Κυριακή 1 Αυγούστου 2021

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΠΑΝΑΓΙΑΣ!

 


                 Αγαπημένες μου φίλες

                 αγαπημένοι μου φίλοι!

   Επειδή αυτή η ιστορία του βιβλίου αφορά όλους εσάς, χωρίς να έχω θέμα συγκεκριμένο

τρεις μήνες μετά απλά σας χαιρετώ με αγάπη!

  Όχι δεν είναι χαιρετισμός αποχαιρετισμού, κάθε άλλο!

  Χαιρετισμός καλωσορίσματος και πάλι!

  Μου λείψατε, ίσως και να σας έλειψα, όμως ο χρόνος δεν ξέρω πώς περνά και φεύγει...

  Κατά διαστήματα έγραφα στο πρόχειρο, όλο και κάτι ήθελα να σας πω πλην όμως τι απ όλα να διαλέξω...τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω που λέει και το τραγούδι...

Φέρτε μου νερό να ξεδιψάσω...


 

 Και το νερό ήρθε κι είναι στη θάλασσα κι εκεί μέσα που άλλοτε σκεφτόμουν την επόμενη ανάρτηση συνήθως ή κάποιο από τα παραμύθια μου, τώρα το νερό αυτό λειτουργεί τόσο καταλυτικά κι αδειάζει το μυαλό μου ...το παραλληλίζω σαν την ασθένεια της εποχής μας το Αλσχάιμερ. 

Έτσι χωρίς λόγια, χωρίς σκέψεις, σας αφήνω να παρακολουθήσετε το ταξίδι του γλάρου , τα κύματα και τον αέρα στο τέλος για λίγη δροσιά.

Κάτω απ ΄τη σκιά της ομπρέλας, η συλλογή μου...ξεχώρισε αυτά που θα δείτε...


 

Ένα μικροσκοπικό γυαλιστερό κοχυλάκι στο σχέδιο της φλόγας, μου ήταν αρκετό να γράψω πως αρκεί για τον Αύγουστο, τον μήνα της Παναγιάς μας.

Μαζί με ένα ευθύγραμμο πετραδάκι, δημιούργησαν ένα ταπεινό κεράκι , που αναφέρεται πού αλλού;

Στην Μητέρα όλων μας, με όποιο όνομα κι αν την αποκαλούμε.

 Λίγες μέρες πριν, αυτή η πετρούλα που στα μάτια μου φάνηκε σαν χοντρό επανωφόρι που ξεχωρίζει ανάγλυφα το μανίκι του, μου έδωσε τη σκέψη πως όλοι μας μπορούμε να ακουμπήσουμε τα βάρη της ψυχής μας ταπεινά στην Παναγιά και να βρούμε γαλήνη.

 Πένθος, πίκρα ή στεναγμός αλλά και προσευχή κι ευγνωμοσύνη και ελπίδα όλα βρίσκουν παρηγοριά στην Παναγιά μας.



Την πάσα ελπίδα μου εις Σε ανατίθημι...



 Ένα από τα όμορφα βιβλία που διάβασα προ καιρού, το μυθιστόρημα της κ. Νέλλης Σπαθάρη , μέσα από το οποίο και να μην γνωρίζεις, αγαπάς την Ύδρα, το νησί της. 

 Ήταν το δεύτερο βιβλίο της που διάβασα, μετά το : Στάκα καρδιά μου!



                               Αγαπημένες μου φίλες

                               αγαπημένοι μου φίλοι

                          Να είστε όλες /οι πάντα καλά!

  Σας ευχαριστώ που τόσα χρόνια, ομορφαίνετε με την φιλία σας την καρδιά μου!

   Καλή Παναγιά!

Κυριακή 2 Μαΐου 2021

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

          


                                        Αγαπημένες  μου φίλες 

                                         αγαπημένοι μου φίλοι


                                       Το πανανθρώπινο μήνυμα είναι γεγονός!


      Ο ΧΡΙΣΤΟΣ  αναστήθηκε και πάντα με συγκινεί η αγιογραφία που βρίσκεται απέναντί μου στον ναό με την κίνηση του Σωτήρα μας στην  Εύα!

   - Ανάστηθι Εύα!


 Την Μεγάλη Παρασκευή, ο νους μου ταξίδεψε στον πρώτο κάτοικο του παραδείσου, που υπέροχα περιγράφεται στο βιβλίο που χρόνια πριν σας είχα συστήσει:


τον ληστή που:  σήμερον μετ' εμού έση εν τω παραδείσω


   Οι κερασιές άνθισαν και φέτος , τα χελιδόνια έφεραν το χαρμόσυνο μήνυμα της άνοιξης σκίζοντας τον αέρα και φέρνοντας μια σύγχυση στα σπουργίτια που είχαν τον αέρα όλον δικό τους και ο Μάιος παράλληλα είναι εδώ!


 
 






 

.......................................................................................................
-πα πα πα πα πα!Ακούς κάτι;
-πα πα πα! Το μήνυμα που έφεραν τα χελιδόνια!

 


-Κάτι άλλο ακούς;

- Ναι, βλέπω ,αλλά δεν ξέρω να διαβάζω!

- Κάπου το είδα αυτό, ένα χρόνο πριν!

-Έχεις δίκιο, αλλά τώρα αχνοφαίνεται κάτι στον ορίζοντα!

       Αγαπημένες μου φίλες

       αγαπημένοι μου φίλοι

     ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!!

     ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

     ΚΑΛΟΝ ΜΗΝΑ ΜΑΙΟ!

Και του χρόνου να ελπίζουμε πάντα προς το καλύτερο, όσο κι αν φαντάζει μακρινό!




.................................................................................................................................................................

Τετάρτη 14 Απριλίου 2021

Μια αξέχαστη βόλτα

 

    ΝΕΟΣ


Τι σημαίνει νέος; Σημαίνει άπειρος κι αν πρόκειται για οδήγηση, δυο φορές νέος και αδαής.

Κάπου μετά το 1980.

Καλοκαίρι, Κυριακή εκλογών.

Ενθυμούμενη σε συγκεκριμένες ημερομηνίες το θαύμα που έγραψα πολλά χρόνια πριν , σε αφιέρωμα στη χάρη Της 15 Αυγούστου, κάτι άλλο θυμήθηκα πρόσφατα, που σίγουρα ήταν για μένα θαύμα πλην όμως ουδέποτε το σκέφτηκα έτσι ως σήμερα.

Ανασκαλεύοντας μνήμες, βρέθηκα μια καλοκαιρινή Κυριακή στο πατρικό μου.

Το δίπλωμα οδήγησης από χρόνια πριν, καμάρωνε στη ζελατίνα του, αχρησιμοποίητο.

Είχαμε πάει στο χωριό  να ασκήσω το εκλογικό μου δικαίωμα και θα ανηφορίζαμε για το γειτονικό χωριό για το ίδιο δικαίωμα του συζύγου.

Ήταν λίγο πριν τον γάμο μας.

Η αγάπη μου ήταν τα ανηψούδια μου.

Ήμουν η μικρότερη θεία τους και μάλιστα με διαφορά ηλικίας που με κάποια θα μπορούσαμε να ήμασταν και αδερφάκια.

Εκείνη τη στιγμή στο σπίτι των γονιών μου, υπήρχαν: το πρώτο μου ανηψούδι, ανάρτηση

 https://kerinapoiimata.blogspot.com/2016/12/blog-post.html 

 τα δίδυμα αδερφάκια του και τα μεγαλύτερα παιδιά της αδερφής μου.

Η βόλτα, θα γινόταν ερήμην του… ιδιοκτήτη του οχήματος .

Έδωσα εντολή στον γαμπρό μου, να βάλει το αυτοκίνητο στο ίσιωμα κοντά στο σπίτι και να το αφήσει έτοιμο για την βόλτα την ώρα που τα μπατζανάκια με τον πατέρα μου  , θα απολάμβαναν ένα κουμαρίσιο , πριν το γεύμα μας που είχε ετοιμάσει η μητέρα.

Κρυφά λοιπόν πήρα το κλειδί του αυτοκινήτου, έβαλα όλα τα ανηψούδια μου που παρευρίσκονταν εκείνη την ώρα στο πατρικό μου,  στο πίσω κάθισμα .

Τότε οι ζώνες ασφαλείας δεν ήταν στα υποχρεωτικά στοιχεία του οχήματος, αν και υπήρχαν στο συγκεκριμένο, σαν…αξεσουάρ .

Πόσο μάλλον στη συνείδησή μας ότι σώζουν ζωές!

Όλα τα ανηψούδια λοιπόν στο πίσω κάθισμα, γνώριζα ότι μπροστά δεν βάζουμε ποτέ παιδιά.

Τώρα που το γράφω, το αδίκημα έχει παραγραφεί έχουν περάσει κοντά σαράντα χρόνια και το γράφω για να το θυμηθούν, όχι ότι το έχουν ξεχάσει και ποτέ!

Σίγουρα θα το ζηλεύουν τα ανηψούδια που γεννήθηκαν αργότερα, ή έλειπαν την συγκεκριμένη ώρα από το σπίτι των παππούδων τους.

Θα τα πήγαινα ως τους Αγίους Αναργύρους, ένα υπέροχο εξωκκλήσι όπου η πίστη της μητέρας μας εκεί εναπόθετε τα θέματα υγείας της οικογένειας και συνεχίζουμε όλοι και σήμερα.

Ο δρόμος ήταν συνεχόμενα ανηφορικός.

Μηχανικά δεν μπόρεσε ποτέ να εξηγηθεί, όμως έχει συμβεί και η ηλικία  των μικρών συνεπιβατών μου, επιτρέπει μνήμες.

  Ξεκινήσαμε μες την τρελή χαρά, τα ανηψούδια χαίρονταν στριμωγμένα στο πίσω κάθισμα κι η θεία τους περιχαρής, τα οδηγούσε στην πρώτη τους κοινή βόλτα.

Το αυτοκίνητο βαριανάσαινε αλλά η αδρεναλίνη της χαράς της οδηγού , κρυφά από τον ιδιοκτήτη του αυτοκινήτου , μας είχε συνεπάρει.

 

Φτάσαμε στους αγίους Αναργύρους χωρίς να σταματήσουμε και εκεί θυμήθηκα μια διαδρομή που σαν παιδιά , μας είχαν πάει κάποτε στο δημοτικό μια εκδρομή. Δεκαετίες πριν.

Όμως ο δρόμος είχε παρατηθεί , είχε νεροπλυθεί με αποτέλεσμα το ανώμαλο του εδάφους και οι θάμνοι και από τις δύο πλευρές, σχεδόν είχαν ενωθεί και δυσκόλευαν την ορατότητα.

Να κάνω όπισθεν αδύνατον.

Συνεχίσαμε μέσα στις στοές των κλαδιών και η μοναδική μου φράση:

- Προσεύχεστε ανηψιούδια μου!!!!

Μια φορά μόνο την είπα αλλά ήταν αρκετή.

Θέλεις η προσευχή των παιδιών θέλεις η θεία Πρόνοια, μετά κόπων και βασάνων, βγήκαμε στα βόρεια του χωριού, όπου εντάξει…συναντήσαμε κανονικό δρόμο. Από εκεί θα είχαμε μόνο κατηφόρα.

Δεν θυμάμαι πώς ένοιωθα, απολαμβάναμε την διαδρομή μας σίγουρα με πολλά γέλια γιατί …δεν είχαμε καταλάβει τι συνέβαινε…

Την ώρα που με καμάρι περνούσαμε μπροστά από το Δημοτικό Σχολείο, εκλογικό κέντρο, ένας γνωστός μου, λίγο πιο μεγάλος από μένα στο σχολείο, καλόν παράδεισο να έχει δεν θα τον ξεχάσω ποτέ, μου έκανε νοήματα να σταματήσω γιατί έσερνα με το αυτοκίνητο μια κλαδούρα από  άρειο.

 


  Σίγουρα, θα ήταν αρκετή για τροφή μιας κατσίκας σε μια μέρα  ή

για προσάναμμα στον πέτρινο φούρνο μας.

Απάντησα ανοίγοντας το παράθυρο : Δεν μπορώ να σταματήσω!

Και συνέχισα τον κεντρικό δρόμο του χωριού γιατί το σπίτι μας ήταν στην άλλη άκρη.

Λογικό επίσης ότι  θα σκούπισα την μια πλευρά του δρόμου, κρίμα που η προσωπική εργασία είχε σταματήσει προ πολλού.

Στο σπίτι όλοι είχαν αρχίσει να ανησυχούν γιατί η ώρα περνούσε.

Όταν μας είδαν από την στροφή, ήταν όλοι στο μπαλκόνι από ανησυχία κι έτρεχαν αλαφιασμένοι φωνάζοντας:

- Καπνός! Καπνός!

 Από παντού έβγαιναν καπνοί τους οποίους προφανώς η άπειρη  οδηγός, ουδόλως είχε αντιληφθεί.

 Το μεγαλύτερο ανηψούδι και οι μεγάλοι έτρεχαν με γεμάτους κουβάδες νερό κι έριχναν στα πυρακτωμένα λάστιχα εμένα μ΄ είχε πιάσει ένα νευρικό γέλιο και τα μικρότερα από αυτά, παρακολουθούσαν μαζί μου με αγωνία.

Θυμάμαι μόνο την ερώτηση από τον γαμπρό μου:

-Το χειρόφρενο , το κατέβασες;

- Μα αφού σου είπα να είναι το αυτοκίνητο έτοιμο …..

 Ε, ήθελα να προσφέρω στα λατρεμένα μου ανηψούδια, μια αξέχαστη βόλτα την οποία προφανώς πέτυχα.

Γιατί μετά από αυτό το πάθημα, την ίδια μέρα έπρεπε να κάνουμε άλλα δεκαπέντε χιλιόμετρα ανηφορικά για το εκλογικό δικαίωμα του ιδιοκτήτη του οχήματος…

…………………………………………………………………………

Στον Βασίλη τον Κώστα και την Ελένη, στον Βασίλη και την Στέλλα με αγάπη.

Θυμάται και ο Μάκης την ιστορία σαν να την έζησε, αλλά δεν τον αναφέρω μήπως φανεί…υπεράριθμος, στο πίσω κάθισμα !

Ευτυχώς, που τόσα χρόνια μετά, ζούμε όλοι και σήμερα ένα από αυτά τα ανηψούδια, έχει γενέθλια.

Προ ημερών και τα διδυμάκια μας.

 

 https://www.youtube.com/watch?v=OlKZN_OUans

 

 

 Αγαπημένα μου <<ανηψούδια>>, σας αγαπώ Πάντα!

 

 

 

 

 

 

Σάββατο 6 Μαρτίου 2021

Ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας

      Αγαπημένες μου φίλες

      αγαπημένοι μου φίλοι

 

    Είναι η πρώτη ανάρτηση για την καινούργια χρονιά κι ας ήρθε ο Μάρτιος! 

   'Ήθελα η ανάρτηση να είναι ξεχωριστή κι έψαχνα κι έψαχνα θέμα που όλο και άλλαζε...

    Το θέμα μου τελικά είναι απόλυτα ξεχωριστό και δεν επιδέχεται σχολίων, απλά είναι εσωτερική μου ανάγκη να γράψω γι αυτό.

  Προς Θεσσαλονικείς Α΄13

΄΄Ἀδελφοί, οὐ θέλομεν ὑμᾶς ἀγνοεῖν περὶ τῶν κεκοιμημένων, ἵνα μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα. Εἰ γὰρ πιστεύομεν ὅτι ᾿Ιησοῦς ἀπέθανε καὶ ἀνέστη, οὕτω καὶ ὁ Θεὸς τοὺς κοιμηθέντας διὰ τοῦ ᾿Ιησοῦ ἄξει σὺν αὐτῷ.΄΄

  Σήμερα ήταν για τον τόπο μας μια διαφορετική μέρα.

  Ψυχοσσάβατο και ο Θεός επέλεξε αυτή την ημέρα να μεταβεί στην αιωνιότητα ο δικός μας π.Ιωακείμ.

 Ο δικός μας, αφορά τον καθένα και την καθεμιά που σε κάποια στιγμή της ζωής του τον είχε γνωρίσει.

Ιερομόναχος, με καταγωγή κοντά από την Δημητσάνα, από το 1964 έζησε και υπηρέτησε πιστά την μητρόπολή μας .

 Στην γειτονιά μας, στην Αγία Μαγδαληνή, ιερά μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου η επίσημη ονομασία, αλλά για όλους μας είναι η Αγία Μαγδαληνή.

 Δεν θα γράψω πολλά, απλά δεν ήθελα να προσπεράσω τη μνήμη του με οποιοδήποτε άλλο θέμα.

 Μας γνώριζε όλους έναν έναν με τα προβλήματά μας , όποια κι αν ήταν αυτά και μόνο που συζητούσες μαζί του, ήξερες πώς η προσευχή του θα έφερνε άμεσα την καλύτερη λύση.

  Σήμερα , στον μητροπολιτικό ναό, απ΄έξω δεν ακουγόταν η νεκρώσιμη ακολουθία.

όμως οι παρευρισκόμενοι, μέσα τους σίγουρα θα σκέφτονταν μόνο καλά για τον ΑΝΘΡΩΠΟ  ΤΟΥΣ.

Γιατί τον νοιώθαμε δικό μας Άνθρωπο.

Όποιο πρόβλημα προέκυπτε που έχρηζε προσευχής, στον π.Ιωακείμ.

Έτυχε κι εμένα να με γνωρίζει από τα πρώτα χρόνια που ήρθε εδώ.

Σήμερα την ώρα της νεκρώσιμης ακολουθίας, τηρήθηκε τόση σιωπή, τόση διακριτικότητα κι ευλάβεια από τον κόσμο που μόνο τα πουλιά στα φυλλώματα της δάφνης ακουγόταν, καθώς και τα πουλιά που βρίσκονται σε κλουβιά στον πεζόδρομο, στα μπαλκόνια.

 Διαφωνώ προσωπικά απόλυτα με τα κλουβιά, γιατί μου θυμίζουν το διήγημα 

:http://www.snhell.gr/kids/content.asp?id=144&cat_id=6

σήμερα όμως συμμετείχαν εκείνη την ιερή ώρα.

 Δεν θα γράψω πολλά, τα έχουν αναρτήσει στα κοινωνικά δίκτυα άνθρωποι κι ίσως χρόνια αργότερα, μάθουμε περισσότερα.

Κάποιες φωτογραφίες κράτησα διακριτικά από μακριά, έτσι για τη μνήμη του.

 


Ο λόγος του, πάντα φύτρωνε και στην  πέτρα, αυτό μου έφερε στο νου αυτή η εικόνα δίπλα στην μεγάλη κλειστή είσοδο.

 Και τα πολυάριθμα κουκουτσάκια , καρποί της πυκνόφυλλης δάφνης, πίσω από το τοιχίο, σκορπισμένα εδώ κι εκεί από μικρά παιδιά <<σπουργιτάκια>> τα ονόμαζε ο π.Ιωακείμ , που αμέριμνα έπαιζαν εκείνη την ώρα, κόβοντας και  σκορπίζοντας όλα αυτά τα μαυραδάκια, μου θύμιζαν ανθρώπους που εδώ κι εκεί τον έχουν γνωρίσει κι έχουν ωφεληθεί.

 Από σήμερα θα ακούει τις εκκλήσεις μας και θα προσεύχεται για μας χωρίς ώρες κοινής ησυχίας και ώρες που δεν θέλαμε να ενοχλήσουμε.


Από σήμερα, όπως έγραψε αγαπημένο μου πρόσωπο, θα απαντά στο ΄΄ τηλέφωνο ΄΄όλο το 24ωρο.

Ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας λοιπόν με τον ουρανό! Πόση...ευθύνη έχουμε !

Καλόν παράδεισο αγαπημένε μας Πατέρα Ιωακείμ!

 Η αγαπημένη μου Γεωργία, μου θύμισε να της βρω σε φωτογραφία μου, το άδειο του παγκάκι, μια μέρα μετά αφού είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο.

 Είχε απόλυτο δίκιο γιατί στη φωτογραφία, αν και Δεκέμβρης, διακρίνονται ανθισμένα ροζ τριαντάφυλλα.

     Αγαπημένε μας π. Ιωακείμ, για μας είσαι πάντα παρών στην καρδιά μας!

      Προσωπικά σε ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ!

     Είμαι απόλυτα βέβαιη πως όσοι σε γνώρισαν ακόμα και στο ελάχιστο, λένε το ίδιο.

    ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΣΗΜΕΡΑ!

     ΑΙΩΝΊΑ  ΣΟΥ  Η  ΜΝΗΜΗ.



Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2020

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

    Αγαπημένες μου φίλες

    αγαπημένοι μου φίλοι

   Χωρίς κάποιο ιδιαίτερο θέμα, έρχομαι σήμερα να μοιράσω ευχές για τις γιορτές που έρχονται και που είναι για όλους μας, τόσο αλλιώτικες φέτος.

   Θα σας παραθέσω μόνο κάποιες φωτογραφίες, με πολλή αγάπη.


 

   Παράλληλα με την ομορφιά της φύσης, μοιράζομαι μαζί σας λίγο από  τον στολισμό του κοινόχρηστου χώρου , χωρίς έξοδα που έκανα φέτος με όσα υλικά υπήρχαν μόνο ,ίσα ίσα για να αλλάξει όμορφα τη διάθεση καθενός που ζει εδώ μαζί μας. 

 Για την φάτνη χρησιμοποιήθηκαν αρχικά, δύο καρέκλες τραπεζαρίας, αφού τα τραπέζια με συνδαιτυμόνες φέτος είναι παρελθόν, υπάρχουν άλλωστε αναπληρωματικά σε περίπτωση χαράς , δεν θα λείψουν.

  Σκεπάστηκαν με τσουβάλια λινάτσας, που είχε αγοραστεί για το μάζεμα των ελιών , αλλά φέτος έμειναν καινούργια και αφού οριζόντια τοποθετήθηκε ένα καπάκι αποθηκευτικού πλαστικού κουτιού, σκεπάστηκε αρχικά με μια λεπτή κουβερτούλα ακρυλική , η οποία είχε πλυθεί νωρίτερα όπως και τα μεγάλα κομμάτια κόκκινης γάζας.

 Διαγώνια , από δύο χαρτόνια ρολού ζελατίνας, έδωσαν σταθερότητα στο επικλινές κάθε πλευράς.

 Α, ξέχασα να πω πως γύρω γύρω στερεώθηκε φύλλο σφουγγαριού, δεν θυμάμαι για ποιο λόγο το είχα αγοράσει.

 Πάντως εξυπηρέτησε την κατάσταση.

 Οπότε ένα φύλλο ακόμα σφουγγαριού έστρωσα στο μωσαϊκό, όπου πάνω τοποθέτησα τις φιγούρες που είχα κάνει.


 


 

 και όλο το κλιμακοστάσιο αλλά και σε κάθε γωνιά, έλατο, από το χωριό των ελάτων , πλατανόφυλλα, ρόδια , καρύδια,κεριά και διάφορα άλλα αυτοσχέδια στολίδια, ίσα να αλλάξει η διάθεση των ημερών και όπως κάθε χρόνο, φωτάκια πολλά φωτάκια.

 

 


 


 

 

  Μια πεταλουδίτσα βρέθηκε στη σκάλα αυτές τις μέρες , έξω ο καιρός ήταν βροχερός, και προσεκτικά την τοποθέτησα στο παχνί του Χριστούλη. Έμεινε εκεί μέρες και στεναχωριόμουν γιατί δεν ξέρω με τι τρέφονται οι πεταλούδες, πόσο μάλλον Δεκέμβριο μήνα με βρεγμένο χώμα έξω.

 


Η ελπίδα μου αναπτερώθηκε όταν τελειώνοντας τον στολισμό της σκάλας, είδα μια μικρή πεταλούδα, πάλι σε ένα σκαλοπάτι όμως προς την ταράτσα κοντά αυτή τη φορά. Εκεί στον τοίχο ήταν και η πεταλούδα της φάτνης.



 

Εδώ ξεχωρίζει το μαύρο χρώμα στο εσωτερικό των φτερών της, που αποτυπώθηκε στο πέταγμά της.

 

 

Άνοιξα την τζαμόπορτα προς την ταράτσα και μπροστά μου, απελευθερώθηκε χαρούμενη.Ελπίζω και η φίλη της, να κάνει το ίδιο. 

 

 

 

 

 

 Αγαπημένες μου φίλες και φίλοι, είπαμε, φέτος δεν είχε ελιές, όμως χαρήκαμε οικογενειακά έναν καφέ στη χόβολη. Σε μια ηλιόλουστη για τέλος Νοεμβρίου μέρα.

 


 


 ...........................................................................................................................................................

 Φέτος όλα είναι διαφορετικά.Όλοι το βιώνουμε και τα λόγια λιγοστεύουν αφού δεν βρίσκουμε τι να πούμε.

 Ας ευχηθούμε ο νεογέννητος Χριστός μας που άλλαξε την ιστορία του κόσμου, αφού ακόμα κι αυτοί που δεν τον πιστεύουν, μετρούν τον χρόνο σε προ Χριστού και μετά Χριστόν, ας ελπίσουμε πώς κάτι αλλάζει μέσα στην καρδιά του καθένα.

 Είδαμε και βιώνουμε κάθε μέρα, χωρισμούς που είναι για πάντα.

 Για να μην βαρύνω το κλίμα, σας αποχαιρετώ με ένα παιδικό τραγουδάκι, να σας αλλάξει τη διάθεση.

 Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο από την φωνή της Ελευθερίας Αρβανιτάκη. 

 


                            https://www.youtube.com/watch?v=POCrExbUh7I&vl=el

  Για του χρόνου αν είμαστε στη ζωή κι έχουμε υγεία και διάθεση και μνήμη, θάθελα να κάνω ουρανούς μ ΄αστέρια! Σε κάθε γωνιά της σκάλας  ή ακόμα και πλάγια από κάγκελο σε κάγκελο κάθε ορόφου.

  Τα αμέτρητα αστέρια να είναι από χαρτόνι με χρυσό, αυτό με το οποίο κάναμε στο δημοτικό τα τρισδιάστατα αστέρια , αλλά απλά κομμένα σε σχήμα αστεριού.Μάλλον καρφιτσωμένα.

  Και αρκετά μέτρα σιέλ και μπλε και τουρκουάζ και λευκής γάζας.

 Αν δεν θα δείτε, τότε μάλλον θα είμαι πάνω απ ΄τ΄αστέρια.

 Όμως επειδή αυτό συνδυάζεται με το υπέροχο τραγούδι του αγαπημένου μας Γιάννη Βογιατζή, ένας ουρανός μ΄αστέρια, ας το ακούσουμε από...φέτος!


   Ας κρατήσουμε τα καλοκαίρια, τα φυλαγμένα στην ψυχή, από τους στίχους του...

...............................................................................................................................................

   Αύριο δε , 21 Δεκεμβρίου, μετά από 400 χρόνια, Δίας και Κρόνος έρχονται πολύ κοντά!

                               https://www.pttl.gr/wp-content/uploads/2020/12/jupiter-cronus.jpg 

 Αναζητείστε πληροφορίες στο διαδίκτυο, είναι τόσο όμορφο αν έχουμε τη δυνατότητα να το δούμε.

 Η επόμενη τόσο κοντινή απόσταση θα συμβεί μετά από 80 χρόνια και δεν υπόσχομαι να σας το θυμίσω

                                                                    😂😂😂😂😂


          Αγαπημένες μου φίλες 

          αγαπημένοι μου φίλοι

με μια όμορφη τρισδιάστατη κάρτα, σας εύχομαι ολόψυχα ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 

και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!


                            Σας ευχαριστώ από καρδιάς για όσα μοιραστήκαμε και φέτος!