Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2022

Τι γλυκό να σ' αγαπούν

                                              Γλυκός Νοέμβρης

     Αφιερωμένο σε Ανθρώπους που ο Θεός έφερε στον δρόμο μου και είναι οικογένειά μου!

     Η πρόσκληση στο μήνυμα έγραφε:

    - Θα περάσουμε να σε πάρουμε, για περπάτημα μια ώρα στο βουνό στις 17.00'

      Η απάντησή μου ήταν:

    -Θα πρέπει να σας αγαπώ πάρα πολύ που ανήμερα των γενεθλίων μου παίρνω τα βουνά και μάλιστα με ανάλογη περιβολή. Είμαι έτοιμη, σας περιμένω!

   Και όταν βρεθήκαμε στο βουνό και πάρκαρε το αυτοκίνητό τους στην άκρη του δρόμου πριν αρχίσει το περπάτημα , οι εκπλήξεις άρχισαν:

 Ο φάκελος της ευχετήριας κάρτας με  αυτοκόλλητα φθινοπωρινά, πραγματικά μόνο εκεί ταίριαζε να φωτογραφηθεί στο ανάλογο περιβάλλον και η καρτούλα φορτωμένη γύρω από τις  γλυκιές ευχές, με πεταλούδες , βελανίδια, λαγουδάκια ,μανιτάρια, ζωγραφιές κι ευχές που αγγίζουν την καρδιά μου!

 Τύχαμε την ώρα που από την μια μεριά πρόβαλε το φεγγάρι 

 

και από την άλλη έδυε ο ήλιος στις κορυφές του Ολύμπου.

Χρώματα που δεν μπορούν να αποτυπωθούν σε κάμερες κινητών παρά μόνο αποτυπώνονται στο βάθος της καρδιάς μας.


 

Κι αφού περπατήσαμε σχετικά λίγο γιατί ο χρόνος είχε όρια λόγω υποχρεώσεων και δραστηριοτήτων σε μια στιγμή απομακρύνθηκε η αγαπημένη μου φίλη και σε λίγο έτρεξε κοντά της και η μικρούλα μου, φύλακας άγγελός μου.

Όταν πλησίασα και πήρα την μικρή στροφή, με θέα το φεγγάρι αλλά στο μισοσκόταδο γιατί ήδη νύχτωνε, πλησίαζαν από μακριά κεράκια αναμμένα πάνω σε ατομικά γλυκάκια νόστιμα κι άκουγα το τραγούδι: Να ζήσεις Βαρβάρα και χρόνια πολλά...


 

Τελικά δεν ξέρω ποιος αγαπάει ποιον περισσότερο:η μικρή μου φίλη που ήταν η έμπνευση για το παραμύθι μου: Η νεράιδα των δοντιών με την μαμά της  ή  η εορτάζουσα που πήρε τα βουνά με χαρά;

Πόση συγκίνηση πόση χαρά πόση α γ ά π η!!!!!!!!!! 

Γύρισα πλημμυρισμένη συναισθήματα γαλήνης και φθινοπωρινές ομορφιές  για να με περιμένει μια όμορφη ανθοδέσμη από την Ειρήνη ,  του μίνι μάρκετ της γειτονιάς . Αχ αχ αχ...αυτές οι όμορφες αυθόρμητες χειρονομίες που σε σκλαβώνουν !

Και φυσικά ίσα που πρόλαβα γιατί με περίμενε η  αγάπη όλης της οικογένειας με τηλεφωνήματα, ζωγραφιές , δωράκια  αγκαλιές .

Τι γλυκό να σ΄αγαπούν και να σου το λένε!

Στο σπίτι με περίμενε χωρίς να το περιμένω 😘😘🙏 η οικογένεια με την τούρτα  με το πρόσωπό μου!

Ναι ,  ναι για όσους δεν με γνωρίζετε, έτσι είμαι, όπως με φαντάστηκαν οι εγγονές μου:

Σγουρά μαλλιά από τρούφα (θα πρέπει πάραυτα να κάνω περμανάντ να μην τις απογοητεύσω), έντονα φρύδια,τεράστιο χαμόγελο αυτό σίγουρα το πέτυχαν , μάτια γλυκά Maltesers, άσπρο χνουδωτό γιακαδάκι από ινδοκάρυδο - θα το σκεφτώ τον χειμώνα - λεπτός λαιμός και κάτι που ήταν πολύ πετυχημένο και το είπα: τέλειο κρακελέ , που στις δημιουργίες μου δεν το πετυχαίνω, εδώ πέτυχε να αποδώσει τις ρυτίδες μου άψογα!!!

 

      Νοστιμότατη κρεμώδης μηλόπιτα, με υλικά που διάλεξαν οι μικρές αλχημίστριες!

 


Αγαπημένα μου πλασματάκια, σας ευχαριστώ!

Καταλαβαίνετε πώς...το κεφάλι μου διαμοιράστηκε σε πολλά νόστιμα κομματάκια 😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 μαζί και το μυαλό μου 😂

......................................................................................................................................................................



κι εδώ το αυτοσχέδιο μαγαζάκι των παιδιών της γειτονιάς που πουλούν πέτρες ζωγραφισμένες αλλά πλέον  και ζωγραφιές!

Φυσικά  αγόρασα μία με το ουράνιο τόξο και μια ζωγραφιά με αυτόγραφο, παρουσία των γονιών τους ζητάω να είναι πάντα , εννοείται και τους προέτρεψα να κρατήσουν σε φωτογραφία την στιγμή του αυτογράφου!

Γιατί, έτσι όμορφα θα έπρεπε να ζουν τα παιδιά ΌΛΟΥ ΤΟΥ ΚΌΣΜΟΥ!!!

Ήταν μια μέρα που στο γειτονικό μας χωριό, στον Ταξιάρχη που γιορτάζει τον προστάτη του Μιχαήλ Αρχάγγελο, υψώθηκε στην πλατεία του χωριού, φυσικό έλατο 16 μέτρων που θα ανάψει γιορτινά την παραμονή του πολιούχου Αρχαγγέλου μας ,  σηματοδοτώντας την γιορτινή περίοδο των Χριστουγέννων που και φέτος δόξα τω Θεώ, είμαστε ακόμα ζωντανοί, όπως λέει το τραγούδι.

 Από την ανατολή μέχρι τη δύση, πόσο όμορφο να είμαστε ευγνώμονες με κάθε φυσική ομορφιά και με κάθε ανθρώπινη στιγμή μας!

 Εδώ λίγο πριν ξεπροβάλλει ο ήλιος και σε κάθε δέντρο διακρίνονται φτερωτοί φίλοι . Πώς να μην ξεκινήσει όμορφα η κάθε μέρα!


                                           Πώς να αποτυπωθεί η ευγνωμοσύνη στον Θεό;

 


     Να είστε όλες και όλοι καλά με τον εαυτό σας και τους αγαπημένους σας ανθρώπους!

 Ήταν έκτακτη ανάρτηση, ελπίζω σε μία ακόμα ανάρτηση πριν τις γιορτές, όπου θα σας αποκαλύψω και μέρος των ευχών της καρτούλας!

                                       Σας ευχαριστώ για την αγάπη σας!

                                                       Ε Υ Γ Ν Ω Μ Ω Ν !


έτσι έγραφε η κάρτα απ΄έξω!

Όμως προσωπικά μοιάζω με την εικόνα του οπισθόφυλλου, που κυνηγώ τ΄αστέρια για άλλους λόγους αυτή τη φορά κι έχει σχέση με τις εσωκλειόμενες ευχές!

Να είστε όλοι καλά!

Και ν΄αγαπάτε!

Σας ευχαριστώ όλους έναν έναν τους ανθρώπους της ζωής μου!

Από το υπέροχο μέτρημα της Νατάσας Μποφίλιου, κρατώ μόνο τη φράση:

Τους ανθρώπους της ζωής μου ΘΆΘΕΛΑ να τους κρατήσω!

 

https://www.youtube.com/watch?v=2F9ArtKj3I8

Είστε όλοι εσείς. οικογένεια, φίλοι , γνωστοί και άγνωστοι  ! 

Ναι, θα ήθελα να σας κρατήσω ακόμα κι αν βρεθώ πάνω απ΄τ΄αστέρια!Είστε μέρος της καρδιάς μου!



Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2022

Καλή σχολική χρονιά!

 

               Πώς μια λέξη μπορεί να πληγώσει την  καρδιά ενός μικρού παιδιού.

 

         Ας ξεκινήσω απ΄ την αρχή.

        1959

        Προς το τέλος και τότε τα μωρά τα βάφτιζαν ακόμα και πριν σαραντίσουν.

      Στο μικρό χωριό μου, η δασκάλα κυρία Νίκη είχε μάθει πως είχα γεννηθεί και μια μέρα συνάντησε στον δρόμο την αδερφή μου , τεσσάρων χρονών τότε.

-Λευτερίτσα, έμαθα πως έχετε κοριτσάκι! Σε παρακαλώ πες την μαμά σου πως θέλω να την βαφτίσω εγώ και να της δώσω το όνομα Αικατερίνη!

-Εμείς την λέμε Βαρβάρα, είπε το τετράχρονο κοριτσάκι κι άφησε την δασκάλα να πει:

-Ε, αφού την λέτε Βαρβάρα…

  Και κάπως έτσι κύλησε ο καιρός και η Ελευθερία ήταν στην Τρίτη τάξη κι εγώ αν υπήρχε νηπιαγωγείο θα πήγαινα στα μεγάλα νήπια.

  Επειδή όμως νηπιαγωγείο ιδρύθηκε πολλά χρόνια αργότερα, η ίδια δασκάλα, άτυπα είπε στην μητέρα μου πως αφού είχα μεγαλύτερη αδερφή μαθήτρια , θα μπορούσα να παρακολουθώ τα μαθήματα μικρών τάξεων ως εθελόντρια επί ένα χρόνο και τον επόμενο χρόνο θα πήγαινα στην πρώτη δημοτικού κανονικά.

  Αυτή η λέξη εθελόντρια πολύ μου είχε αρέσει κι έτσι η μητέρα μας, μου έραψε μια μικρούλα υφασμάτινη καφέ τσάντα, την οποία θα κρατούσα στον ώμο μου. Μέσα δεν γνωρίζω τι θα είχε υποθέτω όμως πως σίγουρα θα είχε κι ένα καλοδιπλωμένο χρωματιστό μαντηλάκι μύτης.

  ΄Ηρθε η μέρα του Αγιασμού, η αδερφή μου είχε πάει νωρίτερα με την συμμαθήτριά της κι η μητέρα μας, κρατώντας εμένα από το χέρι, την μικροσκοπική ενθουσιασμένη εθελόντρια, ξεκίνησε για το σχολείο!

 Στα μισά της διαδρομής και κοντά στην πλατεία του χωριού, υπήρχε και υπάρχει η κοινοτική βρύση, με το όνομα Οντάς.

 Στον Οντά λοιπόν, με το πλακόστρωτο καλντερίμι και το τσιμεντένιο σκέπαστρο , ένας νέος, κοντά στα είκοσι, υπολογίζοντας την σημερινή του ηλικία και γνωστός αφού στο χωριό όλοι γνωριζόμαστε, είπε κάτι που στέρησε το σχολείο μου από μια εθελόντρια!

-Τι; κι αυτή η ψείρα θα πάει στο σχολειό;

‘Όχι ότι είχε άδικο ο άνθρωπος, αλλά ας το έλεγε από μέσα του!

Εκεί ακριβώς, στον Οντά η χαρά μου καταστράφηκε και δυστυχώς… γυρίσαμε πίσω από αυτή την τόσο άστοχη κουβέντα.

Στερήθηκα μια χρονιά εθελοντισμού! Αν και πιστεύω πως θα ήμουν η μοναδική εθελόντρια 😭😂


...................................................................................................................... 

  Απέναντί μου σήμερα και κάθε μέρα, βλέπω το σχολείο των παιδιών μας.




  Αναλογίζομαι πως τα χρόνια είναι δύσκολα, για παιδιά , γονείς και εκπαιδευτικούς.

  Οι λέξεις…οι λέξεις…που πληγώνουν…

  Και αποτυπώνονται στην τρυφερή καρδιά των παιδιών, ας είμαστε όλοι προσεκτικοί μικροί και μεγάλοι.

 ....................................................................................................................................

  Σας παραθέτω σημερινές φωτογραφίες:

  Μια φωλιά χελιδονιών, κτισμένη γύρω από το καλώδιο ρεύματος και κάτω από τον Σταυρό της εκκλησίας, μου έφερε  όμορφες σκέψεις!

  Γιατί διάλεξαν εκείνο το σημείο τα χελιδόνια;


 

 Γυρίζοντας λοιπόν αντίκρισα μια πανέμορφα χαριτωμένη εικόνα: ένα πρωτάκι , ζωγράφιζε την άσφαλτο. Σε αδιέξοδο μέρος, άρα χωρίς αυτοκίνητα. Είχε μπροστά του ένα κουτί με κιμωλίες που όμως το σχήμα τους έμοιαζε σαν ζαχαρωτά αφρού κι από όλα τα χρώματα που είχε κοντά του διάλεξε το ροζ!

 Και σχημάτιζε μια μακριά ροζ γραμμή για αρκετά μέτρα!


Μάλιστα μου είπε πως θα βάλει και πράσινο κι άμα βρέξει ο δρόμος θα γίνει χρωματιστός!

Συγκινήθηκα!

Αφ΄ενός γιατί θυμήθηκα την ασημί γραμμή του σαλιγκαριού της κ. Βάσιας Ακαρέπη που έγινε γνωστό σε μας από την ζωγραφιά της Χαράς

https://kantomagapi.blogspot.com/2015/02/blog-post.html

και αφ΄ετέρου γιατί ευχήθηκα μακάρι οι ζωές των παιδιών να είναι έτσι χρωματιστές και ροζ σαν παραμύθι!

Το απόγευμα ξαναπέρασα να δω αν πρόσθεσε χρώματα και ναι:

Το πλατύσκαλο είχε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου και ο δρόμος πινελιές με χρώματα και προσωπάκια με χαμόγελα 😀 και ήλιους!




Μακάρι ή σχολική ζωή τους να είναι τόσο όμορφη !
 

   Μικρά περιστεράκια τα παιδιά που πέραν την κατάκτησης της μάθησης, πρωτεύει η αγάπη!

   Μακάρι οι σχολικές τους αναμνήσεις και η ζωή τους γενικά, να μοιάζει....αρκετά μακριά σαν αυτό το όμορφο ηλιοβασίλεμα.

  Ζητώ συγγνώμη για την πολύμηνη απουσία μου, όχι πως δεν είχα κάτι να γράψω, απλά χρειαζόμουν την αφορμή!

  Σήμερα δε, μαζί με όλα αυτά, υπάρχει ένα όμορφο αφιέρωμα στον δικό μου Δάσκαλο, στον δικό μας Δάσκαλο!

  Είναι όμορφο πενήντα και πλέον χρόνια μετά , το αποτύπωμα που άφησε στις παιδικές καρδιές μας να  γεννά  μόνο σεβασμό και αγάπη.

 Μακάρι όλα τα παιδιά του κόσμου να είναι τόσο τυχερά!

 https://www.youtube.com/watch?v=LsSjLB5Sm4M

 https://mikrospodosfairistis.blogspot.com/2022/09/blog-post.html?spref=fb&fbclid=IwAR3rnwRIcWzOqqOYDzQP4AIU1lbKNxFrYOaMh91JBs9bWDo8SvOJV3v8MlM

   με την άδεια του δημιουργού συμμαθητή μου, το επισυνάπτω.

           Καλή σχολική χρονιά λοιπόν σε όλους!

        Παιδιά , γονείς, εκπαιδευτικούς και είθε τα παιδιά να τύχουν δασκάλους σαν τον δικό μας Δάσκαλο!

   Να είστε όλοι καλά!

   Χρόνια πολλά στον Αριστείδη στην Αριστέα στην Κορνηλία σήμερα για την γιορτή τους και καλό Φθινόπωρο!

Και σημείωση:προσπαθείτε όσο γίνεται στη ζωή σας να βάζετε χρωματιστές πινελιές!

Με αγάπη!

Παρασκευή 29 Απριλίου 2022

 

                Ροζ σελήνη

 

 

 


 Όλντριν : - Νηλ, βλέπεις ό,τι βλέπω;

 ΄Αρμστρονγκ :  -  Τί να δω Μπαζ;  O ,τι γνωρίζεις γνωρίζω.

 Όλντριν :   -Ένας πελαργός , φεύγει! Θαρρώ πως άφησε κάτι!

-Όλντριν, θαρρώ πως έχεις παραισθήσεις. Αετός είναι το όχημά μας.

 



-Ρίξε το βλέμμα σου εκεί που βλέπω!

Δεν είναι δυνατόν! Κάποιοι άλλοι ήρθαν πριν από μας;

Διακρίνω σημαία!

-Αδύνατον! ’Άιντε, επιτέλους κατέβα από το σκαλοπάτι, καρφώθηκες εκεί! Πάμε προσεκτικά να δούμε τι είναι!

Μήπως έχουμε παραισθήσεις από την αιώρηση;

-        Κλαψ κλαψ κλαψ……

-Μια λεπτή φωνούλα, σαν κλάμα μωρού! Θεέ και Κύριε!

-Σου είπα, είδα έναν πελαργό να φεύγει!

Σημαία!

Μια σημαία γαλανόλευκη! Την ξέρω αυτή τη χώρα!

Ακόμα κι εδώ αυτοί οι Έλληνες ήρθαν πριν από μας;  Απίστευτο!

Και πολύ κοντά ένα καλαθάκι , από αυτά που αφήνουν τα μωρά οι πελαργοί!

- Είχες δίκιο…

Πάμε προσεκτικά να μην τρομάξουμε το μωρό…

-Ένα κοριτσάκι! Ένα κοριτσάκι! Τελικά υπάρχει ζωή στο φεγγάρι! Ιδού η απόδειξη!

-Τώρα ;Τι κάνουμε τώρα;

-Εσύ είσαι ο αρχηγός της αποστολής!

-Μα το ρωτάς;      Αλλαγή πλεύσης!

Επιστροφή στη Γή! Το κοριτσάκι πρέπει να παραδοθεί άμεσα στους γονείς του. Ευτυχώς κοιμήθηκε, να μην τρομάξει που θα μας δει. Πού να έβλεπε τα χαμόγελά μας , μέσα από το διάφανο κράνος μας!

-        Το φαντάζεσαι ‘ Άρμστρονγκ;  Ποιος θα το πιστέψει πως το ερώτημά μας έχει απόδειξη; Φυσικά και υπάρχει ζωή στο Φεγγάρι!

 

Το πρόβλημά μας είναι να μπορέσει να αλλάξει πορεία το διαστημόπλοιο!

-        Κράτησε προσεκτικά το καλαθάκι με το μωρό κι εγώ θα μαζέψω γρήγορα ένα δείγμα εδάφους και λίγα από τα σκόρπια ροζ παιχνίδια! Μα είναι δυνατόν; Λες και δεν θα έβρισκαν παιχνίδια στη Γή;

 

Γρήγορα , γρήγορα και προσεκτικά! Πηγαίνετε στην σεληνάκατο! Πρέπει να ενημερώσουμε τον Κόλινς.

 


 

Θα μπορέσει τάχα να αλλάξει τάχιστα την προγραμματισμένη πορεία;

-Αν δεν μπορέσει ο Κόλινς, κανένας δεν το μπορεί.

Γρήγορα!

 

Θα αντέξει ένα μωρό στο διαστημόπλοιο;

-Συμβαίνουν και θαύματα. Θα προσευχόμαστε να φτάσει σώο. Θα αντέξει.

 

΄Αντε πολλά λέμε…

Πάμε!

-        Και η αποστολή μας;

Ήρθαμε για άλλου είδους μετρήσεις!

-Υπάρχει πιο σημαντικό από το εύρημά μας;

Τι είναι πιο σημαντικό λες; Να μεταφέρουμε το μωρό σώο και ασφαλές στη Γη ή να πάρουμε μερικά δείγματα εδάφους για τις επιστημονικές μετρήσεις;

Χάνουμε χρόνο!

Πάμε να παραδώσουμε το μωρό και ξαναρχόμαστε!

Αυτό πια με το να βρούμε Ελληνική σημαία στο Φεγγάρι, με ξεπερνά.

 

Κανένας δεν θα μας πιστεύει!

Βάλε την δική μας σημαία , τι την κρατάς τόση ώρα σαν σαστισμένος;

-        Μα είμαι σαστισμένος Άμστρονγκ! Λίγο τόχεις αυτό που ζούμε ;


 

- 

-        Λες να το μάθει το κοριτσάκι αυτό ποτέ πιστεύεις;

-        Αρκεί η δική μας χαρά , σ΄ αυτή την αποστολή μας…

 

Από τη στιγμή που θα το παραδώσουμε, η χαρά θα συνοδεύει την οικογένειά της κι εμείς θα έχουμε την εσωτερική χαρά πως συνεισφέραμε σ΄ ένα φανταστικό ταξίδι!

…………………………………………………………………….

Τελικά μετά το πρώτο ξάφνιασμα και την επικοινωνία τους με τον μοναδικό Κόλινς, η χαρά οδηγούσε τα βήματά τους και δεν πατούσαν στο έδαφος!

΄Ετσι κι αλλιώς αιωρούνταν από την έκπληξη!

 

Τελικά υπάρχει ζωή στο φεγγάρι!

Κι έτσι , μετά το πρώτο ξάφνιασμα με πολλή αγάπη και περισσή φροντίδα και προσοχή, κράτησαν το ροζαλί κοριτσάκι στο αυτοσχέδιο κρεμαστό ροζ σεντονάκι που έφερε ο πελαργός κι ανέβηκαν όλοι μαζί στην σεληνάκατο Αετός!

……………………………………………………….


 

 

                           


 

-Έχει σημείωμα. Βλέπω διεύθυνση!

Δεν γνώριζαν την γλώσσα του σημειώματος , όμως η σημαία που υπήρχε κοντά του προσέδιδε κατεύθυνση.

-        Ε, δεν θαρρώ πώς θα χτυπήσουμε και την πόρτα;

 

-        Το ξέρω αυτό το μέρος!

 

-        Πρόπερσι ο Ρούντολφ, σκόρπισε τα δώρα του εδώ κι εκεί σ΄ αυτό το βουνό! Μην σου πω πως ακόμα μπορεί να βρίσκονται εκεί …σαπουνόφουσκες…

 

Τώρα το πώς θα δικαιολογούσαν στη ΝASA την απρογραμμάτιστη επιστροφή τους, το άφηναν να προνοήσει ο Θεός!

-΄Αλλωστε , θα άφηναν προσεκτικά το κοριτσάκι στη βάση ενός φωτεινού τη νύχτα Σταυρού που ξεχωρίζει από μακριά βρισκόμενος στην ψηλότερη κορυφή του λόφου!

Δεν είναι εύκολη για τα διαστημόπλοια η αλλαγή πλεύσης στο αχανές του διαστήματος αλλά για την ιστορία μας όλα μπορούν να συμβούν!

Σαν το πολύτιμο τριαντάφυλλο του μικρού πρίγκιπα σ΄ έναν μικρό πλανήτη, μετέφεραν το νεογέννητο κοριτσάκι στο αυτοσχέδιο καλαθάκι του προστατευμένο, εκεί που η υποδοχή του ήταν προετοιμασμένη από καιρό!


 Ευτυχώς ήταν νύχτα όταν κόντευαν και ο φωτεινός Σταυρός ξεχώριζε από μακριά!

Θα άφηναν με μεγάλη χαρά το νεογέννητο προσεκτικά εκεί και θα ξαναγύριζαν να εκπληρώσουν την αρχική αποστολή τους.

Ο πύργος ελέγχου είχε χάσει τα ίχνη τους αλλά ο έμπειρος καθ’ όλα χειριστής , θα τους εξηγούσε με το νι και με το σίγμα το κάθε τι , όταν θα επέστρεφαν στη Γή από την πραγματική αποστολή τους.

Άξιζε αυτή η παράκαμψη των εντολών γι αυτό το θαύμα!

 

Αξίζει μια τέτοια αγωνία κάποιες φορές, στον κόσμο της Γης

Προκειμένου να μάθουν πως υπάρχει ζωή στο φεγγάρι!

 

……………………………………………………………………

 


Η έκπληξη του Κόλινς αποτυπώνεται στο πρόσωπό του,  αφ ΄ενός

για την νέα ζωή που θα μεταφέρουν σε παράτολμη αυτοσχέδια αποστολή εν αγνοία των επιστημόνων του κέντρου ελέγχου και συγχρόνως σαν πειραχτήρι που ήταν , θάθελε να τους κάνει ένα αστείο για τον ίδιο που δεν θάταν αστείο για όλους εκείνους που με κομμένη την ανάσα  τους περίμεναν πίσω στη Γη.

Όμως μ΄αυτό το αυτοσχέδιο πήγαινε έλα στη Γη, θα άνοιγε δρόμους φανταστικούς και παραμυθένιους!

 .........................................................................................................................

   Η ιστορία αυτή είχε γραφεί κοντά στο προηγούμενο καλοκαίρι, με αφορμή μια ξεφούσκωτη μπάλα που τα ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ του 2020, μου είχε δώσει έμπνευση να αποτελέσει την μικρή σελήνη.

 


 

  Η σκέψη για τον στολισμό του κοινόχρηστου χώρου για ένα ουρανό μ ΄αστέρια, τροφοδότησε τη σκέψη μου και ολοκληρώθηκε σαν προσωπικό παραμύθι, όταν σε ένα ξεκαθάρισμα αποθηκευτικών κουτιών είδα τους δύο αστροναύτες, ηλικίας τριάντα και πλέον ετών.

Δεν τους πέταξα, απεναντίας, αυτομάτως ο ένας φυλάχτηκε σε ένα πάνινο παπουτσάκι με την ευχή μου κάποια στιγμή το παραμύθι που έπλασα να πάρει σάρκα και οστά.

 Κι επειδή συνήθως η πίστη μου είναι Εμπιστοσύνη και πεποίθηση , ήρθε η ευλογημένη αυτή ώρα!

                                                            .......

Για την ιστορία, στις 29/9ου, σε επανάληψη, στην εκπομπή της κυρίας Βίκυς Φλέσσα <<Στα άκρα>>, σε επανάληψη ,

Είδα την εκπομπή εικονική διαστημική δίκη, με καλεσμένο τον καθηγητή κύριο Κυριακόπουλο και φοιτητές Νομικής του πανεπιστημίου Αθηνών και παρακολούθησα την εκπομπή με περισσή προσήλωση γιατί φυσικά… δεν είχα κανένα δικαίωμα να τοποθετήσω σημαία στο φεγγάρι…

Αξίζουν συγχαρητήρια στους φοιτητές των ελληνικών πανεπιστημίων που έχουν πάρει βραβεύσεις επανειλημμένα και παγκοσμίως για τις γνώσεις τους.

Καθώς επίσης στην πορεία, στο κανάλι της βουλής των Ελλήνων στις 20 Οκτωβρίου είχε προβληθεί η εκπομπή: προσελήνωση, απ΄όπου σκέφτηκα τις φωτογραφίες του κειμένου.

 

( Ελπίζω να χαρήκατε αυτό το φανταστικό ταξίδι που έφερε χαρά , ευγνωμοσύνη κι ευτυχία στις οικογένειές μας.

 Στην γνωστή ξύλινη κασετίνα με υγρό γυαλί, πάντα φυλάσσονται λουλούδια εποχής της γέννησης, ή άλλα που κάτι σημαίνει το καθένα. Εδώ, προστέθηκε και δείγμα εδάφους  της σελήνης , σαν άμμος και σαν παιδική πούδρα για να υπάρχει …ως απόδειξη καθώς κι ένα από τα σκόρπια παιχνίδια στη Σελήνη.)


 



Εδώ η σεληνάκατος Eagle

 Η σεληνάκατος Eagle, λίγο μετά την απόσπασή της από το
 θαλαμίσκο Columbia, κινείται προς την επιφάνεια της Σελήνης

(αντιγραφή από το διαδίκτυο).Καθώς και όλες οι σχετικές φωτογραφίες. 


 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Η αλήθεια είναι πως τριάντα και πλέον χρόνια πριν , οι μικροί αστροναύτες είχαν κίνηση, αλλά δεν κατόρθωσα να το πετύχω για το βίντεό μας στην επιφάνεια της Σελήνης!

………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Η ολοκλήρωση με γυψόγαζα στην σελήνη και οι τελικές φωτογραφίες σε άμμο παραλίας δεν ολοκληρώθηκαν.

Ανεξερεύνηται αι βουλαί του Κυρίου.

 Κάπως έτσι ήταν φτιαγμένη η ιστορία της, το προσωπικό της παραμύθι.

 Ο ουρανός με τ΄ άστρα που είχα υποσχεθεί για στολισμό Χριστουγέννων, κόντευε να ολοκληρωθεί ως προς τον αριθμό των αστεριών και η παραγγελία της σιέλ γάζας, ήρθε την μέρα εκείνη που η μικρή μου Ζωή, αποφάσισε να ζει ανάμεσα στα φωτεινά αστέρια για  πάντα!

 


 Επισκέφτηκα μέρα μεσημέρι τον Μεγάλο Σταυρό που φωτίζει τα βράδια μας, έριξα την ματιά μου εκεί που θα ακουμπούσε το ροζ λίκνο της και σήκωσα τα μάτια στον ουρανό.

Όπου ο Θεός βάζει τελεία, εμείς ας μην βάζουμε ερωτηματικά, είχα διαβάσει κάποτε.

 Αγαπημένη μου μικρή μου Ζωή, δεν μπορώ να σου στερήσω το παραμύθι σου.

 Είχε γραφεί αποκλειστικά για σένα γι αυτό … και στην γιορτή σου, το στέλνω στο σύννεφο.

 Ίσως κάποια στιγμή να χρειαστεί να το διαβάσετε μαζί με τα μυριάδες αστεράκια γύρω σου.

Μυριάδες αστεράκια, κάπου ανάμεσα κι εσύ!

 

 

Για μας ζεις και θα ζεις πάντα στις καρδιές μας, θα σε νοιώθουμε πάντα να μας χαμογελάς πάνω από κάθε ουράνιο τόξο!

Και κάθε που θα βλέπουμε τα φωτεινά αστέρια , θα είσαι ανάμεσά τους.


 

Το όνομά σου θα ήταν Ζωή! Έτσι με το όνομά σου  σε αναφέρουμε πάντα!

Και να ξέρεις πως κανένα από τα μυριάδες αστεράκια δεν ξεχνιέται, εδώ στη Γη.

Το καθένα με την δική του ξεχωριστή ιστορία, όπως ξεχωριστή  είσαι  κι Εσύ!

……………………………………………………………………………………………………………………………………

Όταν έφυγες για τ΄αστέρια, η αγαπημένη μου φίλη Ιουλία, μου έστειλε το παρακάτω ποίημα του Ιωάννη Πολέμη.

Δεν το γνώριζα ως τότε.

           


π τ γ δυ δκρυα, θερμ μαργαριτρια,

νβηκαν κα στλαξαν στο Πλστη τ ποδρια.

Κι επε τ πρτο τρμοντας μπρς στ θεο θρνο:

«Εμένα μ’ βγαλε καρδι γι τ δικ της πνο».

Κι Πλστης ποκρθηκε: «Οτε στιγμ μ χνης!

Σρε ν γνης βλσαμο, τν πνο της ν γινης».

Κι επε κα τ’ λλο τρμοντας μπρς στ θεο θρνο:

«Εμνα μ’ βγαλε καρδι γι κποιον ξνο πνο!»

Κι πλστης ποκρθηκε: «Εσ μαζ μου μενε!

  Τς εσπλαχνας τ δκρυα δικ μου δκρυα εναι». Ι.Πολέμης

 

   Ήταν ένα ποίημα που το έμαθα απ΄ έξω και μάλιστα οφείλω κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ίδια φίλη, γιατί όταν της είπα: Δεν θα ξαναγράψω παραμύθια, μου απάντησε: Θα γράψεις!

 Και στην πορεία των ημερών, σκέφτηκα πως ναι κι εσύ θα το ήθελες να συνεχίσω να γράφω.

 Το κάθε παραμύθι ξεχωριστό, καθώς απευθύνεται σε ξεχωριστό παιδάκι!

 Απλά, το δικό σου είναι γραμμένο ανάμεσα  στ΄ αστέρια!

 

                   Μικρή μου ξεχωριστή ΖΩΗ!

                   Μικρό  μου ροζ αστεράκι!

 

Ένα παραμύθι που γράφτηκε πολλούς μήνες πριν στην Γη, διαδραματίστηκε η ιστορία του στην Σελήνη …πού νάξερα πως γραφόταν για να διαβάζεται στα αστέρια…

‘Αγνωσται αι βουλαί του Κυρίου…

 

                                                              ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

Στους έξι μήνες που πέρασαν από τότε, το παραμύθι σου το έχω διαβάσει πολλές φορές.

Δεν θέλησα τίποτα να αλλάξω .  Ούτε να προσθέσω ούτε να αφαιρέσω.

Προσθέτω μόνο Αγάπη!

                                                            ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!