Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2020

Να αγαπάς να ονειρεύεσαι να ζεις



                                    ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ  ΑΓΑΠΗ

      Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω το θέμα μου!
      Να γυρίσω μισό αιώνα και παραπάνω πριν ή να μείνω στο τώρα;
      Ο Σουσάνης λοιπόν, ήταν το μπακάλικο της γειτονιάς μας, στο μικρό μου χωριό!
      Ούτε δύο λεπτά από το πατρικό μας σπίτι, εξυπηρετούσε πάντα σε ότι άμεσα χρειαζόμαστε!
      Από πέταλα και καρφιά για το πετάλωμα των ζώων, ως και μπισκότα Πτι- μπερ και Μιράντα          Παπαδοπούλου σε μεγάλα τετράγωνα κουτιά που από εκεί αγοράζαμε χύμα σε χαρτοσακούλα όσα θέλαμε και από όσα προϊόντα έπρεπε να έχει το παντοπωλείο της γειτονιάς.
   Δεν θυμάμαι σε ποια ηλικία ακριβώς, αλλά απέκτησα κι εγώ το δικό μου μαγαζάκι!
   Ήταν ένα κουτί από γάλατα Νουνού -το πιο σκληρό κουτί προϊόντων για πολλές δεκαετίες-
κι εκεί μέσα αποθήκευα μικρές ποσότητες προϊόντων, όσες επέτρεπε το μικρό μου χαρτζιλίκι από τους γονείς.
 Άλλωστε η οικογένεια ήταν αυτάρκης σε πολλά είδη, αφού διέθετε κότες, κατσίκες, κουνέλια, κηπευτικά και φρούτα.
   Σίγουρα όμως είχα ζάχαρη, ρύζι, καφέ, σπίρτα,  κλιν , δεν θυμάμαι ποιο άλλο προϊόν θεωρούσα απαραίτητο να έχει το μικρό μου μαγαζάκι, όταν η μητέρα μου θα με έστελνε στον Σουσάνη!
   Ε, τότε ήταν η ευκαιρία μου!
   Μεταπωλούσα τα λιγοστά προϊόντα στην μητέρα μου και με την διαφορά, αγόραζα περισσότερα προϊόντα σιγά σιγά , στο μικρό μου μαγαζάκι!
  Πάντως , ποτέ η επέκταση δεν ήρθε σε δεύτερο χαρτοκούτι.
  Όλο αυτό, τοποθετημένο κάτω από ένα από τα κρεβάτια του σπιτιού μας.
  Το μόνο που δεν μπορούσα να αποθηκεύσω ήταν το φωτιστικό πετρέλαιο, γιατί το τενεκεδάκι της χρήσης του στο σπίτι, ήταν πεντάλιτρο ψηλό. Οπότε, εκεί...δεν αρνιόμουν να τρέξω να το γεμίσω από το μαγαζί.
  Μάλιστα δεν θα ξεχάσω πως ένα απόγευμα πήγα να αγοράσω πετρέλαιο κρατώντας το τενεκεδάκι από το ένα χέρι και από το άλλο, ανοιχτή μία όμορφη ομπρέλα,  χωρίς όμως να βρέχει, που μόλις μου είχαν φέρει δώρο τα αδέρφια μου από την Γερμανία.
  Γιατί το θυμήθηκα αυτό τώρα;
  Μα γιατί…από τον πρώτο μου μισθό, παρήγγειλα από τον Σουσάνη να μου φέρει ένα τραπέζι και έξι καθίσματα, για το νέο μου σπιτικό, όταν βρήκα εργασία.
  Το τραπέζι υπάρχει και τώρα και είναι ο πάγκος των εργασιών μου. 
  Η εργασία αυτή κράτησε δεκαετίες, την αγάπησα με όλη την ψυχή μου και μέσα από εκεί, γνώρισα τον κόσμο, την αγάπη, την καταξίωση!


  Πέρασαν τα χρόνια και νάμαι γιαγιά πια να βλέπω την εγγονή μου μια μέρα, να μου λέει:
  -Γιαγιά θέλεις να αγοράσεις μήλα;
  Και στην κατάφασή μου, έκανε κινήσεις στον αέρα σαν να πληκτρολογούσε...στην ταμειακή μηχανή.
  Δεν χρειάστηκα να το σκεφτώ πολύ, το ίδιο βράδυ, έσπαζα το μυαλό μου πώς να της δημιουργήσω ένα αυτοσχέδιο μαγαζάκι με τα προϊόντα του.
 Σκέφτηκα από δω, προβληματίστηκα από κει, ώσπου με έκπληξη και ανείπωτη χαρά, αναζητώντας στο διαδίκτυο : σούπερ μάρκετ παιχνίδι, είχα μια πολύ μεγάλη ποικιλία να επιλέξω.
 Παραγγέλθηκε άμεσα, κόντευε και η ονομαστική της γιορτή, παρελήφθη, πέρασαν και οι μέρες για να ανοιχτεί το πακέτο και να μεταφερθεί, διαμορφώθηκε και ο περιβάλλων χώρος για να στηθεί το λιλιπούτειο μαγαζάκι και η χαρά της γιαγιάς ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη, γιατί ξαναζούσε στο στοιχείο της. Επικοινωνία με τον κόσμο.
 Έπρεπε να μεταδώσω τις γνώσεις μου κι αυτές έπρεπε να στηθούν σε σωστές βάσεις.
 Θυμήθηκα τα όμορφα χρόνια μου εκεί μέσα και αναζήτησα την τελευταία μου ποδίτσα!
 Λευκή με σιέλ ρέλι γύρω γύρω .
 Για τις εγγονές, θα διάλεγα ένα όμορφο έντονο ροζ σατέν και επίσης φούξια ρέλι.
 Έκοψα με το μάτι τις δύο ποδίτσες για τις δύο πωλήτριες και είχα τέτοια χαρά που δεν περιγράφεται.
 Πρόσθεσα τα ονόματά τους και ευχές Αγάπη χαρά ελπίδα πίστη τύχη κ.α. και με ξεχωριστή κορδέλα τις φράσεις:
Να αγαπάς
να ονειρεύεσαι 
να ζεις

                                             



 και βιαζόμουν να έρθει η στιγμή να δοκιμαστούν, αφού λόγω μέτρων η επικοινωνία από κοντά ήταν αδύνατη.
 Αυτό μέσα στο καλοκαίρι, άσχετα που μόνο τώρα...σκέφτηκα να το δείτε.
 Είναι ένα όμορφο παιχνίδι δραστηριοτήτων, για τα μεγαλύτερα παιδάκια, έστω κι αν η μικρότερη πωλήτρια, πριν πλησιάσει στο Σούπερ Μάρκετ που το ονομάσαμε  Αγάπη, μπουσουλώντας ακόμα, αναζητούσε κι έκανε προσπάθεια να φορέσει την επαγγελματική ποδιά πριν...ταχτοποιήσει με τον δικό της τρόπο τα πράγματα στα ράφια.
 Σας παραθέτω κάποιες εικόνες της προετοιμασίας!
 Και φυσικά στο  τέλος, σας γράφω και το απόσταγμα της επαγγελματικής μου πείρας:
 
  Ο πελάτης ψηφίζει με τα πόδια!

   Και φυσικά αν έρθετε να αγοράσετε οποιοδήποτε προϊόν, θα ακούσετε:
  -Συγγνώμη, δεν έχουμε, όμως θα έχουμε αύριο!

  Από αύριο...λοιπόν και κάθε μέρα από αύριο...καλώς να ορίσετε: )

'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

   Όμως επειδή κανένα αύριο δεν είναι δεδομένο και φέτος όλο και περισσότερο μας ανησυχεί το κάθε αύριο αν θα υπάρξει, σκέφτηκα αφ ΄ενός να σας δώσω μια φωτογραφία μου, μην μείνετε με τον πόνο πως δεν με γνωρίζατε !
  Είναι ακριβώς εκεί που πήγαινα απογευματάκι με την καινούργια μου ομπρέλα και το πεντάλιτρο τενεκεδένιο δοχείο να αγοράσω πετρέλαιο, προφανώς είναι πριν το 1968 γιατί μέχρι τότε ανάβαμε τις λάμπες πετρελαίου.

 Να είστε σίγουροι πώς δεν έχω αλλάξει καθόλου σε δυο πράγματα: στην καρδιά μου και στο ύψος :)
 ............................................................................................................................................
  Και συνεχίζω με δημιουργίες επί του συγκεκριμένου πάγκου εργασίας που ανέφερα νωρίτερα και εν όψει των Χριστουγέννων!
.................................................................................................................................

 Αγαπημένες μου φίλες και αγαπημένοι μου φίλοι

 Από Αύγουστο χειμώνα σχεδόν κυριολεκτικά και 

είναι η πρώτη μου ανάρτηση, με την καινούργια μορφή του blogger γι αυτό να είστε  επιεικείς μαζί μου.

 ................................................................................................................................................

   Μέρες απομόνωσης , ο καιρός κυλά και για να μην μένουμε αδρανείς, κάτι θετικό πρέπει να απασχολήσει το μυαλό  μας γιατί οι καιροί ου μενετοί.

Στην ίδια χώρα ζούμε, τις ίδιες ανησυχίες έχουμε.

Και ο κορονοιός δεν κάνει εξαιρέσεις. 

..................................................................................................................................................

  Την αφορμή μου την είχε δώσει πολύ πριν την πρώτη περίοδο κλεισίματος στα σπίτια μας , ένα καπάκι άγνωστου σε μένα μαλακτικού ρούχων, που όμως το σχήμα του, μου έμοιασε με τα καπέλα - στέμματα των τριών μάγων, που επισκέφτηκαν τον νεογέννητο Χριστό μας, στην φτωχική του φάτνη.

 Το κρατούσα στο πίσω μέρος του μυαλού μου, τόσους μήνες  και τώρα που θα πλησίαζε ο καιρός, σκέφτηκα...να διαμορφώσω τους μάγους , με ανακυκλώσιμα υλικά, για την διακόσμηση της εισόδου της οικοδομής όπου μένουμε , αφού κάθε χρόνο, όλο και κάποιον αυτοσχέδιο στολισμό καταφέρνω, για να αλλάξει η διάθεση όλων.

 Ανάμεσα στο πλαστικό καπάκι και στο μπουκάλι, χρησιμοποίησα είτε σφαιρικές λάμπες , είτε μπαλάκια από φελιζόλ για να δημιουργήσω τα κεφάλια τους, είτε ρολό κουζίνας, με αλουμινόχαρτο και επικάλυψη πηλού.


  Το στέμμα του ενός, είναι από κομμάτια ξύλινης βεντάλιας.

  Έτσι, πολύ εύκολα, δημιουργήθηκε ο Βαλτάσαρ, ο Μελχιόρ κι επειδή τελείωσε ο πηλός, θα περιμένει ο Γκασπάρ, για λίγο.

  Επίσης μένουν τα δώρα τους. Σμύρνα χρυσό και λίβανο.

  Τα χέρια τους δημιουργήθηκαν με σύρμα και πηλό, μόνο στο μέρος της παλάμης.

  Από υφάσματα, όσα μου ταίριαζαν χρωματικά για τα όμορφα χρώματα των ρούχων τους, όπως τα γνωρίζουμε από παιδιά.

 Όμως!

 Την σκέψη μου απασχόλησε πώς θα μπορούσα να δημιουργήσω έστω  έναν άγγελο, για τον περιβάλλοντα χώρο.

 Εδώ, σειρά είχαν άδεια μπουκάλια , γυάλινα αυτή τη φορά.

 Για τα φτερά τους η πρώτη σκέψη μου ήταν να χρησιμοποιήσω κρεμάστρες καθαριστηρίου.

 Σκέφτηκα από δω, μέτρησα από κει, κατέληξα σε λευκό μακετόχαρτο, πάντα μέσα στα υλικά που υπήρχαν στο σπίτι.

 Σχημάτισα δυο φτερά και αυτοσχεδιάζοντας, με αραιή ξυλόκολλα, κόλλησα χαρτί κουζίνας και στις δύο πλευρές τους, οπότε πέτυχα ένα ανάγλυφο λευκό.

 Σειρά είχαν τα χέρια. Με σύρμα, που είχα από χρόνια για στεφάνια τοίχου, έκανα τα δυο χέρια, που στερεώθηκαν στο σώμα του αγγέλου.

Με εκρού τσόχα, σχημάτισα τις παλάμες και μετά, χαλάλισα...ένα όμορφο πετσετάκι για να πετύχω το φαρδύ μανίκι τους!



Ο μικρός άγγελος, έχει άλλη τεχνική!

Ένα γυάλινο μπουκάλι επίσης, τυλίχτηκε με υλικό συσκευασίας, κάποιο πολύ φουσκωτό νάιλον, το οποίο στερέωσα, αφ΄ενός με ταινία διπλής όψης, πάνω στον κορμό του μπουκαλιού, αφ ΄ετέρου, ίσα ίσα μου έφτασε εξωτερικά μια διπλή γυψόγαζα, που καιρό ήταν στα υλικά μου.

 Εδώ ο άγγελος θα είχε ύψος, αν πρόσθετα σώμα.

 Στερέωσα ένα άδειο μπουκάλι από κρεμοσάπουνο και έτσι δημιουργήθηκε μια πολύ λεπτή μέση, όπου επίσης, εφάρμοσα τα τελευταία κομμάτια από την γυψόγαζά μου. 



 Το κεφάλι του  έγινε από πηλό, όπως και του Γκασπάρ , αφού βρήκα πού είχα τον πηλό  και για μαλλιά χρησιμοποίησα μια κουβαρίστρα από παλιά αποθέματα.

 Πρόσθεσα δαντέλες όσες είχα και το υπόλοιπο πετσετάκι στο κάτω μέρος του φορέματος.

 Το μακιγιάζ στην αρχή έγινε έντονο κι έτσι ξαναπέρασα λευκό ακρυλικό για να απαλύνει το χρώμα του προσώπου.

 Από κοντά είναι λίγο τρομακτικός, αλλά από απόσταση πιστεύω δεν θα φοβίζει.

 Πρόσθεσα τα φτερά που είχα σχεδιάσει για  τον μικρό άγγελο, γιατί βιαζόμουν να δω ένα έργο τελειωμένο κι έτσι, αφού έβαλα κόλλα στο αστεράκι από φελιζόλ και στις δύο πλευρές και έκανα επικόλληση κίτρινης αστερόσκονης,  ολοκλήρωσα με μια καμπάνα χριστουγεννιάτικο στολίδι στο άλλο του χέρι.

 Τώρα μαζί με τους τρεις μάγους, θα περιμένουν να περάσουν οι μέρες γιατί στολίζουμε αρχές Δεκέμβρη, αν μέχρι τότε είμαστε ζωντανοί και υγιείς.

 Αγαπημένες μου φίλες

αγαπημένοι μου φίλοι

ας έχουμε θετική σκέψη όσο μπορούμε .

Δεν μπορούμε να αποφύγουμε τα αναπόφευκτα, αλλά ας είμαστε ψύχραιμοι.

Ωραία λοιπόν!Έγιναν οι τρεις μάγοι!

Ε, και;

'Εχουμε φάτνη;

Θα κάνουμε!

Τα πλαστικά ζωάκια φάρμας που δωρήθηκαν από μικρή μου φίλη για τις εγγονούλες, ας κάνουν μια στάση να ζεστάνουν με τα χνώτα τους το παχνί του νεογέννητου Χριστούλη . Δικό της δώρο είναι και η ξύλινη σβούρα που αποτελεί τα σμύρνα των δώρων.



 Κι έτσι, δημιουργήθηκε ο Ιωσήφ, πάλι με πηλό το κεφάλι όπου στο χρώμα των μαλλιών πέρασα κάσια, ξεχασμένο από μήνες υλικό και με υφάσματα σκούρα και κατάλληλα, έγιναν τα ρούχα του.

 Επίσης το μπαστούνι καθώς και τα χέρια, έγιναν από εύπλαστο σύρμα, από αυτά που συνήθως δημιουργούνται ονόματα. 

 Η μορφή της Παναγίας, με πολλή αγάπη, δημιουργήθηκε από πλαστικό μπουκάλι μισού λίτρου και το ντύσιμό της, με σατέν ροζ και λευκό αυτοκόλλητο ρούχων πάνω στα μαλλιά σαν μαντήλα αρχικά.

Μετά για την καλύπτρα , βρήκα αυτό το όμορφο κόκκινο της φωτιάς με χρυσή κλωστή στην άκρη, είναι...ζώνη τριακονταετίας, είτε από σχολική γιορτή είτε από αποκριάτικη στολή, δεν θυμάμαι, αλλά χαλάλι της.



 Με λίγη μοβ κορδέλα στις μανσέτες,  έδωσα μια πιο όμορφη νότα γιορτής.
 Σειρά είχε το παχνί το οποίο έκανα με χαρτόνι από χαρτοκούτι.
 Στο σώμα του νεογέννητου, αυτοσχεδίασα με ότι υλικά είχαν απομείνει. 
Τώρα αγωνιώ να περάσουν κάποιες μέρες και να προλάβω να στήσω μια όμορφη γιορταστική νότα στην είσοδο.
Με κλωνάρια έλατου σε κάθε στροφή σκάλας, με φωτάκια παντού και με αυτοσχέδια φάτνη μεγάλων διαστάσεων.
 
Α!!! σκέφτηκα κι ένα μήνυμα που θα έπρεπε να είναι παγκόσμιο αλλά δεν...
      Και επί Γης Ειρήνη!
  Είναι το πιο άκαιρο μήνυμα αφού γύρω μας γίνονται πόλεμοι, για τους ίδιους λόγους που γίνονται πάντα οι πόλεμοι.
 Γιατί...θέλουν την Αρμενία αλλά χωρίς Αρμένιους και τον πλούτο των χωρών λες και θα πάρουν τίποτα μαζί τους.
 Αν υπήρχε ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή, πόσο όμορφος θα ήταν ο κόσμος μας!
 Επί γης ΕΙΡΗΝΗ λοιπόν και ναι, θα συμπληρώσω αγγέλους να κρατούν το μήνυμα ψηλά...πάνω στα γραμματοκιβώτιά μας.
 Βρήκα τέσσερις κώνους από νήμα αργαλειού, όχι αργαλειό δεν άρχισα ακόμα...και τους έντυσα με ρολό κουζίνας αρχικά και χαρτιά Α4, είπαμε, ότι υπάρχει στο σπίτι, αφού ακόμα τα βιβλιοπωλεία δεν έχουν ανοίξει.
 Για μανίκια, μισό ποτηράκι από φελιζόλ στο κάθε χέρι.
 Πρόσθεσα για κεφάλια μπάλες από φελιζόλ, ήταν μικρά χιονανθρωπάκια πέρυσι , όμως να ξέρετε πως η ζεστή σιλικόνη, καταστρέφει το φελιζόλ, τα έσωσε ο γιακάς από χριστουγεννιάτικη γιρλάντα.
  Με σύρμα επίσης πρόσθεσα χέρια υψωμένα αφού η ευχή και επί γης ειρήνη, θα πρέπει να είναι ψηλά!
  Επιφυλάσσομαι για την εικόνα των αγγέλων καθώς και για όσα θα προκύψουν στην πορεία,αφού παράδειγμα, θα μπορούσε αυτό το αρνάκι να ήταν στην αγκαλιά ενός μικρού βοσκού, ή ό,τι άλλο τύχει να δημιουργήσω και μπορώ να το μοιραστώ μαζί σας, σε επόμενη ανάρτηση.

 
  Ελπίζω να μην κάνω τόσο χρόνο απουσίας, προσεχώς.
  Αγαπημένοι μου φίλοι
  αγαπημένες μου φίλες
  να είστε όλοι καλά και να προσέχετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας!
  Μέχρι τότε, ας ρίχνουμε καμιά ματιά στον γαλανό ουρανό,

πάντα ο ήλιος διώχνει τα σύννεφα όταν προβάλει!
   


 Σημείωση:
Στην προσπάθειά μου να μάθω τη νέα μορφή του blogger, ανέτρεξα σε παλιές αναρτήσεις μου, όπου διαπίστωσα πως κάποια όμορφα σχόλια φίλων δεν είχαν δημοσιευτεί. Προφανώς δεν τα είχα προσέξει τότε...
Τους ζητώ ταπεινά συγγνώμη.



 Εδώ θα σας παραθέσω εικόνες φθινοπωρινές, νομίζω όλοι μας έχουμε ανάγκη να ξεφύγουμε λίγο από τις ειδήσεις των ημερών.
 Ταξιδέψτε μαζί μου!
 

 Επίσης...μία ακόμα φωτογραφία από το κουτί των αναμνήσεων, πίσω γράφει η αδερφή μου:Με την μικρή μου αδερφούλα Βαρβάρα, στις επιδείξεις σχολικού έτους 1964, Τάξη Δ΄ !
  Γιατί διάλεξα αυτή τη φωτογραφία!
 

 
 Διακρίνω στην στάση μας την απόλυτη εμπιστοσύνη από τη μεριά μου, στο χέρι της αδερφής μου και από την μεριά της, την σοβαρότητα και την ευθύνη της στιγμής, στο κράτημά της!
 Και αναλογίζομαι:Πόσο όμορφο θα ήταν, αν ο καθένας μας, έτσι απλά, ανέμελα, εμπιστευόταν την πρόνοια του Θεού μας και την μεγαλωσύνη Του;
 Πόσο όμορφο θα ήταν αν είχαμε τέτοια Εμπιστοσύνη;
 
  Αγαπημένες μου φίλες
αγαπημένοι μου φίλοι!
 Καλή δύναμη και καλή πορεία !!!
 
 

                                        Να είστε όλες και όλοι καλά!








Σάββατο, 22 Αυγούστου 2020

Be happy... χωρίς happy...



 Αγαπημένες μου φίλες
 αγαπημένοι μου φίλοι...


   Για μια Ευτυχία που είχαμε κοντά μας κοντά ένα αιώνα, θα σας μιλήσω σήμερα.

   Ήταν κάπου μετά το 1920 όταν ένας νέος με το όνομα Ιωακείμ, βρέθηκε από την Χαλκιδική να υπηρετεί την στρατιωτική θητεία του στη Ρόδο.
   Εκεί ερωτεύτηκε μια όμορφη Ροδίτισσα και όταν απολύθηκε και ήρθε στο χωριό μας, θα το συζητούσε με τους γονείς του να έχει την άδειά τους και να ξαναπάει στο μακρινό νησί να φέρει την αγαπημένη του.

   Προφανώς θα ίσχυσε η παροιμία: παπούτσι από τον τόπο σου ...και το ταξίδι δεν ευοδώθηκε.
   Παράλληλα σε μια οικογένεια, είχε μόλις γεννηθεί ένα κοριτσάκι, το δέκατο τέταρτο παιδί της οικογένειάς της.
   Κάτι σας θυμίζει αυτό, είμαι σίγουρη, ότι τα πρώτα οχτώ παιδιά, χάθηκαν με τη σειρά, κάθε που γεννιόταν το δεύτερο, ο Θεός έπαιρνε κοντά του το πρώτο, αυτό είναι ασύλληπτο αν το σκεφτούμε σήμερα.
  Η νεογέννητη θα βαφτιζόταν πάραυτα και νονός της οικογένειας , ήταν ο εν λόγω νέος.
  Το όνομα το αποφάσιζε πάντα ο νονός, την τελευταία στιγμή ή την προτελευταία.
  Ας βάλουμε έναν υποθετικό διάλογο, απλά επειδή δεν ήμασταν παρόντες:
 - Μαμά, θα το ονομάσω ΕΥΤΥΧΊΑ!
- .................................
 - Ή Ευτυχία, ή ...κι όπως ήταν φασκιωμένο το μωρό, το ακούμπησε σε ένα πεζούλι, λίγο πριν την είσοδο του  ναού  κι ο υποψήφιος νονός, την κοπάνησε, όπως θα λέγαμε σήμερα...

 Τι να κάνει η μητέρα του, γιος της ήταν , ήδη του είχαν χαλάσει και το χατήρι για την όμορφη     Ροδίτισσα, πήγε, αγκάλιασε το μωρό, πλησίασε τον ιερέα που περίμενε και όταν ήρθε η στιγμή :Βαφτίζεται η δούλη του Θεού, έδωσε στο μωρό  το όνομα Ευτυχία!
Έτσι ήρθε η Ευτυχία, το μοναδικό όνομα στο χωριό μας, έως ότου, λίγα χρόνια μετά, εξελίσσεται μια άλλη οικογενειακή ιστορία:
Μια μητέρα δώδεκα παιδιών, συνάντησε την γιαγιά μου.
- Αχ θειά Ασμίνα, τι θα κάμου; δώδικα έχου...
- Να του πεις του μκρό Ιφτιχία !
Κι έτσι έγινε και η δεύτερη Ευτυχία στο χωριό μας και ήταν το μικρότερο παιδί εκείνης της οικογένειας.

Φέτος ήταν η χρονιά που ο Θεός αποφάσισε οι δυο Ευτυχίες να μεταβούν στην αιωνιότητα.

Αρχές του χρόνου και ο μικρός αδερφός του πατέρα μου και χθες μόλις, η μικρότερη όλων, πλήρης όμως ημερών και μέσα στην απόλυτη αγάπη μιας όμορφης οικογένειας στην μακρινή ήπειρο.


 Εδώ η ιδιόχειρη ευχή της be happy, χρόνια πριν και στα τηλεφωνήματά μας, πάντα μου μιλούσε για 
αγάπη.
 Για τον Θεό και την αγάπη.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πραγματικά επιτελούν σκοπό, τέτοιες στιγμές κι έτσι σήμερα το πρωί, είδα από τα ξαδέρφια μου, ένα δικό της ποίημα, γραμμένο από πριν, γι αυτές τις ώρες...
Ήθελα να το μοιραστώ στην μνήμη της, που πάντα θα είναι ΕΥΤΥΧΊΑ

 Το μικρό βίντεο την στιγμή που διάβασα το νέο και ένωσα τα δάκρυά μου με την αλμύρα της θάλασσας να φτάσουν εκεί μακριά.
................................................................................................................................................


A parting poem from our mother Elfi for our family in Greece and Germany - please share.
Ένα χωριστικό ποίημα από τη μητέρα μας για την ελληνική μας οικογένεια - Παρακαλώ μοιραστείτε
Όταν το αύριο ξεκινά χωρίς εμένα
Και δεν είμαι εκεί για να δω
Εάν ο ήλιος πρέπει να ανατέλλει και να βρει τα μάτια σας
Όλα γεμάτα δάκρυα για μένα
Εύχομαι τόσο πολύ, δεν θα έκλαιγες
Ο τρόπος που κάνατε σήμερα
Ενώ σκεφτόμαστε τα πολλά πράγματα που δεν είχαμε πει
Έτσι, όταν το αύριο ξεκινά χωρίς εμένα,
Μην νομίζετε ότι είμαστε πολύ μακριά
Για κάθε φορά που με σκέφτεστε
Είμαι εκεί στην καρδιά σου.
When tomorrow starts without me
And I am not there to see
If the sun should rise and find your eyes
All filled with tears for me.
I wish so much, you wouldn't cry
the way you did today,
while thinking of the many things we didn't get to say.
So when tomorrow starts without me
don't think we're far apart,
for every time you think of me
I am there in your heart.

.................................................................................................................................................................
Ξέρω πως πια το τηλέφωνό σου εκεί μακριά στο Περθ δεν θα έχει αγαπημένη μας θεία, εσένα αποδέκτη, αλλά ο Θεός είναι πάντα αποδέκτης στις προσευχές μας.
Καθώς επίσης πως και η μικρή δισέγγονή σου, έχει και το  ελληνικό ορθόδοξο όνομα Ευτυχία.

Be happy λοιπόν, στην αγκαλιά του Θεού.
Από την ελληνική οικογένεια και τους πολυάριθμους συγγενείς μας.


  Αγαπημένοι μου, δεν θέλω σχόλια, σήμερα αποχαιρέτησα και μια παιδική μου φίλη, που κάποτε κεντούσαμε μαζί , σε κόκκινη εταμίνα από ένα τραπεζομάντηλο με χελιδόνια.
  Τα χελιδόνια, είναι αποδημητικά πουλιά, ξαναγυρνάνε στις φωλιές τους, οι ψυχές , μόνο στη σκέψη μας και στην καρδιά μας.
  Αγαπημένη μου Άννα, καλόν παράδεισο.
  Οι γονείς μας ήταν αχώριστοι, Δάμων και Φιντίας, στη σχέση τους και η φιλία συνεχίστηκε.
  Καλόν παράδεισο σε όλους!
  Και θα συναντήσεις πολλά αγαπημένα πρόσωπα εκεί.
.....................................................................................................................................

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2020

Το αδιάβροχο βιβλίο


  Θυμάστε αγαπημένες μου φίλες
  Αγαπημένοι μου φίλοι
  Πως κάποτε το μαργαριτάρι της αλληλεγγύης έπεσε σε μια μαγεμένη αυλή, κάπου στα βόρεια της Κρήτης;
  Εκεί σκεπάστηκε για χρόνια από την αφρικανική σκόνη, όμως σκόνη είναι και μ ΄ ένα δυνατό αεράκι, ξεσκεπάστηκε πάλι η ιστορία του!
  Μια μέρα λοιπόν, εκεί κοντά στο όμορφο συντριβάνι λουλουδιών, 
η οικοδέσποινα διαβάζει ένα λεπτό πλην όμως ενδιαφέρον μπλε βιβλίο. Τίτλος του: Δώρα του βυθού!
  Ο καιρός ήταν καλός και πολλά πλεκτά συννεφάκια ροζ, λευκά και σιέλ, προσπάθησαν να νοιώσουν λίγη δροσιά, κάτω από την απλωμένη κληματαριά, με στήριξη από τις πλεκτές κρεμαστρούλες τους.
  Μια χρωματιστή πεταλούδα, κρατώντας με ευλάβεια στις κεραίες της το μαργαριτάρι, παρακολουθούσε την περισυλλογή της γυναίκας.
΄Ηταν τόσο απορροφημένη σ΄αυτό που διάβαζε.
  Δώρα του βυθού!
 - Αχ και νάξερα τι υπάρχει στον βυθό της θάλασσας!
 Άβυσσος η θάλασσα, άβυσσος και η ψυχή του ανθρώπου, είπε και μέσα στην περισυλλογή της, ακούμπησε το ανοιχτό βιβλίο στο ντεκουπαρισμένο τραπέζι της.
  Έγειρε στην πλάτη της καρέκλας της κι έκλεισε τα βλέφαρά της.
  Η πεταλούδα, ακούμπησε προσεκτικά τον θησαυρό της, στα κυματιστά μαλλιά της Αφροδίτης και ελεύθερη πλησίασε το ανοιγμένο βιβλίο.

 Τελίνα!
 Είπε, όπως είχε ακούσει πιο πριν την αναγνώστρια.
 Τελίνα! Το τέλειο όστρακο!
Μια εικόνα σαν κοχύλι, ήταν ζωγραφισμένο στη λευκή σελίδα.
 -Κρίμα που δεν μπορώ να πετάξω στον βυθό της θάλασσας, κρίμα!
Τα φτερά μου δεν αντέχουν ούτε ίχνος σταγόνας νερού, σκέφτηκε κι απογοητευμένη πέταξε πάλι στα κυματιστά  μαλλιά της Αφροδίτης, όπου είχε ακουμπήσει νωρίτερα τον θησαυρό της.
Το πρόσεχε ως κόρη οφθαλμού!
Είχαν ταξιδέψει μαζί χιλιάδες ναυτικά μίλια κι είχε βρει εδώ τη γαλήνη.
Όμως είχε ανάγκη να μάθει πολλά ακόμα κι ήξερε πως η ζωή της είναι εφήμερη!
Πέταξε ανάμεσα στα κρεμασμένα  χρωματιστά πλεκτά συννεφάκια και της φάνηκαν πολύ αλλιώτικα, αφού πάνω τους υπήρχαν σύμβολα , γράμματα κι ονόματα παιδιών. Μάλιστα κάποια ξεχώριζαν , σαν πιο γυαλιστερά φαινόταν!
Θα διάλεγε ένα από αυτά  στην τύχη και θα ταξίδευε μαζί του αφού τα συννεφάκια ταξιδεύουν!
ΦΑΙ…         Φαιστός  ίσως γράφει εδώ, την έχω δει αυτή τη λέξη.
Αυτό θα είναι!

     Θα ζητήσω από αυτό το σύννεφο να με πάρει μαζί του.
-Συννεφάκι μου, θα με πάρεις μαζί σου; ρώτησε παραπονιάρικα η πεταλούδα.
-Δεν γίνεται, είμαι από νερό φτιαγμένο και τα φτερά σου θα βραχούν!
-……………………….
Μα θέλω να ταξιδέψω κι έχω μαζί μου πάντοτε κι αυτό το μαργαριτάρι της αλληλεγγύης, πως μπορώ να το αποχωριστώ;
Μόνη μου δεν έχω αντοχές να πετάξω.
Ας το σκεφτούμε λίγο καλύτερα, αν δεχθείς θα βρεθεί τρόπος.
-΄Ασε με να το σκεφτώ! Βλέπεις δεν είμαι ακόμα έτοιμο για ταξίδι.
…………………………………………………………………….
-Ε, πεταλούδα! Τώρα είμαι έτοιμο!
Θα ταξιδέψω ανατολικά της Κρήτης! Επιμένεις να θέλεις να έρθεις μαζί μου;
Αν ναι, σου βρήκα ασφάλεια να μην βραχείς.
Θα στερεώσεις το μαργαριτάρι σου, στις μακριές μου βλεφαρίδες. Κι εσύ προσεκτικά θα το ακουμπάς.
 
Όμως προσοχή γιατί είμαι όλο νερό. Αν βραχείς, χάθηκες!
Κι επίσης να εύχεσαι να κρατώ τα μάτια μου ορθάνοιχτα! Λίγο να νυστάξω το μαργαριτάρι σου θα κυλήσει στη θάλασσα.
Θέλω να το ξέρεις για να είσαι ενήμερη των κινδύνων που διατρέχεις.
Αν επιμένεις, ετοιμάσου.
Αύριο με το ξημέρωμα, φεύγουμε.
Σκέψου όμως πολύ καλά για να μην νοιώθω ότι σε παρέσυρα.
Το σύννεφο είναι νερό.
……………………………………………
  Το άλλο πρωί, με μεγάλη προσοχή άπλωσε τις βλεφαρίδες του το σύννεφο και τις έπλεξε πολύ προσεκτικά συγκρατώντας το μαργαριτάρι.
  Ένα γιγάντιο διαμαντένιο δάκρυ κύλησε από το αριστερό του μάτι και τύλιξε μέσα του τον θησαυρό της πεταλούδας.
   Ευτυχώς που το ένα μάτι του θα ήταν ελεύθερο και ξεκούραστο.
  Η πεταλούδα στερεώθηκε πάνω στον θησαυρό της κι αποχαιρέτησαν την αυλή των θαυμάτων , ευχαριστώντας όλους, ανθρώπους, πουλιά και λουλούδια και περιβάλλοντα χώρο, για την πολύχρονη κι όμορφη  διαμονή τους.
  Ταξίδευαν ταξίδευαν.
  Το συννεφάκι είχε σκοπό να κάνει  περιμετρικά τον γύρο της ανατολικής Κρήτης αλλά ένας δυνατός βοριάς το παρέσυρε νοτιοανατολικά του νησιού.
 -Συγκρατήσου, κινδυνεύουμε, φώναξε απεγνωσμένα στην πεταλούδα και κρατούσε με αγωνία τα μάτια του ορθάνοιχτα σ΄ ότι έβλεπε μπροστά του.
Πρόσεχε, πρόσεχε να μην πέσεις!
Είμαστε στον Άγιο Νικόλαο Λασιθίου και η λίμνη εδώ είναι άπατη!
-Αν πέσουμε χαθήκαμε για πάντα κι αρχίζω να κουράζομαι από τον αέρα, είπε η πεταλούδα.
-Κάνε υπομονή! Αν αντέξω να φτάσουμε ανατολικότερα, θα ξεκουραστείς στα φοινικόδεντρα.
Κάνε υπομονή πεταλουδίτσα μου!
Αχ, κι αυτός ο βοριάς δεν λέει να σταματήσει…
Κι αντί για ανατολικά, κόντευε να βρεθεί νότια της Κρήτης.
Τι κόντευε δηλαδή, που να είναι κιόλας πάνω από θάλασσα!
Μα πόσο στενό είναι αυτό το μέρος της Κρήτης στον χάρτη!
-Κουράστηκα πεταλουδίτσα μου, είπε το συννεφάκι, τα μάτια μου κλείνουν και πλάτς, το μαργαριτάρι που ήταν πλεγμένο στις μακριές βλεφαρίδες, κύλησε στον ρηχό βυθό, μαζί με το γιγάντιο διαμαντένιο δάκρυ.
Η θάλασσα ήταν τόσο ρηχή σ΄εκείνο το σημείο και τόσο καθαρή παράλληλα.
Νόμιζες πως ήταν καθρέφτης.
Ένας μικρός πίδακας από σταγόνες πετάχτηκε και το τόσο καλά φυλαγμένο  για χρόνια μαργαριτάρι, έπεσε μέσα στο καθαρό νερό.
Δεν ήταν ώρα για θλίψη.
Κάθε τι έχει τον λόγο του, είχε ακούσει παλιότερα το συννεφάκι και η πεταλούδα επίσης το γνώριζε στην εφήμερη ζωή της.
-Πάει ο θησαυρός μου! πάει…μονολογούσε η πεταλούδα και πολύ προσεκτικά πέταγε παράλληλα με την επιφάνεια, προσπαθώντας να το διακρίνει.
Μα τι βλέπω; το μαργαριτάρι είχε ακουμπήσει σε ένα μπλε πλαίσιο.
-Τι είναι αυτό;
Μοιάζει με βιβλίο!
Μέσα στον βυθό ένα βιβλίο!
Είναι ποτέ δυνατόν;
-Είναι μόνο αν είναι αδιάβροχο! Απάντησε το ροζ συννεφάκι που είχε γράμματα, που θύμιζαν την Φαιστό.
-Συννεφάκι μου, πάει ο θησαυρός μου χάθηκε… Ούτε εσύ ούτε εγώ μπορούμε να βουτήξουμε κι ας είναι τόσο ρηχή η θάλασσα…Χρειαζόμαστε βοήθεια!
-Γλάρε , ε! Γλάρε!!!
Βοήθεια!!!
Κάνε μια βουτιά εδώ, να, σου χαρίζουμε το μαργαριτάρι αλλά βγάλε στην στεριά αυτό το μπλε που μοιάζει με βιβλίο!
Μπλούμ και με μια κίνηση ο γλάρος άρπαξε με το ράμφος του την γωνία από αυτό που έμοιαζε βιβλίο και το απίθωσε στην υγρή γκρίζα άμμο με τα πολλά πετραδάκια.
Μετά ξαναβούτηξε, κράτησε στο ράμφος την αμοιβή του και πέταξε μακριά στο νότιο Κρητικό πέλαγος.
Ε, φυσικά ήταν αδιάβροχο, πώς αλλιώς θα άντεχε!
-Χαλάλι του, είπε η πεταλούδα, χαλάλι του ο θησαυρός μου.
΄Ισως εδώ μέσα ανακαλύψουμε άλλους πολυτιμότερους θησαυρούς!
Συννεφάκι, έλα κοντά μου!









         







Διανύσαμε μαζί τόσο μεγάλη απόσταση, ας ξεκουραστούμε!
Παράξενο βιβλίο κι αυτό, ποιος ξέρει πώς βρέθηκε εκεί μέσα…
Και να γνωρίζαμε τι γράφει!
Έπεσαν σε περισυλλογή, το ροζ συννεφάκι που έγραφε ΦΑΙ…
Και η χρωματιστή πεταλουδίτσα.
Ίσως και να τους πήρε ο ύπνος, αλλά όταν άνοιξαν τα μάτια τους, διέκριναν από μακριά, ένα μικρό καράβι.
Σαν πειρατικό τους φάνηκε.
-Πω πω πω! Μήπως μας επιτεθούν πειρατές; Προς εμάς έρχονται!
-Πεταλουδίτσα μου, έλα να σκεπάσουμε το βιβλίο. Εσύ θα ανοίξεις τα φτερά σου κι εγώ θα απλωθώ πάνω στο βιβλίο, να το προστατέψουμε. Μήπως αυτό ψάχνουν;
Οι πειρατές πλησιάζουν!
-Μα περίμενε, δεν μοιάζουν με πειρατές!
Ας κρυφτούμε εκεί δίπλα στον βράχο!
-Όχι, δεν μπορούμε να μεταφέρουμε πια το βιβλίο. Θα μείνουμε εδώ.
Βλέπεις ότι βλέπω;
Όσοι κατεβαίνουν από το καραβάκι, κρατούν από ένα παρόμοιο στα χέρια τους βιβλίο.
Παράξενα πράγματα!
Τι να γράφει πια, το τόσο ενδιαφέρον!
Ησυχία να τους ακούσουμε!
-Κουφονήσι! Αν δεν έπεφτε στα χέρια μου αυτό το αφιέρωμα της εφημερίδας <<ΠΑΤΡΊΣ>>, ούτε καν θα τον γνώριζα, έλεγε ένας κύριος.
-Εδώ όλοι τον γνώριζαν και τον θυμούνται! έλεγε ο άλλος!
Απλά έφυγε νωρίς!
-Είναι ο άνθρωπος που αφιέρωσε χρόνια από την ζωή του να το μελετά.
-Πορφύρα, έλεγε ο άλλος. Πορφύρα! Το νησί της Πορφύρας!
Χιλιάδες χρόνων πριν, ιστορία!
Και ο κόσμος να μην το ξέρει…Τι κρίμα…
Ευτυχώς ο καλός Θεός ευδόκησε και το έργο του πήρε σάρκα και οστά σε αυτό το μικρό βιβλίο που κρατάμε!
Αν μας βλέπει από ψηλά θα χαίρεται!
Οι διάλογοι έτσι κάπως κυλούσαν και οι άνθρωποι του καραβιού, προσπέρασαν χωρίς να προσέξουν το αδιάβροχο βιβλίο και την παρέα του και ξεκίνησαν να ανηφορίσουν στον νησί.
Το συννεφάκι, αφού παρακολούθησε τους διαλόγους, είπε στην πεταλούδα, που συνταξίδεψαν.
-Αγαπημένη μου, κάπου εδώ πρέπει να σε εγκαταλείψω.
Η ζωή και των δυο μας είναι εφήμερη. Σύννεφα και πεταλούδες, μέχρι να ζήσουμε ,  φεύγουμε.
Όμως, μείνε σε παρακαλώ εδώ να προσέχεις το αδιάβροχο βιβλίο που βρήκαμε στο νησί της πορφύρας και αν θέλεις, προτείνω, καθώς δεν θα σε αντιληφθούν, να ακολουθάς σε κάθε δρομολόγιο τον ξεναγό τους, καθισμένη στο καπέλο του.
Θα μάθεις τόσα πολλά που θα φανούν χρήσιμα σε όλους!
Εγώ πρέπει να φτάσω στον προορισμό μου!
Ένα κοριτσάκι βαφτίζεται και θέλω να προλάβω.
Θα είναι περήφανο όταν μεγαλώσει και θα έρχεται εδώ!
Θα ξέρει πως ο παππούς του διέθεσε πολλά χρόνια σε ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ και μελέτες και o μπαμπάς του  μαζί με την γιαγιά του Ιουλία, συνέταξαν με πολλή αγάπη και προσοχή αυτό το μικρό βιβλίο, που διατίθεται μόνο στους ταξιδευτές του μικρού νησιού και της ιστορίας του.
Ίσως θα έπρεπε να γίνει ευρέως γνωστό όμως!
-Είθε!
………………………………………………………………………
                                                   











Ήταν μια μικρή παρουσίαση ενός μεγάλου έργου κι ακόμα ενός μεγάλου ανθρώπου, που άφησε μνήμες και ιστορία, στον τόπο του.
Τον ΄Ανθρωπο, επιστήμονα και Αρχαιολόγο και ποιητή, Νίκο Π. Παπαδάκη.




 Μία ανάρτηση την είχα ετοιμάσει από πέρυσι, όταν παρέλαβα από την αγαπημένη μου φίλη Ιουλία, το βιβλίο τους, κόπους χρόνων, όμως περιμένοντας την επίσημη παρουσίασή του από φορείς της Σητείας, νομού Λασιθίου, δεν την έβαλα εδώ.
  Στην πορεία η πρώτη επίσημη παρουσίαση, πάλι αναβλήθηκε λόγω κορονοϊού όμως ανεπίσημα ήθελα να μαθευτεί αυτός ο θησαυρός στο νησί της Πορφύρας!
  Μπορεί φέτος να μην γίνουν δρομολόγια στο μικρό πειρατικό καραβάκι, όπου μόνο εκεί θα διατίθεται το βιβλίο, αλλά ας το γνωρίζουμε!
Αφορά έναν θησαυρό, χιλιάδων χρόνων!
Ιουλία μου σ΄ευχαριστώ για την αγάπη σου!

Σημείωση:
Περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να να ζητήσετε από μόνοι σας στο διαδίκτυο,  για όσα απλά ανέφερα.
Υπάρχουν πάρα πολλά με φωτογραφίες και είναι άδικο να μην γνωρίζουμε.
Να είστε όλοι και όλες καλά και να περνάτε όμορφα!