Τετάρτη, 14 Απριλίου 2021

Μια αξέχαστη βόλτα

 

    ΝΕΟΣ


Τι σημαίνει νέος; Σημαίνει άπειρος κι αν πρόκειται για οδήγηση, δυο φορές νέος και αδαής.

Κάπου μετά το 1980.

Καλοκαίρι, Κυριακή εκλογών.

Ενθυμούμενη σε συγκεκριμένες ημερομηνίες το θαύμα που έγραψα πολλά χρόνια πριν , σε αφιέρωμα στη χάρη Της 15 Αυγούστου, κάτι άλλο θυμήθηκα πρόσφατα, που σίγουρα ήταν για μένα θαύμα πλην όμως ουδέποτε το σκέφτηκα έτσι ως σήμερα.

Ανασκαλεύοντας μνήμες, βρέθηκα μια καλοκαιρινή Κυριακή στο πατρικό μου.

Το δίπλωμα οδήγησης από χρόνια πριν, καμάρωνε στη ζελατίνα του, αχρησιμοποίητο.

Είχαμε πάει στο χωριό  να ασκήσω το εκλογικό μου δικαίωμα και θα ανηφορίζαμε για το γειτονικό χωριό για το ίδιο δικαίωμα του συζύγου.

Ήταν λίγο πριν τον γάμο μας.

Η αγάπη μου ήταν τα ανηψούδια μου.

Ήμουν η μικρότερη θεία τους και μάλιστα με διαφορά ηλικίας που με κάποια θα μπορούσαμε να ήμασταν και αδερφάκια.

Εκείνη τη στιγμή στο σπίτι των γονιών μου, υπήρχαν: το πρώτο μου ανηψούδι, ανάρτηση

 https://kerinapoiimata.blogspot.com/2016/12/blog-post.html 

 τα δίδυμα αδερφάκια του και τα μεγαλύτερα παιδιά της αδερφής μου.

Η βόλτα, θα γινόταν ερήμην του… ιδιοκτήτη του οχήματος .

Έδωσα εντολή στον γαμπρό μου, να βάλει το αυτοκίνητο στο ίσιωμα κοντά στο σπίτι και να το αφήσει έτοιμο για την βόλτα την ώρα που τα μπατζανάκια με τον πατέρα μου  , θα απολάμβαναν ένα κουμαρίσιο , πριν το γεύμα μας που είχε ετοιμάσει η μητέρα.

Κρυφά λοιπόν πήρα το κλειδί του αυτοκινήτου, έβαλα όλα τα ανηψούδια μου που παρευρίσκονταν εκείνη την ώρα στο πατρικό μου,  στο πίσω κάθισμα .

Τότε οι ζώνες ασφαλείας δεν ήταν στα υποχρεωτικά στοιχεία του οχήματος, αν και υπήρχαν στο συγκεκριμένο, σαν…αξεσουάρ .

Πόσο μάλλον στη συνείδησή μας ότι σώζουν ζωές!

Όλα τα ανηψούδια λοιπόν στο πίσω κάθισμα, γνώριζα ότι μπροστά δεν βάζουμε ποτέ παιδιά.

Τώρα που το γράφω, το αδίκημα έχει παραγραφεί έχουν περάσει κοντά σαράντα χρόνια και το γράφω για να το θυμηθούν, όχι ότι το έχουν ξεχάσει και ποτέ!

Σίγουρα θα το ζηλεύουν τα ανηψούδια που γεννήθηκαν αργότερα, ή έλειπαν την συγκεκριμένη ώρα από το σπίτι των παππούδων τους.

Θα τα πήγαινα ως τους Αγίους Αναργύρους, ένα υπέροχο εξωκκλήσι όπου η πίστη της μητέρας μας εκεί εναπόθετε τα θέματα υγείας της οικογένειας και συνεχίζουμε όλοι και σήμερα.

Ο δρόμος ήταν συνεχόμενα ανηφορικός.

Μηχανικά δεν μπόρεσε ποτέ να εξηγηθεί, όμως έχει συμβεί και η ηλικία  των μικρών συνεπιβατών μου, επιτρέπει μνήμες.

  Ξεκινήσαμε μες την τρελή χαρά, τα ανηψούδια χαίρονταν στριμωγμένα στο πίσω κάθισμα κι η θεία τους περιχαρής, τα οδηγούσε στην πρώτη τους κοινή βόλτα.

Το αυτοκίνητο βαριανάσαινε αλλά η αδρεναλίνη της χαράς της οδηγού , κρυφά από τον ιδιοκτήτη του αυτοκινήτου , μας είχε συνεπάρει.

 

Φτάσαμε στους αγίους Αναργύρους χωρίς να σταματήσουμε και εκεί θυμήθηκα μια διαδρομή που σαν παιδιά , μας είχαν πάει κάποτε στο δημοτικό μια εκδρομή. Δεκαετίες πριν.

Όμως ο δρόμος είχε παρατηθεί , είχε νεροπλυθεί με αποτέλεσμα το ανώμαλο του εδάφους και οι θάμνοι και από τις δύο πλευρές, σχεδόν είχαν ενωθεί και δυσκόλευαν την ορατότητα.

Να κάνω όπισθεν αδύνατον.

Συνεχίσαμε μέσα στις στοές των κλαδιών και η μοναδική μου φράση:

- Προσεύχεστε ανηψιούδια μου!!!!

Μια φορά μόνο την είπα αλλά ήταν αρκετή.

Θέλεις η προσευχή των παιδιών θέλεις η θεία Πρόνοια, μετά κόπων και βασάνων, βγήκαμε στα βόρεια του χωριού, όπου εντάξει…συναντήσαμε κανονικό δρόμο. Από εκεί θα είχαμε μόνο κατηφόρα.

Δεν θυμάμαι πώς ένοιωθα, απολαμβάναμε την διαδρομή μας σίγουρα με πολλά γέλια γιατί …δεν είχαμε καταλάβει τι συνέβαινε…

Την ώρα που με καμάρι περνούσαμε μπροστά από το Δημοτικό Σχολείο, εκλογικό κέντρο, ένας γνωστός μου, λίγο πιο μεγάλος από μένα στο σχολείο, καλόν παράδεισο να έχει δεν θα τον ξεχάσω ποτέ, μου έκανε νοήματα να σταματήσω γιατί έσερνα με το αυτοκίνητο μια κλαδούρα από  άρειο.

 


  Σίγουρα, θα ήταν αρκετή για τροφή μιας κατσίκας σε μια μέρα  ή

για προσάναμμα στον πέτρινο φούρνο μας.

Απάντησα ανοίγοντας το παράθυρο : Δεν μπορώ να σταματήσω!

Και συνέχισα τον κεντρικό δρόμο του χωριού γιατί το σπίτι μας ήταν στην άλλη άκρη.

Λογικό επίσης ότι  θα σκούπισα την μια πλευρά του δρόμου, κρίμα που η προσωπική εργασία είχε σταματήσει προ πολλού.

Στο σπίτι όλοι είχαν αρχίσει να ανησυχούν γιατί η ώρα περνούσε.

Όταν μας είδαν από την στροφή, ήταν όλοι στο μπαλκόνι από ανησυχία κι έτρεχαν αλαφιασμένοι φωνάζοντας:

- Καπνός! Καπνός!

 Από παντού έβγαιναν καπνοί τους οποίους προφανώς η άπειρη  οδηγός, ουδόλως είχε αντιληφθεί.

 Το μεγαλύτερο ανηψούδι και οι μεγάλοι έτρεχαν με γεμάτους κουβάδες νερό κι έριχναν στα πυρακτωμένα λάστιχα εμένα μ΄ είχε πιάσει ένα νευρικό γέλιο και τα μικρότερα από αυτά, παρακολουθούσαν μαζί μου με αγωνία.

Θυμάμαι μόνο την ερώτηση από τον γαμπρό μου:

-Το χειρόφρενο , το κατέβασες;

- Μα αφού σου είπα να είναι το αυτοκίνητο έτοιμο …..

 Ε, ήθελα να προσφέρω στα λατρεμένα μου ανηψούδια, μια αξέχαστη βόλτα την οποία προφανώς πέτυχα.

Γιατί μετά από αυτό το πάθημα, την ίδια μέρα έπρεπε να κάνουμε άλλα δεκαπέντε χιλιόμετρα ανηφορικά για το εκλογικό δικαίωμα του ιδιοκτήτη του οχήματος…

…………………………………………………………………………

Στον Βασίλη τον Κώστα και την Ελένη, στον Βασίλη και την Στέλλα με αγάπη.

Θυμάται και ο Μάκης την ιστορία σαν να την έζησε, αλλά δεν τον αναφέρω μήπως φανεί…υπεράριθμος, στο πίσω κάθισμα !

Ευτυχώς, που τόσα χρόνια μετά, ζούμε όλοι και σήμερα ένα από αυτά τα ανηψούδια, έχει γενέθλια.

Προ ημερών και τα διδυμάκια μας.

 

 https://www.youtube.com/watch?v=OlKZN_OUans

 

 

 Αγαπημένα μου <<ανηψούδια>>, σας αγαπώ Πάντα!

 

 

 

 

 

 

Σάββατο, 6 Μαρτίου 2021

Ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας

      Αγαπημένες μου φίλες

      αγαπημένοι μου φίλοι

 

    Είναι η πρώτη ανάρτηση για την καινούργια χρονιά κι ας ήρθε ο Μάρτιος! 

   'Ήθελα η ανάρτηση να είναι ξεχωριστή κι έψαχνα κι έψαχνα θέμα που όλο και άλλαζε...

    Το θέμα μου τελικά είναι απόλυτα ξεχωριστό και δεν επιδέχεται σχολίων, απλά είναι εσωτερική μου ανάγκη να γράψω γι αυτό.

  Προς Θεσσαλονικείς Α΄13

΄΄Ἀδελφοί, οὐ θέλομεν ὑμᾶς ἀγνοεῖν περὶ τῶν κεκοιμημένων, ἵνα μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα. Εἰ γὰρ πιστεύομεν ὅτι ᾿Ιησοῦς ἀπέθανε καὶ ἀνέστη, οὕτω καὶ ὁ Θεὸς τοὺς κοιμηθέντας διὰ τοῦ ᾿Ιησοῦ ἄξει σὺν αὐτῷ.΄΄

  Σήμερα ήταν για τον τόπο μας μια διαφορετική μέρα.

  Ψυχοσσάβατο και ο Θεός επέλεξε αυτή την ημέρα να μεταβεί στην αιωνιότητα ο δικός μας π.Ιωακείμ.

 Ο δικός μας, αφορά τον καθένα και την καθεμιά που σε κάποια στιγμή της ζωής του τον είχε γνωρίσει.

Ιερομόναχος, με καταγωγή κοντά από την Δημητσάνα, από το 1964 έζησε και υπηρέτησε πιστά την μητρόπολή μας .

 Στην γειτονιά μας, στην Αγία Μαγδαληνή, ιερά μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου η επίσημη ονομασία, αλλά για όλους μας είναι η Αγία Μαγδαληνή.

 Δεν θα γράψω πολλά, απλά δεν ήθελα να προσπεράσω τη μνήμη του με οποιοδήποτε άλλο θέμα.

 Μας γνώριζε όλους έναν έναν με τα προβλήματά μας , όποια κι αν ήταν αυτά και μόνο που συζητούσες μαζί του, ήξερες πώς η προσευχή του θα έφερνε άμεσα την καλύτερη λύση.

  Σήμερα , στον μητροπολιτικό ναό, απ΄έξω δεν ακουγόταν η νεκρώσιμη ακολουθία.

όμως οι παρευρισκόμενοι, μέσα τους σίγουρα θα σκέφτονταν μόνο καλά για τον ΑΝΘΡΩΠΟ  ΤΟΥΣ.

Γιατί τον νοιώθαμε δικό μας Άνθρωπο.

Όποιο πρόβλημα προέκυπτε που έχρηζε προσευχής, στον π.Ιωακείμ.

Έτυχε κι εμένα να με γνωρίζει από τα πρώτα χρόνια που ήρθε εδώ.

Σήμερα την ώρα της νεκρώσιμης ακολουθίας, τηρήθηκε τόση σιωπή, τόση διακριτικότητα κι ευλάβεια από τον κόσμο που μόνο τα πουλιά στα φυλλώματα της δάφνης ακουγόταν, καθώς και τα πουλιά που βρίσκονται σε κλουβιά στον πεζόδρομο, στα μπαλκόνια.

 Διαφωνώ προσωπικά απόλυτα με τα κλουβιά, γιατί μου θυμίζουν το διήγημα 

:http://www.snhell.gr/kids/content.asp?id=144&cat_id=6

σήμερα όμως συμμετείχαν εκείνη την ιερή ώρα.

 Δεν θα γράψω πολλά, τα έχουν αναρτήσει στα κοινωνικά δίκτυα άνθρωποι κι ίσως χρόνια αργότερα, μάθουμε περισσότερα.

Κάποιες φωτογραφίες κράτησα διακριτικά από μακριά, έτσι για τη μνήμη του.

 


Ο λόγος του, πάντα φύτρωνε και στην  πέτρα, αυτό μου έφερε στο νου αυτή η εικόνα δίπλα στην μεγάλη κλειστή είσοδο.

 Και τα πολυάριθμα κουκουτσάκια , καρποί της πυκνόφυλλης δάφνης, πίσω από το τοιχίο, σκορπισμένα εδώ κι εκεί από μικρά παιδιά <<σπουργιτάκια>> τα ονόμαζε ο π.Ιωακείμ , που αμέριμνα έπαιζαν εκείνη την ώρα, κόβοντας και  σκορπίζοντας όλα αυτά τα μαυραδάκια, μου θύμιζαν ανθρώπους που εδώ κι εκεί τον έχουν γνωρίσει κι έχουν ωφεληθεί.

 Από σήμερα θα ακούει τις εκκλήσεις μας και θα προσεύχεται για μας χωρίς ώρες κοινής ησυχίας και ώρες που δεν θέλαμε να ενοχλήσουμε.


Από σήμερα, όπως έγραψε αγαπημένο μου πρόσωπο, θα απαντά στο ΄΄ τηλέφωνο ΄΄όλο το 24ωρο.

Ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας λοιπόν με τον ουρανό! Πόση...ευθύνη έχουμε !

Καλόν παράδεισο αγαπημένε μας Πατέρα Ιωακείμ!

 Η αγαπημένη μου Γεωργία, μου θύμισε να της βρω σε φωτογραφία μου, το άδειο του παγκάκι, μια μέρα μετά αφού είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο.

 Είχε απόλυτο δίκιο γιατί στη φωτογραφία, αν και Δεκέμβρης, διακρίνονται ανθισμένα ροζ τριαντάφυλλα.

     Αγαπημένε μας π. Ιωακείμ, για μας είσαι πάντα παρών στην καρδιά μας!

      Προσωπικά σε ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ!

     Είμαι απόλυτα βέβαιη πως όσοι σε γνώρισαν ακόμα και στο ελάχιστο, λένε το ίδιο.

    ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΣΗΜΕΡΑ!

     ΑΙΩΝΊΑ  ΣΟΥ  Η  ΜΝΗΜΗ.



Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2020

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

    Αγαπημένες μου φίλες

    αγαπημένοι μου φίλοι

   Χωρίς κάποιο ιδιαίτερο θέμα, έρχομαι σήμερα να μοιράσω ευχές για τις γιορτές που έρχονται και που είναι για όλους μας, τόσο αλλιώτικες φέτος.

   Θα σας παραθέσω μόνο κάποιες φωτογραφίες, με πολλή αγάπη.


 

   Παράλληλα με την ομορφιά της φύσης, μοιράζομαι μαζί σας λίγο από  τον στολισμό του κοινόχρηστου χώρου , χωρίς έξοδα που έκανα φέτος με όσα υλικά υπήρχαν μόνο ,ίσα ίσα για να αλλάξει όμορφα τη διάθεση καθενός που ζει εδώ μαζί μας. 

 Για την φάτνη χρησιμοποιήθηκαν αρχικά, δύο καρέκλες τραπεζαρίας, αφού τα τραπέζια με συνδαιτυμόνες φέτος είναι παρελθόν, υπάρχουν άλλωστε αναπληρωματικά σε περίπτωση χαράς , δεν θα λείψουν.

  Σκεπάστηκαν με τσουβάλια λινάτσας, που είχε αγοραστεί για το μάζεμα των ελιών , αλλά φέτος έμειναν καινούργια και αφού οριζόντια τοποθετήθηκε ένα καπάκι αποθηκευτικού πλαστικού κουτιού, σκεπάστηκε αρχικά με μια λεπτή κουβερτούλα ακρυλική , η οποία είχε πλυθεί νωρίτερα όπως και τα μεγάλα κομμάτια κόκκινης γάζας.

 Διαγώνια , από δύο χαρτόνια ρολού ζελατίνας, έδωσαν σταθερότητα στο επικλινές κάθε πλευράς.

 Α, ξέχασα να πω πως γύρω γύρω στερεώθηκε φύλλο σφουγγαριού, δεν θυμάμαι για ποιο λόγο το είχα αγοράσει.

 Πάντως εξυπηρέτησε την κατάσταση.

 Οπότε ένα φύλλο ακόμα σφουγγαριού έστρωσα στο μωσαϊκό, όπου πάνω τοποθέτησα τις φιγούρες που είχα κάνει.


 


 

 και όλο το κλιμακοστάσιο αλλά και σε κάθε γωνιά, έλατο, από το χωριό των ελάτων , πλατανόφυλλα, ρόδια , καρύδια,κεριά και διάφορα άλλα αυτοσχέδια στολίδια, ίσα να αλλάξει η διάθεση των ημερών και όπως κάθε χρόνο, φωτάκια πολλά φωτάκια.

 

 


 


 

 

  Μια πεταλουδίτσα βρέθηκε στη σκάλα αυτές τις μέρες , έξω ο καιρός ήταν βροχερός, και προσεκτικά την τοποθέτησα στο παχνί του Χριστούλη. Έμεινε εκεί μέρες και στεναχωριόμουν γιατί δεν ξέρω με τι τρέφονται οι πεταλούδες, πόσο μάλλον Δεκέμβριο μήνα με βρεγμένο χώμα έξω.

 


Η ελπίδα μου αναπτερώθηκε όταν τελειώνοντας τον στολισμό της σκάλας, είδα μια μικρή πεταλούδα, πάλι σε ένα σκαλοπάτι όμως προς την ταράτσα κοντά αυτή τη φορά. Εκεί στον τοίχο ήταν και η πεταλούδα της φάτνης.



 

Εδώ ξεχωρίζει το μαύρο χρώμα στο εσωτερικό των φτερών της, που αποτυπώθηκε στο πέταγμά της.

 

 

Άνοιξα την τζαμόπορτα προς την ταράτσα και μπροστά μου, απελευθερώθηκε χαρούμενη.Ελπίζω και η φίλη της, να κάνει το ίδιο. 

 

 

 

 

 

 Αγαπημένες μου φίλες και φίλοι, είπαμε, φέτος δεν είχε ελιές, όμως χαρήκαμε οικογενειακά έναν καφέ στη χόβολη. Σε μια ηλιόλουστη για τέλος Νοεμβρίου μέρα.

 


 


 ...........................................................................................................................................................

 Φέτος όλα είναι διαφορετικά.Όλοι το βιώνουμε και τα λόγια λιγοστεύουν αφού δεν βρίσκουμε τι να πούμε.

 Ας ευχηθούμε ο νεογέννητος Χριστός μας που άλλαξε την ιστορία του κόσμου, αφού ακόμα κι αυτοί που δεν τον πιστεύουν, μετρούν τον χρόνο σε προ Χριστού και μετά Χριστόν, ας ελπίσουμε πώς κάτι αλλάζει μέσα στην καρδιά του καθένα.

 Είδαμε και βιώνουμε κάθε μέρα, χωρισμούς που είναι για πάντα.

 Για να μην βαρύνω το κλίμα, σας αποχαιρετώ με ένα παιδικό τραγουδάκι, να σας αλλάξει τη διάθεση.

 Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο από την φωνή της Ελευθερίας Αρβανιτάκη. 

 


                            https://www.youtube.com/watch?v=POCrExbUh7I&vl=el

  Για του χρόνου αν είμαστε στη ζωή κι έχουμε υγεία και διάθεση και μνήμη, θάθελα να κάνω ουρανούς μ ΄αστέρια! Σε κάθε γωνιά της σκάλας  ή ακόμα και πλάγια από κάγκελο σε κάγκελο κάθε ορόφου.

  Τα αμέτρητα αστέρια να είναι από χαρτόνι με χρυσό, αυτό με το οποίο κάναμε στο δημοτικό τα τρισδιάστατα αστέρια , αλλά απλά κομμένα σε σχήμα αστεριού.Μάλλον καρφιτσωμένα.

  Και αρκετά μέτρα σιέλ και μπλε και τουρκουάζ και λευκής γάζας.

 Αν δεν θα δείτε, τότε μάλλον θα είμαι πάνω απ ΄τ΄αστέρια.

 Όμως επειδή αυτό συνδυάζεται με το υπέροχο τραγούδι του αγαπημένου μας Γιάννη Βογιατζή, ένας ουρανός μ΄αστέρια, ας το ακούσουμε από...φέτος!


   Ας κρατήσουμε τα καλοκαίρια, τα φυλαγμένα στην ψυχή, από τους στίχους του...

...............................................................................................................................................

   Αύριο δε , 21 Δεκεμβρίου, μετά από 400 χρόνια, Δίας και Κρόνος έρχονται πολύ κοντά!

                               https://www.pttl.gr/wp-content/uploads/2020/12/jupiter-cronus.jpg 

 Αναζητείστε πληροφορίες στο διαδίκτυο, είναι τόσο όμορφο αν έχουμε τη δυνατότητα να το δούμε.

 Η επόμενη τόσο κοντινή απόσταση θα συμβεί μετά από 80 χρόνια και δεν υπόσχομαι να σας το θυμίσω

                                                                    😂😂😂😂😂


          Αγαπημένες μου φίλες 

          αγαπημένοι μου φίλοι

με μια όμορφη τρισδιάστατη κάρτα, σας εύχομαι ολόψυχα ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 

και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!


                            Σας ευχαριστώ από καρδιάς για όσα μοιραστήκαμε και φέτος!

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2020

Να αγαπάς να ονειρεύεσαι να ζεις



                                    ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ  ΑΓΑΠΗ

      Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω το θέμα μου!
      Να γυρίσω μισό αιώνα και παραπάνω πριν ή να μείνω στο τώρα;
      Ο Σουσάνης λοιπόν, ήταν το μπακάλικο της γειτονιάς μας, στο μικρό μου χωριό!
      Ούτε δύο λεπτά από το πατρικό μας σπίτι, εξυπηρετούσε πάντα σε ότι άμεσα χρειαζόμαστε!
      Από πέταλα και καρφιά για το πετάλωμα των ζώων, ως και μπισκότα Πτι- μπερ και Μιράντα          Παπαδοπούλου σε μεγάλα τετράγωνα κουτιά που από εκεί αγοράζαμε χύμα σε χαρτοσακούλα όσα θέλαμε και από όσα προϊόντα έπρεπε να έχει το παντοπωλείο της γειτονιάς.
   Δεν θυμάμαι σε ποια ηλικία ακριβώς, αλλά απέκτησα κι εγώ το δικό μου μαγαζάκι!
   Ήταν ένα κουτί από γάλατα Νουνού -το πιο σκληρό κουτί προϊόντων για πολλές δεκαετίες-
κι εκεί μέσα αποθήκευα μικρές ποσότητες προϊόντων, όσες επέτρεπε το μικρό μου χαρτζιλίκι από τους γονείς.
 Άλλωστε η οικογένεια ήταν αυτάρκης σε πολλά είδη, αφού διέθετε κότες, κατσίκες, κουνέλια, κηπευτικά και φρούτα.
   Σίγουρα όμως είχα ζάχαρη, ρύζι, καφέ, σπίρτα,  κλιν , δεν θυμάμαι ποιο άλλο προϊόν θεωρούσα απαραίτητο να έχει το μικρό μου μαγαζάκι, όταν η μητέρα μου θα με έστελνε στον Σουσάνη!
   Ε, τότε ήταν η ευκαιρία μου!
   Μεταπωλούσα τα λιγοστά προϊόντα στην μητέρα μου και με την διαφορά, αγόραζα περισσότερα προϊόντα σιγά σιγά , στο μικρό μου μαγαζάκι!
  Πάντως , ποτέ η επέκταση δεν ήρθε σε δεύτερο χαρτοκούτι.
  Όλο αυτό, τοποθετημένο κάτω από ένα από τα κρεβάτια του σπιτιού μας.
  Το μόνο που δεν μπορούσα να αποθηκεύσω ήταν το φωτιστικό πετρέλαιο, γιατί το τενεκεδάκι της χρήσης του στο σπίτι, ήταν πεντάλιτρο ψηλό. Οπότε, εκεί...δεν αρνιόμουν να τρέξω να το γεμίσω από το μαγαζί.
  Μάλιστα δεν θα ξεχάσω πως ένα απόγευμα πήγα να αγοράσω πετρέλαιο κρατώντας το τενεκεδάκι από το ένα χέρι και από το άλλο, ανοιχτή μία όμορφη ομπρέλα,  χωρίς όμως να βρέχει, που μόλις μου είχαν φέρει δώρο τα αδέρφια μου από την Γερμανία.
  Γιατί το θυμήθηκα αυτό τώρα;
  Μα γιατί…από τον πρώτο μου μισθό, παρήγγειλα από τον Σουσάνη να μου φέρει ένα τραπέζι και έξι καθίσματα, για το νέο μου σπιτικό, όταν βρήκα εργασία.
  Το τραπέζι υπάρχει και τώρα και είναι ο πάγκος των εργασιών μου. 
  Η εργασία αυτή κράτησε δεκαετίες, την αγάπησα με όλη την ψυχή μου και μέσα από εκεί, γνώρισα τον κόσμο, την αγάπη, την καταξίωση!


  Πέρασαν τα χρόνια και νάμαι γιαγιά πια να βλέπω την εγγονή μου μια μέρα, να μου λέει:
  -Γιαγιά θέλεις να αγοράσεις μήλα;
  Και στην κατάφασή μου, έκανε κινήσεις στον αέρα σαν να πληκτρολογούσε...στην ταμειακή μηχανή.
  Δεν χρειάστηκα να το σκεφτώ πολύ, το ίδιο βράδυ, έσπαζα το μυαλό μου πώς να της δημιουργήσω ένα αυτοσχέδιο μαγαζάκι με τα προϊόντα του.
 Σκέφτηκα από δω, προβληματίστηκα από κει, ώσπου με έκπληξη και ανείπωτη χαρά, αναζητώντας στο διαδίκτυο : σούπερ μάρκετ παιχνίδι, είχα μια πολύ μεγάλη ποικιλία να επιλέξω.
 Παραγγέλθηκε άμεσα, κόντευε και η ονομαστική της γιορτή, παρελήφθη, πέρασαν και οι μέρες για να ανοιχτεί το πακέτο και να μεταφερθεί, διαμορφώθηκε και ο περιβάλλων χώρος για να στηθεί το λιλιπούτειο μαγαζάκι και η χαρά της γιαγιάς ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη, γιατί ξαναζούσε στο στοιχείο της. Επικοινωνία με τον κόσμο.
 Έπρεπε να μεταδώσω τις γνώσεις μου κι αυτές έπρεπε να στηθούν σε σωστές βάσεις.
 Θυμήθηκα τα όμορφα χρόνια μου εκεί μέσα και αναζήτησα την τελευταία μου ποδίτσα!
 Λευκή με σιέλ ρέλι γύρω γύρω .
 Για τις εγγονές, θα διάλεγα ένα όμορφο έντονο ροζ σατέν και επίσης φούξια ρέλι.
 Έκοψα με το μάτι τις δύο ποδίτσες για τις δύο πωλήτριες και είχα τέτοια χαρά που δεν περιγράφεται.
 Πρόσθεσα τα ονόματά τους και ευχές Αγάπη χαρά ελπίδα πίστη τύχη κ.α. και με ξεχωριστή κορδέλα τις φράσεις:
Να αγαπάς
να ονειρεύεσαι 
να ζεις

                                             



 και βιαζόμουν να έρθει η στιγμή να δοκιμαστούν, αφού λόγω μέτρων η επικοινωνία από κοντά ήταν αδύνατη.
 Αυτό μέσα στο καλοκαίρι, άσχετα που μόνο τώρα...σκέφτηκα να το δείτε.
 Είναι ένα όμορφο παιχνίδι δραστηριοτήτων, για τα μεγαλύτερα παιδάκια, έστω κι αν η μικρότερη πωλήτρια, πριν πλησιάσει στο Σούπερ Μάρκετ που το ονομάσαμε  Αγάπη, μπουσουλώντας ακόμα, αναζητούσε κι έκανε προσπάθεια να φορέσει την επαγγελματική ποδιά πριν...ταχτοποιήσει με τον δικό της τρόπο τα πράγματα στα ράφια.
 Σας παραθέτω κάποιες εικόνες της προετοιμασίας!
 Και φυσικά στο  τέλος, σας γράφω και το απόσταγμα της επαγγελματικής μου πείρας:
 
  Ο πελάτης ψηφίζει με τα πόδια!

   Και φυσικά αν έρθετε να αγοράσετε οποιοδήποτε προϊόν, θα ακούσετε:
  -Συγγνώμη, δεν έχουμε, όμως θα έχουμε αύριο!

  Από αύριο...λοιπόν και κάθε μέρα από αύριο...καλώς να ορίσετε: )

'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

   Όμως επειδή κανένα αύριο δεν είναι δεδομένο και φέτος όλο και περισσότερο μας ανησυχεί το κάθε αύριο αν θα υπάρξει, σκέφτηκα αφ ΄ενός να σας δώσω μια φωτογραφία μου, μην μείνετε με τον πόνο πως δεν με γνωρίζατε !
  Είναι ακριβώς εκεί που πήγαινα απογευματάκι με την καινούργια μου ομπρέλα και το πεντάλιτρο τενεκεδένιο δοχείο να αγοράσω πετρέλαιο, προφανώς είναι πριν το 1968 γιατί μέχρι τότε ανάβαμε τις λάμπες πετρελαίου.

 Να είστε σίγουροι πώς δεν έχω αλλάξει καθόλου σε δυο πράγματα: στην καρδιά μου και στο ύψος :)
 ............................................................................................................................................
  Και συνεχίζω με δημιουργίες επί του συγκεκριμένου πάγκου εργασίας που ανέφερα νωρίτερα και εν όψει των Χριστουγέννων!
.................................................................................................................................

 Αγαπημένες μου φίλες και αγαπημένοι μου φίλοι

 Από Αύγουστο χειμώνα σχεδόν κυριολεκτικά και 

είναι η πρώτη μου ανάρτηση, με την καινούργια μορφή του blogger γι αυτό να είστε  επιεικείς μαζί μου.

 ................................................................................................................................................

   Μέρες απομόνωσης , ο καιρός κυλά και για να μην μένουμε αδρανείς, κάτι θετικό πρέπει να απασχολήσει το μυαλό  μας γιατί οι καιροί ου μενετοί.

Στην ίδια χώρα ζούμε, τις ίδιες ανησυχίες έχουμε.

Και ο κορονοιός δεν κάνει εξαιρέσεις. 

..................................................................................................................................................

  Την αφορμή μου την είχε δώσει πολύ πριν την πρώτη περίοδο κλεισίματος στα σπίτια μας , ένα καπάκι άγνωστου σε μένα μαλακτικού ρούχων, που όμως το σχήμα του, μου έμοιασε με τα καπέλα - στέμματα των τριών μάγων, που επισκέφτηκαν τον νεογέννητο Χριστό μας, στην φτωχική του φάτνη.

 Το κρατούσα στο πίσω μέρος του μυαλού μου, τόσους μήνες  και τώρα που θα πλησίαζε ο καιρός, σκέφτηκα...να διαμορφώσω τους μάγους , με ανακυκλώσιμα υλικά, για την διακόσμηση της εισόδου της οικοδομής όπου μένουμε , αφού κάθε χρόνο, όλο και κάποιον αυτοσχέδιο στολισμό καταφέρνω, για να αλλάξει η διάθεση όλων.

 Ανάμεσα στο πλαστικό καπάκι και στο μπουκάλι, χρησιμοποίησα είτε σφαιρικές λάμπες , είτε μπαλάκια από φελιζόλ για να δημιουργήσω τα κεφάλια τους, είτε ρολό κουζίνας, με αλουμινόχαρτο και επικάλυψη πηλού.


  Το στέμμα του ενός, είναι από κομμάτια ξύλινης βεντάλιας.

  Έτσι, πολύ εύκολα, δημιουργήθηκε ο Βαλτάσαρ, ο Μελχιόρ κι επειδή τελείωσε ο πηλός, θα περιμένει ο Γκασπάρ, για λίγο.

  Επίσης μένουν τα δώρα τους. Σμύρνα χρυσό και λίβανο.

  Τα χέρια τους δημιουργήθηκαν με σύρμα και πηλό, μόνο στο μέρος της παλάμης.

  Από υφάσματα, όσα μου ταίριαζαν χρωματικά για τα όμορφα χρώματα των ρούχων τους, όπως τα γνωρίζουμε από παιδιά.

 Όμως!

 Την σκέψη μου απασχόλησε πώς θα μπορούσα να δημιουργήσω έστω  έναν άγγελο, για τον περιβάλλοντα χώρο.

 Εδώ, σειρά είχαν άδεια μπουκάλια , γυάλινα αυτή τη φορά.

 Για τα φτερά τους η πρώτη σκέψη μου ήταν να χρησιμοποιήσω κρεμάστρες καθαριστηρίου.

 Σκέφτηκα από δω, μέτρησα από κει, κατέληξα σε λευκό μακετόχαρτο, πάντα μέσα στα υλικά που υπήρχαν στο σπίτι.

 Σχημάτισα δυο φτερά και αυτοσχεδιάζοντας, με αραιή ξυλόκολλα, κόλλησα χαρτί κουζίνας και στις δύο πλευρές τους, οπότε πέτυχα ένα ανάγλυφο λευκό.

 Σειρά είχαν τα χέρια. Με σύρμα, που είχα από χρόνια για στεφάνια τοίχου, έκανα τα δυο χέρια, που στερεώθηκαν στο σώμα του αγγέλου.

Με εκρού τσόχα, σχημάτισα τις παλάμες και μετά, χαλάλισα...ένα όμορφο πετσετάκι για να πετύχω το φαρδύ μανίκι τους!



Ο μικρός άγγελος, έχει άλλη τεχνική!

Ένα γυάλινο μπουκάλι επίσης, τυλίχτηκε με υλικό συσκευασίας, κάποιο πολύ φουσκωτό νάιλον, το οποίο στερέωσα, αφ΄ενός με ταινία διπλής όψης, πάνω στον κορμό του μπουκαλιού, αφ ΄ετέρου, ίσα ίσα μου έφτασε εξωτερικά μια διπλή γυψόγαζα, που καιρό ήταν στα υλικά μου.

 Εδώ ο άγγελος θα είχε ύψος, αν πρόσθετα σώμα.

 Στερέωσα ένα άδειο μπουκάλι από κρεμοσάπουνο και έτσι δημιουργήθηκε μια πολύ λεπτή μέση, όπου επίσης, εφάρμοσα τα τελευταία κομμάτια από την γυψόγαζά μου. 



 Το κεφάλι του  έγινε από πηλό, όπως και του Γκασπάρ , αφού βρήκα πού είχα τον πηλό  και για μαλλιά χρησιμοποίησα μια κουβαρίστρα από παλιά αποθέματα.

 Πρόσθεσα δαντέλες όσες είχα και το υπόλοιπο πετσετάκι στο κάτω μέρος του φορέματος.

 Το μακιγιάζ στην αρχή έγινε έντονο κι έτσι ξαναπέρασα λευκό ακρυλικό για να απαλύνει το χρώμα του προσώπου.

 Από κοντά είναι λίγο τρομακτικός, αλλά από απόσταση πιστεύω δεν θα φοβίζει.

 Πρόσθεσα τα φτερά που είχα σχεδιάσει για  τον μικρό άγγελο, γιατί βιαζόμουν να δω ένα έργο τελειωμένο κι έτσι, αφού έβαλα κόλλα στο αστεράκι από φελιζόλ και στις δύο πλευρές και έκανα επικόλληση κίτρινης αστερόσκονης,  ολοκλήρωσα με μια καμπάνα χριστουγεννιάτικο στολίδι στο άλλο του χέρι.

 Τώρα μαζί με τους τρεις μάγους, θα περιμένουν να περάσουν οι μέρες γιατί στολίζουμε αρχές Δεκέμβρη, αν μέχρι τότε είμαστε ζωντανοί και υγιείς.

 Αγαπημένες μου φίλες

αγαπημένοι μου φίλοι

ας έχουμε θετική σκέψη όσο μπορούμε .

Δεν μπορούμε να αποφύγουμε τα αναπόφευκτα, αλλά ας είμαστε ψύχραιμοι.

Ωραία λοιπόν!Έγιναν οι τρεις μάγοι!

Ε, και;

'Εχουμε φάτνη;

Θα κάνουμε!

Τα πλαστικά ζωάκια φάρμας που δωρήθηκαν από μικρή μου φίλη για τις εγγονούλες, ας κάνουν μια στάση να ζεστάνουν με τα χνώτα τους το παχνί του νεογέννητου Χριστούλη . Δικό της δώρο είναι και η ξύλινη σβούρα που αποτελεί τα σμύρνα των δώρων.



 Κι έτσι, δημιουργήθηκε ο Ιωσήφ, πάλι με πηλό το κεφάλι όπου στο χρώμα των μαλλιών πέρασα κάσια, ξεχασμένο από μήνες υλικό και με υφάσματα σκούρα και κατάλληλα, έγιναν τα ρούχα του.

 Επίσης το μπαστούνι καθώς και τα χέρια, έγιναν από εύπλαστο σύρμα, από αυτά που συνήθως δημιουργούνται ονόματα. 

 Η μορφή της Παναγίας, με πολλή αγάπη, δημιουργήθηκε από πλαστικό μπουκάλι μισού λίτρου και το ντύσιμό της, με σατέν ροζ και λευκό αυτοκόλλητο ρούχων πάνω στα μαλλιά σαν μαντήλα αρχικά.

Μετά για την καλύπτρα , βρήκα αυτό το όμορφο κόκκινο της φωτιάς με χρυσή κλωστή στην άκρη, είναι...ζώνη τριακονταετίας, είτε από σχολική γιορτή είτε από αποκριάτικη στολή, δεν θυμάμαι, αλλά χαλάλι της.



 Με λίγη μοβ κορδέλα στις μανσέτες,  έδωσα μια πιο όμορφη νότα γιορτής.
 Σειρά είχε το παχνί το οποίο έκανα με χαρτόνι από χαρτοκούτι.
 Στο σώμα του νεογέννητου, αυτοσχεδίασα με ότι υλικά είχαν απομείνει. 
Τώρα αγωνιώ να περάσουν κάποιες μέρες και να προλάβω να στήσω μια όμορφη γιορταστική νότα στην είσοδο.
Με κλωνάρια έλατου σε κάθε στροφή σκάλας, με φωτάκια παντού και με αυτοσχέδια φάτνη μεγάλων διαστάσεων.
 
Α!!! σκέφτηκα κι ένα μήνυμα που θα έπρεπε να είναι παγκόσμιο αλλά δεν...
      Και επί Γης Ειρήνη!
  Είναι το πιο άκαιρο μήνυμα αφού γύρω μας γίνονται πόλεμοι, για τους ίδιους λόγους που γίνονται πάντα οι πόλεμοι.
 Γιατί...θέλουν την Αρμενία αλλά χωρίς Αρμένιους και τον πλούτο των χωρών λες και θα πάρουν τίποτα μαζί τους.
 Αν υπήρχε ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή, πόσο όμορφος θα ήταν ο κόσμος μας!
 Επί γης ΕΙΡΗΝΗ λοιπόν και ναι, θα συμπληρώσω αγγέλους να κρατούν το μήνυμα ψηλά...πάνω στα γραμματοκιβώτιά μας.
 Βρήκα τέσσερις κώνους από νήμα αργαλειού, όχι αργαλειό δεν άρχισα ακόμα...και τους έντυσα με ρολό κουζίνας αρχικά και χαρτιά Α4, είπαμε, ότι υπάρχει στο σπίτι, αφού ακόμα τα βιβλιοπωλεία δεν έχουν ανοίξει.
 Για μανίκια, μισό ποτηράκι από φελιζόλ στο κάθε χέρι.
 Πρόσθεσα για κεφάλια μπάλες από φελιζόλ, ήταν μικρά χιονανθρωπάκια πέρυσι , όμως να ξέρετε πως η ζεστή σιλικόνη, καταστρέφει το φελιζόλ, τα έσωσε ο γιακάς από χριστουγεννιάτικη γιρλάντα.
  Με σύρμα επίσης πρόσθεσα χέρια υψωμένα αφού η ευχή και επί γης ειρήνη, θα πρέπει να είναι ψηλά!
  Επιφυλάσσομαι για την εικόνα των αγγέλων καθώς και για όσα θα προκύψουν στην πορεία,αφού παράδειγμα, θα μπορούσε αυτό το αρνάκι να ήταν στην αγκαλιά ενός μικρού βοσκού, ή ό,τι άλλο τύχει να δημιουργήσω και μπορώ να το μοιραστώ μαζί σας, σε επόμενη ανάρτηση.

 
  Ελπίζω να μην κάνω τόσο χρόνο απουσίας, προσεχώς.
  Αγαπημένοι μου φίλοι
  αγαπημένες μου φίλες
  να είστε όλοι καλά και να προσέχετε τον εαυτό σας και τους γύρω σας!
  Μέχρι τότε, ας ρίχνουμε καμιά ματιά στον γαλανό ουρανό,

πάντα ο ήλιος διώχνει τα σύννεφα όταν προβάλει!
   


 Σημείωση:
Στην προσπάθειά μου να μάθω τη νέα μορφή του blogger, ανέτρεξα σε παλιές αναρτήσεις μου, όπου διαπίστωσα πως κάποια όμορφα σχόλια φίλων δεν είχαν δημοσιευτεί. Προφανώς δεν τα είχα προσέξει τότε...
Τους ζητώ ταπεινά συγγνώμη.



 Εδώ θα σας παραθέσω εικόνες φθινοπωρινές, νομίζω όλοι μας έχουμε ανάγκη να ξεφύγουμε λίγο από τις ειδήσεις των ημερών.
 Ταξιδέψτε μαζί μου!
 

 Επίσης...μία ακόμα φωτογραφία από το κουτί των αναμνήσεων, πίσω γράφει η αδερφή μου:Με την μικρή μου αδερφούλα Βαρβάρα, στις επιδείξεις σχολικού έτους 1964, Τάξη Δ΄ !
  Γιατί διάλεξα αυτή τη φωτογραφία!
 

 
 Διακρίνω στην στάση μας την απόλυτη εμπιστοσύνη από τη μεριά μου, στο χέρι της αδερφής μου και από την μεριά της, την σοβαρότητα και την ευθύνη της στιγμής, στο κράτημά της!
 Και αναλογίζομαι:Πόσο όμορφο θα ήταν, αν ο καθένας μας, έτσι απλά, ανέμελα, εμπιστευόταν την πρόνοια του Θεού μας και την μεγαλωσύνη Του;
 Πόσο όμορφο θα ήταν αν είχαμε τέτοια Εμπιστοσύνη;
 
  Αγαπημένες μου φίλες
αγαπημένοι μου φίλοι!
 Καλή δύναμη και καλή πορεία !!!
 
 

                                        Να είστε όλες και όλοι καλά!