Σάββατο, 22 Αυγούστου 2020

Be happy... χωρίς happy...



 Αγαπημένες μου φίλες
 αγαπημένοι μου φίλοι...


   Για μια Ευτυχία που είχαμε κοντά μας κοντά ένα αιώνα, θα σας μιλήσω σήμερα.

   Ήταν κάπου μετά το 1920 όταν ένας νέος με το όνομα Ιωακείμ, βρέθηκε από την Χαλκιδική να υπηρετεί την στρατιωτική θητεία του στη Ρόδο.
   Εκεί ερωτεύτηκε μια όμορφη Ροδίτισσα και όταν απολύθηκε και ήρθε στο χωριό μας, θα το συζητούσε με τους γονείς του να έχει την άδειά τους και να ξαναπάει στο μακρινό νησί να φέρει την αγαπημένη του.

   Προφανώς θα ίσχυσε η παροιμία: παπούτσι από τον τόπο σου ...και το ταξίδι δεν ευοδώθηκε.
   Παράλληλα σε μια οικογένεια, είχε μόλις γεννηθεί ένα κοριτσάκι, το δέκατο τέταρτο παιδί της οικογένειάς της.
   Κάτι σας θυμίζει αυτό, είμαι σίγουρη, ότι τα πρώτα οχτώ παιδιά, χάθηκαν με τη σειρά, κάθε που γεννιόταν το δεύτερο, ο Θεός έπαιρνε κοντά του το πρώτο, αυτό είναι ασύλληπτο αν το σκεφτούμε σήμερα.
  Η νεογέννητη θα βαφτιζόταν πάραυτα και νονός της οικογένειας , ήταν ο εν λόγω νέος.
  Το όνομα το αποφάσιζε πάντα ο νονός, την τελευταία στιγμή ή την προτελευταία.
  Ας βάλουμε έναν υποθετικό διάλογο, απλά επειδή δεν ήμασταν παρόντες:
 - Μαμά, θα το ονομάσω ΕΥΤΥΧΊΑ!
- .................................
 - Ή Ευτυχία, ή ...κι όπως ήταν φασκιωμένο το μωρό, το ακούμπησε σε ένα πεζούλι, λίγο πριν την είσοδο του  ναού  κι ο υποψήφιος νονός, την κοπάνησε, όπως θα λέγαμε σήμερα...

 Τι να κάνει η μητέρα του, γιος της ήταν , ήδη του είχαν χαλάσει και το χατήρι για την όμορφη     Ροδίτισσα, πήγε, αγκάλιασε το μωρό, πλησίασε τον ιερέα που περίμενε και όταν ήρθε η στιγμή :Βαφτίζεται η δούλη του Θεού, έδωσε στο μωρό  το όνομα Ευτυχία!
Έτσι ήρθε η Ευτυχία, το μοναδικό όνομα στο χωριό μας, έως ότου, λίγα χρόνια μετά, εξελίσσεται μια άλλη οικογενειακή ιστορία:
Μια μητέρα δώδεκα παιδιών, συνάντησε την γιαγιά μου.
- Αχ θειά Ασμίνα, τι θα κάμου; δώδικα έχου...
- Να του πεις του μκρό Ιφτιχία !
Κι έτσι έγινε και η δεύτερη Ευτυχία στο χωριό μας και ήταν το μικρότερο παιδί εκείνης της οικογένειας.

Φέτος ήταν η χρονιά που ο Θεός αποφάσισε οι δυο Ευτυχίες να μεταβούν στην αιωνιότητα.

Αρχές του χρόνου και ο μικρός αδερφός του πατέρα μου και χθες μόλις, η μικρότερη όλων, πλήρης όμως ημερών και μέσα στην απόλυτη αγάπη μιας όμορφης οικογένειας στην μακρινή ήπειρο.


 Εδώ η ιδιόχειρη ευχή της be happy, χρόνια πριν και στα τηλεφωνήματά μας, πάντα μου μιλούσε για 
αγάπη.
 Για τον Θεό και την αγάπη.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πραγματικά επιτελούν σκοπό, τέτοιες στιγμές κι έτσι σήμερα το πρωί, είδα από τα ξαδέρφια μου, ένα δικό της ποίημα, γραμμένο από πριν, γι αυτές τις ώρες...
Ήθελα να το μοιραστώ στην μνήμη της, που πάντα θα είναι ΕΥΤΥΧΊΑ

 Το μικρό βίντεο την στιγμή που διάβασα το νέο και ένωσα τα δάκρυά μου με την αλμύρα της θάλασσας να φτάσουν εκεί μακριά.
................................................................................................................................................


A parting poem from our mother Elfi for our family in Greece and Germany - please share.
Ένα χωριστικό ποίημα από τη μητέρα μας για την ελληνική μας οικογένεια - Παρακαλώ μοιραστείτε
Όταν το αύριο ξεκινά χωρίς εμένα
Και δεν είμαι εκεί για να δω
Εάν ο ήλιος πρέπει να ανατέλλει και να βρει τα μάτια σας
Όλα γεμάτα δάκρυα για μένα
Εύχομαι τόσο πολύ, δεν θα έκλαιγες
Ο τρόπος που κάνατε σήμερα
Ενώ σκεφτόμαστε τα πολλά πράγματα που δεν είχαμε πει
Έτσι, όταν το αύριο ξεκινά χωρίς εμένα,
Μην νομίζετε ότι είμαστε πολύ μακριά
Για κάθε φορά που με σκέφτεστε
Είμαι εκεί στην καρδιά σου.
When tomorrow starts without me
And I am not there to see
If the sun should rise and find your eyes
All filled with tears for me.
I wish so much, you wouldn't cry
the way you did today,
while thinking of the many things we didn't get to say.
So when tomorrow starts without me
don't think we're far apart,
for every time you think of me
I am there in your heart.

.................................................................................................................................................................
Ξέρω πως πια το τηλέφωνό σου εκεί μακριά στο Περθ δεν θα έχει αγαπημένη μας θεία, εσένα αποδέκτη, αλλά ο Θεός είναι πάντα αποδέκτης στις προσευχές μας.
Καθώς επίσης πως και η μικρή δισέγγονή σου, έχει και το  ελληνικό ορθόδοξο όνομα Ευτυχία.

Be happy λοιπόν, στην αγκαλιά του Θεού.
Από την ελληνική οικογένεια και τους πολυάριθμους συγγενείς μας.


  Αγαπημένοι μου, δεν θέλω σχόλια, σήμερα αποχαιρέτησα και μια παιδική μου φίλη, που κάποτε κεντούσαμε μαζί , σε κόκκινη εταμίνα από ένα τραπεζομάντηλο με χελιδόνια.
  Τα χελιδόνια, είναι αποδημητικά πουλιά, ξαναγυρνάνε στις φωλιές τους, οι ψυχές , μόνο στη σκέψη μας και στην καρδιά μας.
  Αγαπημένη μου Άννα, καλόν παράδεισο.
  Οι γονείς μας ήταν αχώριστοι, Δάμων και Φιντίας, στη σχέση τους και η φιλία συνεχίστηκε.
  Καλόν παράδεισο σε όλους!
  Και θα συναντήσεις πολλά αγαπημένα πρόσωπα εκεί.
.....................................................................................................................................

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2020

Το αδιάβροχο βιβλίο


  Θυμάστε αγαπημένες μου φίλες
  Αγαπημένοι μου φίλοι
  Πως κάποτε το μαργαριτάρι της αλληλεγγύης έπεσε σε μια μαγεμένη αυλή, κάπου στα βόρεια της Κρήτης;
  Εκεί σκεπάστηκε για χρόνια από την αφρικανική σκόνη, όμως σκόνη είναι και μ ΄ ένα δυνατό αεράκι, ξεσκεπάστηκε πάλι η ιστορία του!
  Μια μέρα λοιπόν, εκεί κοντά στο όμορφο συντριβάνι λουλουδιών, 
η οικοδέσποινα διαβάζει ένα λεπτό πλην όμως ενδιαφέρον μπλε βιβλίο. Τίτλος του: Δώρα του βυθού!
  Ο καιρός ήταν καλός και πολλά πλεκτά συννεφάκια ροζ, λευκά και σιέλ, προσπάθησαν να νοιώσουν λίγη δροσιά, κάτω από την απλωμένη κληματαριά, με στήριξη από τις πλεκτές κρεμαστρούλες τους.
  Μια χρωματιστή πεταλούδα, κρατώντας με ευλάβεια στις κεραίες της το μαργαριτάρι, παρακολουθούσε την περισυλλογή της γυναίκας.
΄Ηταν τόσο απορροφημένη σ΄αυτό που διάβαζε.
  Δώρα του βυθού!
 - Αχ και νάξερα τι υπάρχει στον βυθό της θάλασσας!
 Άβυσσος η θάλασσα, άβυσσος και η ψυχή του ανθρώπου, είπε και μέσα στην περισυλλογή της, ακούμπησε το ανοιχτό βιβλίο στο ντεκουπαρισμένο τραπέζι της.
  Έγειρε στην πλάτη της καρέκλας της κι έκλεισε τα βλέφαρά της.
  Η πεταλούδα, ακούμπησε προσεκτικά τον θησαυρό της, στα κυματιστά μαλλιά της Αφροδίτης και ελεύθερη πλησίασε το ανοιγμένο βιβλίο.

 Τελίνα!
 Είπε, όπως είχε ακούσει πιο πριν την αναγνώστρια.
 Τελίνα! Το τέλειο όστρακο!
Μια εικόνα σαν κοχύλι, ήταν ζωγραφισμένο στη λευκή σελίδα.
 -Κρίμα που δεν μπορώ να πετάξω στον βυθό της θάλασσας, κρίμα!
Τα φτερά μου δεν αντέχουν ούτε ίχνος σταγόνας νερού, σκέφτηκε κι απογοητευμένη πέταξε πάλι στα κυματιστά  μαλλιά της Αφροδίτης, όπου είχε ακουμπήσει νωρίτερα τον θησαυρό της.
Το πρόσεχε ως κόρη οφθαλμού!
Είχαν ταξιδέψει μαζί χιλιάδες ναυτικά μίλια κι είχε βρει εδώ τη γαλήνη.
Όμως είχε ανάγκη να μάθει πολλά ακόμα κι ήξερε πως η ζωή της είναι εφήμερη!
Πέταξε ανάμεσα στα κρεμασμένα  χρωματιστά πλεκτά συννεφάκια και της φάνηκαν πολύ αλλιώτικα, αφού πάνω τους υπήρχαν σύμβολα , γράμματα κι ονόματα παιδιών. Μάλιστα κάποια ξεχώριζαν , σαν πιο γυαλιστερά φαινόταν!
Θα διάλεγε ένα από αυτά  στην τύχη και θα ταξίδευε μαζί του αφού τα συννεφάκια ταξιδεύουν!
ΦΑΙ…         Φαιστός  ίσως γράφει εδώ, την έχω δει αυτή τη λέξη.
Αυτό θα είναι!

     Θα ζητήσω από αυτό το σύννεφο να με πάρει μαζί του.
-Συννεφάκι μου, θα με πάρεις μαζί σου; ρώτησε παραπονιάρικα η πεταλούδα.
-Δεν γίνεται, είμαι από νερό φτιαγμένο και τα φτερά σου θα βραχούν!
-……………………….
Μα θέλω να ταξιδέψω κι έχω μαζί μου πάντοτε κι αυτό το μαργαριτάρι της αλληλεγγύης, πως μπορώ να το αποχωριστώ;
Μόνη μου δεν έχω αντοχές να πετάξω.
Ας το σκεφτούμε λίγο καλύτερα, αν δεχθείς θα βρεθεί τρόπος.
-΄Ασε με να το σκεφτώ! Βλέπεις δεν είμαι ακόμα έτοιμο για ταξίδι.
…………………………………………………………………….
-Ε, πεταλούδα! Τώρα είμαι έτοιμο!
Θα ταξιδέψω ανατολικά της Κρήτης! Επιμένεις να θέλεις να έρθεις μαζί μου;
Αν ναι, σου βρήκα ασφάλεια να μην βραχείς.
Θα στερεώσεις το μαργαριτάρι σου, στις μακριές μου βλεφαρίδες. Κι εσύ προσεκτικά θα το ακουμπάς.
 
Όμως προσοχή γιατί είμαι όλο νερό. Αν βραχείς, χάθηκες!
Κι επίσης να εύχεσαι να κρατώ τα μάτια μου ορθάνοιχτα! Λίγο να νυστάξω το μαργαριτάρι σου θα κυλήσει στη θάλασσα.
Θέλω να το ξέρεις για να είσαι ενήμερη των κινδύνων που διατρέχεις.
Αν επιμένεις, ετοιμάσου.
Αύριο με το ξημέρωμα, φεύγουμε.
Σκέψου όμως πολύ καλά για να μην νοιώθω ότι σε παρέσυρα.
Το σύννεφο είναι νερό.
……………………………………………
  Το άλλο πρωί, με μεγάλη προσοχή άπλωσε τις βλεφαρίδες του το σύννεφο και τις έπλεξε πολύ προσεκτικά συγκρατώντας το μαργαριτάρι.
  Ένα γιγάντιο διαμαντένιο δάκρυ κύλησε από το αριστερό του μάτι και τύλιξε μέσα του τον θησαυρό της πεταλούδας.
   Ευτυχώς που το ένα μάτι του θα ήταν ελεύθερο και ξεκούραστο.
  Η πεταλούδα στερεώθηκε πάνω στον θησαυρό της κι αποχαιρέτησαν την αυλή των θαυμάτων , ευχαριστώντας όλους, ανθρώπους, πουλιά και λουλούδια και περιβάλλοντα χώρο, για την πολύχρονη κι όμορφη  διαμονή τους.
  Ταξίδευαν ταξίδευαν.
  Το συννεφάκι είχε σκοπό να κάνει  περιμετρικά τον γύρο της ανατολικής Κρήτης αλλά ένας δυνατός βοριάς το παρέσυρε νοτιοανατολικά του νησιού.
 -Συγκρατήσου, κινδυνεύουμε, φώναξε απεγνωσμένα στην πεταλούδα και κρατούσε με αγωνία τα μάτια του ορθάνοιχτα σ΄ ότι έβλεπε μπροστά του.
Πρόσεχε, πρόσεχε να μην πέσεις!
Είμαστε στον Άγιο Νικόλαο Λασιθίου και η λίμνη εδώ είναι άπατη!
-Αν πέσουμε χαθήκαμε για πάντα κι αρχίζω να κουράζομαι από τον αέρα, είπε η πεταλούδα.
-Κάνε υπομονή! Αν αντέξω να φτάσουμε ανατολικότερα, θα ξεκουραστείς στα φοινικόδεντρα.
Κάνε υπομονή πεταλουδίτσα μου!
Αχ, κι αυτός ο βοριάς δεν λέει να σταματήσει…
Κι αντί για ανατολικά, κόντευε να βρεθεί νότια της Κρήτης.
Τι κόντευε δηλαδή, που να είναι κιόλας πάνω από θάλασσα!
Μα πόσο στενό είναι αυτό το μέρος της Κρήτης στον χάρτη!
-Κουράστηκα πεταλουδίτσα μου, είπε το συννεφάκι, τα μάτια μου κλείνουν και πλάτς, το μαργαριτάρι που ήταν πλεγμένο στις μακριές βλεφαρίδες, κύλησε στον ρηχό βυθό, μαζί με το γιγάντιο διαμαντένιο δάκρυ.
Η θάλασσα ήταν τόσο ρηχή σ΄εκείνο το σημείο και τόσο καθαρή παράλληλα.
Νόμιζες πως ήταν καθρέφτης.
Ένας μικρός πίδακας από σταγόνες πετάχτηκε και το τόσο καλά φυλαγμένο  για χρόνια μαργαριτάρι, έπεσε μέσα στο καθαρό νερό.
Δεν ήταν ώρα για θλίψη.
Κάθε τι έχει τον λόγο του, είχε ακούσει παλιότερα το συννεφάκι και η πεταλούδα επίσης το γνώριζε στην εφήμερη ζωή της.
-Πάει ο θησαυρός μου! πάει…μονολογούσε η πεταλούδα και πολύ προσεκτικά πέταγε παράλληλα με την επιφάνεια, προσπαθώντας να το διακρίνει.
Μα τι βλέπω; το μαργαριτάρι είχε ακουμπήσει σε ένα μπλε πλαίσιο.
-Τι είναι αυτό;
Μοιάζει με βιβλίο!
Μέσα στον βυθό ένα βιβλίο!
Είναι ποτέ δυνατόν;
-Είναι μόνο αν είναι αδιάβροχο! Απάντησε το ροζ συννεφάκι που είχε γράμματα, που θύμιζαν την Φαιστό.
-Συννεφάκι μου, πάει ο θησαυρός μου χάθηκε… Ούτε εσύ ούτε εγώ μπορούμε να βουτήξουμε κι ας είναι τόσο ρηχή η θάλασσα…Χρειαζόμαστε βοήθεια!
-Γλάρε , ε! Γλάρε!!!
Βοήθεια!!!
Κάνε μια βουτιά εδώ, να, σου χαρίζουμε το μαργαριτάρι αλλά βγάλε στην στεριά αυτό το μπλε που μοιάζει με βιβλίο!
Μπλούμ και με μια κίνηση ο γλάρος άρπαξε με το ράμφος του την γωνία από αυτό που έμοιαζε βιβλίο και το απίθωσε στην υγρή γκρίζα άμμο με τα πολλά πετραδάκια.
Μετά ξαναβούτηξε, κράτησε στο ράμφος την αμοιβή του και πέταξε μακριά στο νότιο Κρητικό πέλαγος.
Ε, φυσικά ήταν αδιάβροχο, πώς αλλιώς θα άντεχε!
-Χαλάλι του, είπε η πεταλούδα, χαλάλι του ο θησαυρός μου.
΄Ισως εδώ μέσα ανακαλύψουμε άλλους πολυτιμότερους θησαυρούς!
Συννεφάκι, έλα κοντά μου!









         







Διανύσαμε μαζί τόσο μεγάλη απόσταση, ας ξεκουραστούμε!
Παράξενο βιβλίο κι αυτό, ποιος ξέρει πώς βρέθηκε εκεί μέσα…
Και να γνωρίζαμε τι γράφει!
Έπεσαν σε περισυλλογή, το ροζ συννεφάκι που έγραφε ΦΑΙ…
Και η χρωματιστή πεταλουδίτσα.
Ίσως και να τους πήρε ο ύπνος, αλλά όταν άνοιξαν τα μάτια τους, διέκριναν από μακριά, ένα μικρό καράβι.
Σαν πειρατικό τους φάνηκε.
-Πω πω πω! Μήπως μας επιτεθούν πειρατές; Προς εμάς έρχονται!
-Πεταλουδίτσα μου, έλα να σκεπάσουμε το βιβλίο. Εσύ θα ανοίξεις τα φτερά σου κι εγώ θα απλωθώ πάνω στο βιβλίο, να το προστατέψουμε. Μήπως αυτό ψάχνουν;
Οι πειρατές πλησιάζουν!
-Μα περίμενε, δεν μοιάζουν με πειρατές!
Ας κρυφτούμε εκεί δίπλα στον βράχο!
-Όχι, δεν μπορούμε να μεταφέρουμε πια το βιβλίο. Θα μείνουμε εδώ.
Βλέπεις ότι βλέπω;
Όσοι κατεβαίνουν από το καραβάκι, κρατούν από ένα παρόμοιο στα χέρια τους βιβλίο.
Παράξενα πράγματα!
Τι να γράφει πια, το τόσο ενδιαφέρον!
Ησυχία να τους ακούσουμε!
-Κουφονήσι! Αν δεν έπεφτε στα χέρια μου αυτό το αφιέρωμα της εφημερίδας <<ΠΑΤΡΊΣ>>, ούτε καν θα τον γνώριζα, έλεγε ένας κύριος.
-Εδώ όλοι τον γνώριζαν και τον θυμούνται! έλεγε ο άλλος!
Απλά έφυγε νωρίς!
-Είναι ο άνθρωπος που αφιέρωσε χρόνια από την ζωή του να το μελετά.
-Πορφύρα, έλεγε ο άλλος. Πορφύρα! Το νησί της Πορφύρας!
Χιλιάδες χρόνων πριν, ιστορία!
Και ο κόσμος να μην το ξέρει…Τι κρίμα…
Ευτυχώς ο καλός Θεός ευδόκησε και το έργο του πήρε σάρκα και οστά σε αυτό το μικρό βιβλίο που κρατάμε!
Αν μας βλέπει από ψηλά θα χαίρεται!
Οι διάλογοι έτσι κάπως κυλούσαν και οι άνθρωποι του καραβιού, προσπέρασαν χωρίς να προσέξουν το αδιάβροχο βιβλίο και την παρέα του και ξεκίνησαν να ανηφορίσουν στον νησί.
Το συννεφάκι, αφού παρακολούθησε τους διαλόγους, είπε στην πεταλούδα, που συνταξίδεψαν.
-Αγαπημένη μου, κάπου εδώ πρέπει να σε εγκαταλείψω.
Η ζωή και των δυο μας είναι εφήμερη. Σύννεφα και πεταλούδες, μέχρι να ζήσουμε ,  φεύγουμε.
Όμως, μείνε σε παρακαλώ εδώ να προσέχεις το αδιάβροχο βιβλίο που βρήκαμε στο νησί της πορφύρας και αν θέλεις, προτείνω, καθώς δεν θα σε αντιληφθούν, να ακολουθάς σε κάθε δρομολόγιο τον ξεναγό τους, καθισμένη στο καπέλο του.
Θα μάθεις τόσα πολλά που θα φανούν χρήσιμα σε όλους!
Εγώ πρέπει να φτάσω στον προορισμό μου!
Ένα κοριτσάκι βαφτίζεται και θέλω να προλάβω.
Θα είναι περήφανο όταν μεγαλώσει και θα έρχεται εδώ!
Θα ξέρει πως ο παππούς του διέθεσε πολλά χρόνια σε ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ και μελέτες και o μπαμπάς του  μαζί με την γιαγιά του Ιουλία, συνέταξαν με πολλή αγάπη και προσοχή αυτό το μικρό βιβλίο, που διατίθεται μόνο στους ταξιδευτές του μικρού νησιού και της ιστορίας του.
Ίσως θα έπρεπε να γίνει ευρέως γνωστό όμως!
-Είθε!
………………………………………………………………………
                                                   











Ήταν μια μικρή παρουσίαση ενός μεγάλου έργου κι ακόμα ενός μεγάλου ανθρώπου, που άφησε μνήμες και ιστορία, στον τόπο του.
Τον ΄Ανθρωπο, επιστήμονα και Αρχαιολόγο και ποιητή, Νίκο Π. Παπαδάκη.




 Μία ανάρτηση την είχα ετοιμάσει από πέρυσι, όταν παρέλαβα από την αγαπημένη μου φίλη Ιουλία, το βιβλίο τους, κόπους χρόνων, όμως περιμένοντας την επίσημη παρουσίασή του από φορείς της Σητείας, νομού Λασιθίου, δεν την έβαλα εδώ.
  Στην πορεία η πρώτη επίσημη παρουσίαση, πάλι αναβλήθηκε λόγω κορονοϊού όμως ανεπίσημα ήθελα να μαθευτεί αυτός ο θησαυρός στο νησί της Πορφύρας!
  Μπορεί φέτος να μην γίνουν δρομολόγια στο μικρό πειρατικό καραβάκι, όπου μόνο εκεί θα διατίθεται το βιβλίο, αλλά ας το γνωρίζουμε!
Αφορά έναν θησαυρό, χιλιάδων χρόνων!
Ιουλία μου σ΄ευχαριστώ για την αγάπη σου!

Σημείωση:
Περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να να ζητήσετε από μόνοι σας στο διαδίκτυο,  για όσα απλά ανέφερα.
Υπάρχουν πάρα πολλά με φωτογραφίες και είναι άδικο να μην γνωρίζουμε.
Να είστε όλοι και όλες καλά και να περνάτε όμορφα!

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2020

Στο δειλινό της άνοιξης


      Το ροζ χαλάζι
………………………………………………………
-Για πού τόβαλες ροζ συννεφάκι;
Έχει δυνατό αέρα θα παρασυρθείς και θα πέσεις χαμηλά, δεν το βλέπεις;
-Μα αυτό θέλω. Να ψάξω στη γη να βρω ροζ χαλάζι!
-Ροζ χαλάζι; Χαχαχαχαχαχαχαχα
Και τι είναι το χαλάζι για να γίνει ροζ ;
Μήπως μπερδεύτηκες με τα χρώματα;
Η μήπως νόμιζες πω το χαλάζι θα πάρει χρώμα απ΄τα λουλούδια;
-Αυτό εννοώ!
Θα πάρει  χρώμα απ΄ τα λουλούδια!
-Τι να σου πω! Δεν ξέρω. Δεν έχω δει ποτέ , είπε το λευκό σύννεφο και γύρισε αδιάφορα  την πλάτη του φεύγοντας για  άλλη μεριά του ουρανού.

  Ήταν τέλος Μαΐου μιας παράξενης εποχής.
  Δεν θα εξηγήσουμε το γιατί, όλοι το ξέρουμε.














    Όμως σιγά σιγά όλα πρέπει να ξαναβρούν γνώριμους ρυθμούς.
   Το ροζ συννεφάκι ανοίγοντας διάπλατα τα όμορφα μάτια του, ταξίδευε με μεγάλη προσοχή κοντά στο έδαφος.
   Η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, γέμιζε τα ρουθούνια του . Πόσο όμορφα μυρίζει η γη όταν ποτίζεται με  βροχή μετά τον καύσωνα!
  Ανακατεμένη η μυρωδιά του από άλλες γνώριμες ανοιξιάτικες μυρωδιές , όπως τα ανθισμένα σπάρτα και το αγιόκλημα, από βασιλικούς και αρωματικά φυτά, το συννεφάκι  όλο και χαμήλωνε.

 

  Σε λίγο θα έφτανε κοντά σε σπίτια , όπου πλήθος από χρώματα πλαισίωναν τις αυλές και τους κήπους.
-          Αλήθεια; Να είναι αλήθεια αυτό που είπε το συννεφάκι;
 Μήπως το χαλάζι , πέφτοντας στα ανθισμένα ροζ γεράνια, γίνεται ροζ;

                                      

   Πόσο όμορφα αυτά τα γεράνια!
   Με τις φουντωτές μπαλίτσες τους σε όλα τα χρώματα, θαρρείς και δεν έχουν εποχές.
   Ανθεκτικά φυτά.
   Σχεδόν τον περισσότερο χρόνο ανθισμένα.
   Πόσο μάλλον τώρα που είναι Μάιος!
   Κι αν τα καταστρέψει;
   Αν λέω αν,  πέσει χαλάζι και τα καταστρέψει;
   Σκέφτηκε όμως δυνατά κι ένα περαστικό χελιδόνι, πετώντας κι αυτό χαμηλά γιατί έτσι πετούν χαμηλά τα χελιδόνια όταν ο καιρός είναι βροχερός, του απάντησε:
  -Συννεφάκι μου, μην νοιάζεσαι τα γεράνια!
  Τους ανθρώπους και τα σπαρτά τους  και τις σοδειές τους να νοιάζεσαι!
  Αυτά θα καταστραφούν αν πέσει χαλάζι τον Μάιο μήνα. Καλή η βροχή αλλά όχι το χαλάζι.
  Εδώ που πετώ βλέπω όλες τις καλλιέργειες.
  Και στις χώρες που πέρασα, το ίδιο.
  Κάθε τόπος έχει  άλλο χρώμα, ανάλογα με την καλλιέργειά του.
  Να κι εγώ αυτές τις μέρες του καύσωνα, δυσκολεύομαι να βρω λάσπη για να κάνω επιδιορθώσεις στη φωλιά μου, αλλά παρακαλώ για λίγες σταγόνες βροχής, όχι όμως χαλάζι…
  -Μα δεν θέλω να γίνει κακό στους ανθρώπους και στις καλλιέργειές τους.



 
Θάθελα μόνο λίγες παγωμένες σταγόνες, ίσα ίσα να ομορφύνω την όψη μου, είπε χαμηλόφωνα και διστακτικά το ροζ συννεφάκι..
-Αν είναι έτσι, μπορώ να σε βοηθήσω, είπε το χελιδόνι!
Δώσε μου μια μικρή διορία.
Κάπου θα βρω!
Όμως χρειάζομαι ένα μικρό πανεράκι!
-Πάρε τον ήλιο μου!
Χωρίς τις ακτίνες του, μοιάζει με ένα μικρό πανέρι!

    


Ίσα ίσα που θα χωρέσει η ποσότητα κρυστάλλων που θέλω, είπε το συννεφάκι.
Θα σου είμαι ευγνώμων.
Για την χαρά των άλλων! Να το θυμάσαι αυτό, μικρό μου χελιδόνι!
 
Για την χαρά των άλλων!
Όπως και το ευαγγέλιο του τυφλού πριν από λίγες Κυριακές!
Κάπου θα το πήρε το αυτί σου, πάνω από κάποιο ναό αν βρέθηκες εκείνη την ώρα!
-Ποια σχέση έχει να βρω και να σου μεταφέρω λίγα σπυριά από χαλάζι με το ευαγγέλιο που μου λες;
-΄Εχει, πώς δεν έχει…
Όλα έχουν σχέση με την χαρά.
Χαρίζοντας η χαρά η δική σου είναι πιο μεγάλη από αυτόν που λαμβάνει το δώρο.
Το γνωρίζεις αυτό;
-Δεν είμαι βέβαιο. Είπε το χελιδόνι. Όμως ξέρω πως οι άνθρωποι χαίρονται όταν με βλέπουν γιατί καθαρίζω την ατμόσφαιρα από μύγες και κουνούπια και γι αυτό με ευγνωμονούν.
 -Είδες λοιπόν ; Έχεις κάθε λόγο να χαίρεσαι και να καθαρίζεις τον αέρα, γιατί προσφέρεις χαρά στους ανθρώπους.
-                ΄Αρα έχεις έναν πολύ σοβαρό λόγο να χαίρεσαι!
     -Εσύ μικρό συννεφάκι γιατί χαίρεσαι;
     -Για πάρα πολλούς λόγους!
      Γιατί ξεκίνησα από πολύ μακριά κι έκανα φίλους σε πολλά μέρη.
      Γιατί συνεχίζω να δίνω χαρά με κάθε εμφάνισή μου!
     Όπως με βλέπεις, πέραν του ότι όταν βρίσκομαι ψηλά στον ουρανό, αλλάζω χίλιες δυο  μορφές και σπάνω την μονοτονία του ουρανού, γενικά προμηνύω άλλοτε βροχή κι άλλοτε λιακάδα.
    Όμως να σου πω, προτιμώ μόνο την λιακάδα!
    Μάλιστα τώρα τελευταία το σκέφτηκα, να αποκτώ σταθερή μορφή.
    Να μην αλλάζω το σχήμα μου.
    Μπορεί να αλλάζω λίγο τα χαρακτηριστικά μου, να δες με, ύφος, μάτια, στόμα, αλλά με κάποια μικρή αλλαγή, γίνομαι κάτι άλλο!




   -Πώς γίνεσαι κάτι άλλο, αφού είσαι σύννεφο;
   - Λάθος η έκφρασή μου, είμαι ένα σύννεφο αλλά κάθε φορά για άλλο προορισμό.
   Και ξέρεις; Έχω στο νου πολλούς προορισμούς.
   -Αλλά τι θα γίνει; Βραδιάζει , πρέπει να γυρίσεις στη φωλιά σου, πότε θα μου βρεις χαλάζι; Με την κουβέντα μας ξεχαστήκαμε.
   Έλα, πάρε τον κιτρινόχρυσο  δίσκο. Γέμισέ τον με όσα ροζ χαλαζάκια βρεις.
   -Ροζ χαλαζάκια…
    Ωχ, τι τόθελα να κάνω το καλό;
    Που να τα βρω τέλος Μαγιού τα χαλάζια;
     Δεν ήταν προτιμότερο να του μεταφέρω ροζ μαργαριτάρια  από τον βυθό  της θάλασσας, με κίνδυνο να βρέξω τα φτερά μου, παρά ροζ χαλάζι τον Μάιο! Και μάλιστα τέλος Μαΐου!
   Αυτό κι αν είναι αλλοπρόσαλλο.


    Σε λίγες μέρες έρχεται το καλοκαίρι!
    Η εποχή μου!!!
    Δηλαδή, τι η εποχή μου, αφού μόλις το σκέφτηκα μελαγχόλησα.
   Είμαι κιόλας εδώ σ αυτήν την πόλη κοντά δυο μήνες τώρα. Αν έρθει το καλοκαίρι, τσουπ και το φθινόπωρο, άντε πάλι το ταξίδι μου σε ζεστές χώρες.
   Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός! Σχεδόν μόνιμα σε  ένα μεγάλο ταξίδι..
   Αλλά σάμπως μόνο εγώ;
   Ακόμα και το χαλάζι που θα ψάξω να βρω , αυτό κι αν έκανε μεγάλο ταξίδι!
   Από τη γη στον ουρανό και ξανά απ την αρχή!
   Τελικά…όλα είναι ταξίδι.


     Ωπ! Τι βλέπω, προλαβαίνω να γεμίζω το ηλιοκίτρινο πανεράκι μου!
     Ίσα που χώρεσαν τα χαλαζάκια του σύννεφου!

  Τελικά τίποτα δεν είναι απίθανο!
  Μάιος μήνας, πολύ κρύο και χαλάζι!
  Τόσο χαλάζι που έμεινε και την επόμενη μέρα και σε κάποιες περιοχές και τις μεθεπόμενες…
  Το μόνο καλό, πως από τα λεπτά χαλαζάκια στα πέταλα των ροζ γερανιών, κάποια πήραν το χρώμα τους, σαν ροζ πέρλες!
Αυτά θα ζητήσω από το πλεκτό σύννεφο να τα τοποθετήσει αντί μυτούλας, για να έχει πάντα να θυμάται την λεπτή μυρωδιά των γερανιών.
Και τα άλλα, που μοιάζουν σαν λευκές πέρλες, που έχουν όμως μέγεθος από χοντρό χαλάζι, θα ζητήσω να τα τυλίξει στις σταγόνες του για να θυμάται την εποχή του.
Τέλος Μαΐου.
 
 Στο δειλινό της άνοιξης!
-Μα φυσικά καλό μου χελιδόνι θα πράξω όπως μου πρότεινες!
Οι μαργαριταρένιες σταγόνες θα τυλιχτούν με προσοχή  να θυμίζουν !
Όμως δεν θα θυμίζουν δάκρυα, αλλά χαρά!
Για ένα μικρό κοριτσάκι που από τώρα και για πάντα θα γιορτάζει προς το τέλος του Μαγιού!
Στην πιο όμορφη εποχή!
Ήρθε σαν ήλιος στη ζωή της οικογένειάς της και γι αυτό θα κρατήσω τον ήλιο μαζί μου!
Τι λες;
Και γιατί στον ήλιο ετοιμάζεις κόκκινες ακτίνες;
-Μα γιατί το είπαμε ήδη, είναι το δειλινό της άνοιξης, στο δειλινό οι ακτίνες παίρνουν αυτό το χρώμα και δεν καίνε!
Και θα θυμίζει και το χρώμα των περισσότερων γερανιών!


  Σου χαρίζω μια πέρλα χαλαζιού να την κρατήσεις για πάντα στην ακτίνα σου!

                                              Και το όνομα αυτής: 


                             Ένα ξεχωριστό συννεφάκι για ένα ξεχωριστό κοριτσάκι!



 .................................................................................................................................................................

   Κάπου εδώ, ήρθαν και τα υπέροχα βιβλία της κ. Μαρίνας Γιώτη , ξεχωριστά για την περίσταση!
                                                          Αξίζουν να είναι καλοτάξιδα!!!

     Τα βιβλία : μια  καρδιά και μία αγκαλιά, είναι όμορφα   διαχρονικά,  για την σχέση κόρης με μητέρα και πατέρα.



  Το ολοκαίνουργο  Το κάτι τι; εκτός από την υπέροχη πλοκή του, η εικονογράφησή του, κυριολεκτικά,  στάζει μέλι!
  Για μεγαλύτερα μελισσάκια! Καλοτάξιδα!!!
 

 Σημ.: Οι κόκκινες ακτίνες, έγιναν έτσι , ελλείψει αντίστοιχου κίτρινου υλικού.
 Η φωτ. με το χαλάζι, δανεισμένη από την συγκεκριμένη χαλαζόπτωση.


Ένα ακόμα εξαιρετικό βιβλίο που διάβασα αυτές τις μέρες  από τις εκδόσεις Άθως, είναι:

................................................................................................................................................

                                                                   Αγαπημένες μου φίλες
                                                                    αγαπημένοι μου φίλοι
                                                            Σας εύχομαι καλό καλοκαίρι!!!

                                                                          Να αγαπάτε!!!