις αποστολές σας...

Πρωτοβουλία για το Παιδί - Κέντρο Αναφοράς, Πλατεία Ζωγιοπούλου 3, 59100 Βέροια, (υπόψη κ. Ιωάννας Νάσου) τηλ. 23310-72303.

ή 

Αριστοτέλης Σιδηρόπουλος, Ανοίξεως 19, 59100 Βέροια, (υπόψη κ. Πελαγίας Σιδηροπούλου) τηλ. 23310-29571