Ένα παιδί...ξεδιπλώνει τον ουρανό του !

                  Αγαπημένες μου φίλες
                  αγαπημένοι μου φίλοι

      Παρ' όλο που δεν έμεινα σε καμιά τάξη σχολική, η  ίδια η  <<τάξη>> δεν θέλησε να με ακολουθήσει στην προσωπική μου ζωή!
     Προσπαθώντας να βάλω μια τάξη στον χώρο μου, σημειωτέον ότι δεν τόχω με το νοικοκυριό όσο θάπρεπε , βρήκα στη βιβλιοθήκη μου ένα τετράδιο του ' 83, με πρωτοσέλιδο:

                                                     

Αποφάσεις που πρέπει να τηρήσω σ ' αυτή τη   χρονιά!
.........................
  Τελικά ο άνθρωπος μάλλον δεν αλλάζει, γιατί διαβάζοντας τον δεκάλογο του τότε, ελάχιστα αποκλίνει αν γραφόταν όποια χρονιά στις δεκαετίες που έχουν περάσει...
  Κρατώ μία εξ αυτών:
  την 7.
  που έγραφα με κεφαλαία:
Θα αφήνω τακτοποιημένο το σπίτι μου πριν κλείσω την εξώπορτα βγαίνοντας, για ....να μην ντρέπομαι....μπαίνοντας....
     Δυστυχώς -με ελάχιστα φωτεινά διαστήματα- το 7 δεν πέτυχε, ευτυχώς  το αντιμετωπίζουν οι στενοί συγκάτοικοί μου με περίσσιο χιούμορ του τύπου:
-Αν κάποιοι μπουν στο σπίτι με κακό σκοπό, θα πουν:πάμε να φύγουμε, εδώ μπήκαν...άλλοι.....
ή
- μαμά, αν συμβεί κάτι και καλέσεις την αστυνομία, μπαίνοντας θα σου πούν:-πω πω, πώς σας έκαναν το σπίτι!
κι εσύ ατάραχη θα απαντήσεις:-μην ανησυχείτε, έτσι ήταν!!!!!!!!
............................................................................................................................................................
 Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, αποφάσισα.....όψιμα, αλλά άντε να κάνω μια προσπάθεια διόρθωσης....
 Κατ΄αρχήν, αγόρασα πολλές σακκούλες
 διαφόρων μεγεθών που εξοικονομούν χώρο εως και 75% όπως γράφουν, και...θα συρρικνώσω δραστικά το....παρελθόν μου.Ο χώρος είναι πάντα το ζητούμενο και όταν δεν υπάρχει αποθηκευτικός χώρος, το θέμα είναι....θέμα.....
.............................................................................................................................................
 Το θα είναι <<θα>>, αλλά κάτι έγινε....
  Και όχι μόνο στα περίσσια κυβικά (στην αίσθηση) αέρα που έμειναν ελεύθερα ,ίσως ένα κυβικό πραγματικά να εξοικονομήθηκε, αλλά και σ΄όλη τη βιβλιοθήκη που ανέπνευσε, απ'άκρη σ΄άκρη μετά απο καιρό.Αλλά εκεί βρήκα ατάκτως εριμένα, φακέλους, κουτιά, φακέλους φακέλους , με φωτογραφίες όλων των εποχών που δεν πρόφθασαν και δεν μπορούν να καταχωρηθούν σε άλμπουμ , πάλι λόγω χώρου και χρόνου.
Αυτές οι δύο έννοιες απο παλιά έχουν θέμα μαζί μου.

Βλέπω και την φίλη μας Αριστέα να έχει διαγωνισμό.ΆΛΛΑΞΕ ΤΟ Ο διαγωνισμός αφορά φίλες (και φίλους;) του μπλογκ
και γίνεται για τη χαρά και το κίνητρο πρωτίστως
να δημιουργήσουμε!
Χωρίς άγχος και άλλα ψυχολογικά τερτίπια!
http://princess-airis.blogspot.gr/2015/05/blog-post_22.html 
 
Ουδέποτε έλαβα  μέρος.Το θέμα γνώριμο, κάτι παλιό να γίνει νέο, και αρχίζω να..σκέφτομαι.....
Ένα παλιό βαλιτσάκι,που με τη σκέψη μου το προόριζα για τις κορδέλες μου και τα σιρίτια, ή για μέρος των ραπτικών μου,έχει αρκετό χώρο να χωρέσουν φωτογραφίες ώστε τουλάχιστον να μην είναι σκόρπιες εδώ κι εκεί.

Έτσι ήταν πριν!

και έτσι έγινε μετά!

στο πίσω μέρος από το χερούλι, έγραψα και την ημερομηνία, για τις μελλοντικές γενιές !   :)

και..δώστε προσοχή στην πινακίδα μινιατούρα, κοντά στο νούμερο πέντε της χρονολογίας, ε, μα φυσικά, ο δικός μου ουρανός!οι ρίζες μου, το χωριό μου!

Ψάχνοντας τα ριζόχαρτα μου, βρήκα αυτό το κοριτσάκι '  δεν τα πολυσυμπαθώ αυτά τα πρόσωπα που μόνο βλέπουν και δεν μιλούν αφού οι εικόνες δεν έχουν στόμα,που ξεδιπλώνει ανθρωπάκια χαρτοκοπτικής. Αυτά τα πρόσωπα μου βγάζουν μια μελαγχολία!
Άλλωστε είχα σκεφτεί πως αν  έβαζα σχετικά με κοπτική θέματα,στην επιφάνεια,  τίτλος θα ήταν :το κόψε ράψε της ζωής μου.Και αυτό θα μου ταίριαζε, αφού αυτό έχουν οι φωτογραφίες.Είναι κομμάτια της ζωής μας.
Βρήκα και τον δικό μου ουρανό, από τότε με τους χαρταετούς μας ,τι άλλο από το:ένα παιδί ξεδιπλώνει τον ουρανό του!

Ασταρώθηκε δυο φορές, περάστηκε με ακρυλικό λευκό, όχι ιδιαίτερη κάλυψη αλλά βιαζόμουν
και ταίριαξα στην επιφάνεια τα σχέδια.
Για το μοτίβο γύρω γύρω διάλεξα πεταλούδες,ς πολλές πεταλούδες, γιατί κι  οι ζωές μας, είναι τόσο βραχύπνοες, όσο οι πεταλούδες στη φύση.
Μερικές νότες σκόρπιες εδώ κι εκεί,ένα σιρίτι μπλε -λευκό γύρω γύρω, και στο χερούλι όπως και
στην κλειδαριά, πατίνα αντικέ και η ημερομηνία για να το θυμούνται ...
Εσωτερικό, τουρκουάζ σατέν με λευκές δαντέλες δίνει μια όμορφη εικόνα.
Εξωτερικά,  σπρέι διάφανο και έτοιμο να λάβει μέρος στον διαγωνισμό: ΆΛΛΑΞΕ ΤΟ!
Ένα παιδί ξεδιπλώνει τον ουρανό του , μέσα από όγκο φωτογραφιών!

Σας ευχαριστώ!
...............................................................................................................................................................................................................................
   Αγαπημένες μου φίλες
   αγαπημένοι μου φίλοι
Απόλαυσα τη συμμετοχή μου στον διαγωνισμό( και μέχρι να εκπνεύσει η προθεσμία του, είχα ετοιμάσει τα δύο θέματά μου,αυτό και το επόμενο)
αλλά...συγκινήθηκα ξαναδιαβάζοντας ένα μικρό εικονογραφημένο παραμύθι που βρήκα στη  βιβλιοθήκη μου.

Στα παιδιά αρέσουν τα παραμύθια, και σαν που νοιώθουμε παιδιά
 σας το αντιγράφω, αφού δεν βρίσκω κάπου τον σύνδεσμό του να παραπέμψω. 
Ο τίτλος είναι:
Ένα αστέρι ...στη γη                Ντίνα Βίκυ
εκδόσεις Μαλλιάρης παιδεία. 
 Όλα τα παιδάκια ξέρουν πως ψηλά στον ουρανό κατοικούν τ΄αστέρια,που κάθε νύχτα βγαίνουν και περπατούν πάνω στα σύννεφα για να δουν όσα γίνονται κάτω στη γη.
Απόψε ένα από τα αστεράκια θα μας πάρει μαζί του, θα μας πάει βόλτα και θα μας δείξει μερικά από τα πράγματα που βλέπει τις νύχτες, όταν εμείς κοιμόμαστε.
Το αστέρι μας, τόσα χρόνια κάθε νύχτα, βγαίνει στον ουρανό, πάνω στο μπλε του σύννεφο.
Από κει ακούει τις ευχές των ανθρώπων.
Κοιτά από ψηλά κάτω στη γη, μα χαίρεται πιο πολύ ν΄αγναντεύει την υπέροχη ζωγραφιά που σχηματίζουν οι γαλαξίες.
Μια νύχτα αποφάσισε να κατέβει στη γη για να δει από κοντά όλα όσα παρακολουθεί από ψηλά.
Και κατέβηκε σιγά σιγά την πελώρια σκάλα που χωρίζει τη γη από τον ουρανό κι όλα τα μυστικά του.
 'Αρχισε να περπατά πάνω στους δρόμους της γης.
Και καθώς περπατούσε, είδε κομμένα δέντρα εκεί όπου θα έπρεπε να βρίσκονται όμορφα δάση.
Είδε μολυσμένες λίμνες, εκεί που κάποτε κολυμπούσαν περήφανοι κύκνοι.
Στεναχωρήθηκε πολύ.
-Τι κρίμα , σκέφτηκε, να καταστρέφουν οι άνθρωποι τόσο ωραία πράγματα!
Περπάτησε πολύ.Κουράστηκε.Σταμάτησε να ξεκουραστεί και τότε σκέφτηκε:
-Δεν πηγαίνω στα σπίτια των ανθρώπων, να μπω στα όνειρά τους;
Έτσι έκανε.Και είδε αυτά που ονειρεύονταν οι άνθρωποι.
Άλλοι ονειρεύονταν πλούτο.
Το αστέρι χαμογέλασε μελαγχολικά...
Ήθελε να τους πει:
-Μα δεν ξέρετε πως ο πλούτος βρίσκεται κιόλας μέσα σας;
Άλλοι πάλι και μέσα στα όνειρά τους ακόμα,έψαχναν τρόπο να βοηθήσουν τον κόσμο.
Ένα πλατύ χαμόγελο φώτισε το πρόσωπο του αστεριού! 
-Θα τους δώσω όση μπορώ από τη λάμψη μου, σκέφτηκε, και από τη σοφία μου, για να συνεχίσουν τις προσπάθειές τους!
Μερικοί ανάδευαν μέσα στο όνειρό τους τη σκέψη ότι κάτι θά'θελαν να προσφέρουν και αυτοί, κάτι να κάνουν, μα πίστευαν ότι δεν ήταν αρκετά δυνατοί για μια τόσο μεγάλη προσπάθεια.
Το αστέρι έσκυψε με στοργή και ψιθύρισε στο αφτί τους κάποια από τα μυστικά του ουρανού που από αιώνες γνώριζε,με την ελπίδα ότι θα θυμηθούν τη φωνή του όταν ξυπνήσουν.
Πιστέψατε ότι ο περίπατος του αστεριού πάνω στη γη είχε τελειώσει;
Το ίδιο πίστεψε και κείνο.Γι ' αυτό αποφάσισε να γυρίσει πίσω στο σύννεφό του, κάνοντας την ευχή να γίνουν οι άνθρωποι καλύτεροι, σαν τα μικρά παιδιά.
-Πόσο θάθελα να μιλήσω τώρα σ΄ενα μικρό παιδί!
ευχήθηκε για τον εαυτό του.Τι ωραία που θα ένιωθα!
Επειδή όμως είναι αστέρι, η ευχή του πραγματοποιήθηκε αμέσως!Πώς; Θα δείτε!
Πρόσεξε ότι σε κάποιο παράθυρο έφεγγε φως!
-Ποιος ξαγρυπνά;αναρωτήθηκε.Ας σκύψω στο παράθυρο να δω!
Αυτό έκανε.
Είδε λοιπόν ότι αυτός που ξαγρυπνούσε ήταν ένα μικρό κοριτσάκι!Φαινόταν σκεφτική.
-Θα τη ρωτήσω τι έχει, σκέφτηκε.
Χτύπησε το τζάμι και το κορίτσι έτρεξε ν΄ανοίξει το παράθυρο.
-Τι έχεις;
-Θέλω να δω τον κόσμο!αποκρίθηκε εκείνη.Αλλά πώς;Είμαι τόσο μικρή!Να γινόταν να μ΄επαιρνες μαζί σου,πάνω  στον ουρανό, να δω από ψηλά τη γη!
-Μα είναι εύκολο!της απάντησε.Δεν ξέρεις ότι μόνο τα μικρά παιδιά μπορούν να κάνουν παρέα με τ' αστέρια;'Ελα!Θα πάμε μια μεγάλη βόλτα να δεις της γη!
Η μικρούλα γλίστρησε από το δωμάτιό της έξω στο δρόμο και συνάντησε το αστέρι.Εκείνο την πήρε στην αγκαλιά του.
Ταξίδεψαν ώρα πολλή μέσα από τα πολύχρωμα σύννεφα.Το μικρό κορίτσι σάστισε απο την ομορφιά του σύμπαντος, αλλά όταν έστρεφε το βλέμμα του στη γή, απορούσε που οι άνθρωποι, με τα έργα τους, κατέστρεφαν τον πλανήτη!
Όμως, η ώρα πέρασε και άρχισε να ξημερώνει.
-Πρέπει να γυρίσεις σπίτι σου, μικρή μου, είπε το αστέρι.(αυτή η φράση, τη σμαραγδένια μου μου θυμίζει)
Έλα!Τώρα θα σε κατεβάσω απο τη σκάλα του ουρανού!
Κατέβηκαν λοιπόν απο την πελώρια ουράνια σκάλα!
Όταν βρέθηκαν στο τελευταίο σκαλί, λέει το αστέρι:
-Εμπρός τώρα!Μ ένα δυνατό σάλτο, θα βρεθείς στο δωμάτιό σου!
Αλήθεια!Μ ΄ένα δυνατό πλαφ!, βρέθηκαν πίσω στο δωμάτιό της!
-Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ, αστέρι, για την όμορφη βόλτα!είπε το κοριτσάκι.
-Γεια σου, της απάντησε το αστέρι.Τις νύχτες που ο ουρανός είναι καθαρός, μπορείς να με βλέπεις εκεί πάνω.Και εγώ θα σε βλέπω!Μα θα σου δώσω ένα δώρο και μια συμβουλή!Το δώρο μου είναι λίγη απο τη λάμψη μου, για να φωτίζεις τους άλλους γύρω σου!
-Και η συμβουλή σου, ποιά είναι;
-Να θυμάσαι πάντα ότι κάθε άνθρωπος είναι ένα μοναδικό αστέρι που έχει τη δική του λάμψη!

..........................................................................................................................................................................

Εν λευκώ!

                                                   ΙΟΎΝΙΟΣ
                                          αγαπημένες μου φίλες
                                          αγαπημένοι μου φίλοι



  https://www.youtube.com/watch?v=3_H0p1nFsSY


Λευκό!
η συνέχεια στο χρώμα που μ΄αρέσει!
(οι εικόνες μου δεν δείχνουν το..απόλυτο λευκό, φανταστείτε το όμως πίσω απο τον απαράδεκτο φακό μου)

ΛΕΥΚΌ τραπεζάκι, έτοιμο για τεχνική ντεκουπάζ,μετά από αστάρωμα και ακρυλικό λευκό,
λευκή ψωμιέρα, λευκός αμφορέας και λευκό βαζάκι ,αυτά τα δύο στην αρχική τους μορφή ήταν μπρούντζινα με στοιχεία οξείδωσης-πράσινα μέρη-οπότε το λευκό ήταν επιλογή μου.

 Τα δύο σκεύη δεξιά, ήταν μπρούτζινα, η φοντανιέρα καλαθάκι, ασημικό.

.............................................

 Κι εδώ για πρώτη φορά, ντύσιμο με κηρήθρα σε μεγάλα κεριά παραφίνης- οπότε να μπορούν να κολλήσουν οι γνωστές λουλουδένιες μου συνθέσεις,-ΆΓΝΩΣΤΟ το αποτέλεσμα, αλλά για όλα υπάρχει η πρώτη φορά.Γνωρίζετε ότι με παραφίνη ουδέποτε ασχολήθηκα ούτε θα ασχοληθώ, λατρεία μου αποτελεί μόνο το μελισσοκέρι, οι συνθέσεις μου αποτελούν τυλιγμένη κηρήθρα,αλλά ας δούμε μια προσπάθεια, αφού το κόστος των υλικών για μασίφ κηρήθρα είναι  απαγορευτικές.
λευκά κεριά γάμου -μια πρώτη προσπάθεια να ντυθούν με λευκή κηρήθρα και  να στολιστούν με λουλουδένιες συνθέσεις,


 

                                   εδώ το πάνω μέρος ενός κεριού με τυλιγμένη κηρήθρα.

                                               κι εδώ επίσης διακρίνεται η ριγωτή επιφάνεια.

Με μεγάλη δυσκολία κατάφερα να έρθει η λευκή κηρήθρα και να ντύσει τα δύο μεγάλα κεριά, διότι

παραφίνη και μελισσοκέρι είναι τελείως ασύμβατα υλικά

όμως το αποτέλεσμα , τι λέτε;

Εδώ, θυμήθηκα τη μητέρα μου που μας έλεγε:κανένας δεν θα ρωτήσει-σε πόσο χρόνο το έκανες' θα δούν μόνο αν είναι καλό.

Κι αφού η επιθυμία ήταν:λευκά λουλουδάκια και ανοιχτόχρωμο πράσινο,απλά, δεν πρόσθεσα τίποτα

επιπλέον.
 

και λίγο πράσινο του βουνού μας!Ατόφιο!

Αλλά το βουνό δεν μας πρόσφερε μόνο το πλούσιο πράσινο!

Μια επίσκεψη στο πατρικό σπίτι , μου έδωσε άφθονο υλικό για ντεκουπάζ.

΄Ο, τι καλύτερο!

...............................................................................................................

Ενότητα 2η

Σε τόνους καφέ!


  Και ακριβώς εκεί που εγκαινίαζα την   μεγάλη  εκρού ομπρέλα στα κάγκελα του μπαλκονιού για μια αγαπημένη γωνιά για απογευματινό καφεδάκι,

τσουπ ένα καλαίσθητο φλυτζανάκι του καφέ από την λατρεμένη Κωνσταντινούπολη μαζί με το σταυρουδάκι και ζεστούς σχεδόν εργολάβους ,από πιό κοντά, η πρώτη φωτογραφία στο απογευματινό φόντο.
Αγαπημένη μου φίλη σ΄ευχαριστώ.

ήδη είχα προαποφασίσει ότι θα ήταν οι κατασκευές μου αυτόν τον  καιρό ,σε τόνους καφέ.
Όταν λέω καφέ, εννοώ ότι το αρχικό τους χρώμα ήταν καφέ.
Παράδειγμα αυτό εδώ το κομοδίνο, άλλης εποχής, που όμως γνώριζα ότι άρεσε σε πρόσωπο της οικογένειας.Θα χαλούσα χατήρι;

 
 Χωρίς να ρωτήσω πως ακριβώς το φανταζόταν, άρχισα να το φαντάζομαι εγώ. 
Και επειδή θα ταξίδευε για ένα σπίτι κοντά στη θάλασσα, δεν θα ήταν όμορφο αν το σχέδιο περιείχε κάτι από ανάλογο περιβάλλον; Το σκέφτηκα πολύ, είδα τα αποθέματά μου σε ριζόχαρτα, κάτι θα χρειαζόμουν ακόμα,και άρχισα χωρίς να έχω συγκεκριμένη γνώμη, τη μεταμόρφωση.
Αφού περάστηκε με αστάρι δύο φορές και άλλες δύο με ακρυλικό λευκό , και αφού έκανα πολλές πρόβες - οι επιλογές ήταν πολλές-  κατέληξα εδώ:

το πάνω μέρος, ρομαντικό με λεπτομέρειες αληθινές!
Η μπροστινή πλευρά ένα μοτίβο στη θάλασσα.Η δεξιά πλευρά του, γεμάτη με δελφίνια και όστρακα,και η αριστερή ένα πλήθος παιδιών να πλατσουρίζουν το καλοκαίρι.

εδώ το λάθος μου είναι
ότι βιάστηκα και ψέκασα με σπρέι γυαλιστικό ,οπότε μετά δεν πέτυχε 
η επέκταση μοτίβου.Όχι πως ξέρω πως γίνεται, αλλά προσπάθησα σε λάθος χρόνο.
Δεν το φωτογράφισα μετά γιατί ελάχιστη είναι η διαφορά του.
Μ ΄εχει πιάσει μια βιασύνη μήπως και δεν το προλάβαινα.

Στο μικρό συρταράκι λίγα περιστέρια,και γύρω γύρω ένα σιρίτι σε μπλε -λευκό , έδωσε άλλη αύρα.
Η λεπτομέρεια ανάμεσα στα κοχύλια, είναι  λειχήνες από τα κλαδιά του μεγάλου δέντρου της οικογένειας,της προηγούμενης ανάρτησης, αφού από μόνο του το παλιό κομοδίνο, κουβαλά πολύ συναίσθημα.Χερουλάκια έμειναν τα ίδια, αφού ασταρώθηκαν και έγιναν λευκά.
΄Ομως στην επιφάνεια με δυσκόλεψε πάλι το υγρό γυαλί! Ίσως να μην ήταν ολότελα επίπεδο, λόγω ετών,πάντως η όψη του πέτυχε!

......................................................
  Και αφού μιλάμε για θάλασσα, σειρά έχει το θαλασσί.
  Μια παλιά εταζέρα που είχε στη μέση ένα στερεωμένο μικρό καθρεφτάκι, και αποτελούνταν από θαλασσί φορμάικα, μου έδωσε την ιδέα αυτή η χαρτοπετσέτα που αποτελούσε δώρο στο μικρό μου πακέτο,και δεν ήταν δικής μου επιλογής..http://decomagia.gr/σας ευχαριστώ!
Το αποτέλεσμα μετά πάλι από αστάρωμα και λευκό ακρυλικό, ήταν αυτό:
Κόλλησα και λεπτή σατέν κορδελίτσα ,

                                                            κι    εδώ πάνω στην κόλλα, που ποτέ δεν αλλάζω την uhu vernich glue,http://www.art-center.gr/product-gr.php?product_id=4872 
έριξα ιριδίζουσα ασημόσκονη.

Δεν διακρίνονται οι λεπτομέρειες που αναφέρω, όμως υπάρχουν.

και θα τοποθετηθεί στο ίδιο σημείο, εκεί στο κουζινάκι που έχει θέα τη φλαμουριά.

Όταν αναφέρομαι στην φλαμουριά, που ο ανθός της αποτελεί το γνωστό τίλιο
  http://www.dolo.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=184&Itemid=51
έχω κατά νού το τραγουδάκι απο παλιά:

Στίχοι:  

Wilhelm Muller

Μουσική:  

Franz Schubert

1.

Λουκιανός Κηλαηδόνης

Στη βρύση τη βουνίσια
σιμά είν’ η φλαμουριά,
στον ίσκιο της καθόμουν
να ονειρευτώ συχνά.

Εχάραζα στη φλούδα
ονόματα ιερά
και πάντα εκεί γυρνούσα
σε λύπη ή σε χαρά.

Μια μέρα ταξιδεύω
σε μέρη μακρινά,
περνώ να χαιρετήσω
στερνά τη φλαμουριά.

Βουΐζαν τα κλαδιά της
σαν να μου κράζαν:
"Ω, κοντά μου πάντα μείνε,
θα βρεις γαλήνη εδώ".

Μακριά τώρα στα ξένα
δεν έχω την χαρά
που ένοιωθα εκεί πάνω,
κοντά στη φλαμουριά.

Στο νου μου πάντα μένει
το ολόχαρο χωριό,
στ’ αυτιά μου ακούω πάντα:
"Θα βρεις γαλήνη εδώ".
.....................................................................................................................................................

Η πρώτη μου κολοκύθα!

ε, μα δεν θα μπορούσε να μην είχε κάτι από μοβ!
και το ..μοβ συνεχίστηκε σε ένα καπέλο φωτιστικού και στα μπρούντζινα και στη φοντανιέρα.
Κάποια βαζάκια αποκλειστικά με πεταλούδες, και μετά ακόμα μια μετατροπή και  μία παλιά κορνίζα κουρτίνας, την  έκανα να ταιριάζει με την εταζέρα, αφού εκεί είναι πολύ μικρός ο χώρος,
τα μοτίβα είναι συμμετρικά σκορπισμένα αλλά στη φωτογραφία αυτό δεν φαίνεται.Ήδη έχει
τοποθετηθεί.

ένας μεταλλικός δίσκος με γεωμετρικά κόκκινα σχήματα,στην ουσία απο μία χαρτοπετσέτα.

                                              μοτίβα αμυγδαλιάς και φωλιές με πουλιά
πεταλούδες και σκόρπια τριαντάφυλλα, κάποια από τα σχέδια   του μεγάλου ρολογιού.
-με αφορμή ένα μεταλλικό μπλε δίσκο από φωτιστικό παιδικού δωματίου, τόσο παλιό, που δεν θυμάμαι καν πως ήταν το φωτιστικό τότε.Κι εδώ σκέφτηκα πολλές επιλογές, με λευκό-μπλε σιρίτι γύρω γύρω, αλλά τελικά κατέληξα σε κάτι ανάλαφρο ρομαντικό.Προσάρμοσα με σιλικόνη ένα πηδάλιο από mdf, όπου για αλλού το προόριζα, αλλά φέτος το βρήκα πολύ όμορφο για καλοκαιρινό μοτίβο, και ξεκίνησα να ρίξω άγκυρα από την αγαπημένη μου Χαλκιδική.
Πάνω στον μηχανισμό του ρολογιού,μια μικρογραφία των έξι βρυσών,και η άγκυρα δυσανάλογη με το μέγεθος αλλά, όταν ρίχνουμε άγκυρα, ρίχνουμε άγκυρα.Είναι ο τόπος μας.Κέρινη άγκυρα, αλλά μόνο στην κατασκευή.

Αγαπημένες μου φίλες
αγαπημένοι μου φίλοι
σας εύχομαι από καρδιάς καλό καλοκαίρι!
Θέλω να πιστεύω πως ήταν μια χορταστική ανάρτηση
κι επειδή σας υποσχέθηκα και έχω την άδεια, σας παραθέτω ένα μικρό ποιηματάκι της Θωμαής.
Έχει γραφεί πολλά χρόνια πριν αλλά είναι αληθινό.

                                                     Το μανουάλι

Σαν μανουάλι εκκλησιάς
στη γη το πέρασμά μας
ζούμε εδώ προσμένοντας
πότε θαρθεί η σειρά μας.

Ο νεωκόρος σαν περνά
κεράκια όλο σβήνει
τα παίρνει ανακατωτά
κανένα δεν αφήνει.

-άστο!του λες καμιά φορά
τώρα το έχω βάλει.
-Κουμάντο κάνω εγώ εδώ
σ΄αυτό το μανουάλι.

Σαν τις ψυχές μου μοιάζουνε
ετούτα τα κεράκια
σαν φεύγουν νέοι, γέροντες
μα και μικρά παιδάκια.

.................................
Εκείνος σαν θελήσει
στο μανουάλι της ζωής

κανένα δεν θ΄αφήσει.



υ.γ.Αν κάποιο στίχο έχω ξεχάσει που ναι, ξέχασα,  μπορεί, αλλά αυτό το έγραψα όπως το θυμόμουν.Το είχα μάθει απ΄έξω και είναι από τα πρώτα της ποιήματα.

ΚΑΛΌ ΚΑΛΟΚΆΙΡΙ!!!!!!!!

η ανάρτηση είχε όγκο ντεκουπάζ, αλλά στον επόμενο μήνα δεν θα έχω κατασκευές.

ΝΑ ΕΊΣΤΕ ΌΛΟΙ και ΌΛΕΣ 

 ΚΑΛΆ!!!

Υ.Γ.
ζητώ συγγνώμη για τα στίγματα του φακού της μηχανής μου, παραβλέψτε τα σας παρακαλώ!

Κ λ ή ρ ω σ η

              Αγαπημένοι μου φίλοι
              αγαπημένες μου φίλες
    Η ΣΥΓΚΊΝΗΣΗ που με διακατέχει μετά το αφιέρωμα στον πατέρα μου και με τη δική σας αγάπη,
μούδωσε την ιδέα ότι δυο χρόνια και πλέον τώρα που είμαι <<σπιτωμένη >>και blog- μπλοκαρισμένη ανάμεσα στην αγάπη σας, δεν έκανα κι εγώ κάποιο δώρο μ΄αυτή τη μέθοδο,(στην τύχη) . Σκέφτηκα λοιπόν το εξής:
  Μαζί με όσους και όσες , φίλους και φίλες γράψατε  ήδη σχόλιο στο σχετικό αφιέρωμα, αλλά και μέχρι τις 28 Ιουνίου 00.00' το βράδυ, που ήταν η μέρα του,ακόμα και χωρίς σχόλιο παρά μόνο συμμετοχή με ένα σημείο στίξης ή μια τελεία , σε τούτη  η  σε κείνη την ανάρτηση, θα κληρώσω δυο δώρα που η επιλογή στο θέμα τους θα είναι... ανάλογα με τους/τις παραλήπτες/πτριες.
Απαραίτητα θα έχουν κηρήθρα ή θα είναι από κηρήθρα.Και φυσικά μέσα στον Ιούλιο, που- πρώτα ο Θεός κι εμείς κατόπι  - που έλεγε η μητέρα μου, θα τα ετοιμάσω, και πριν η αφού τα ταχυδρομήσω θα τα φωτογραφίσω και θα τα δείτε.
ΌΡΟΙ συμμετοχής: δεν θα ληφθούν υπ'  όψιν σχόλια σε ενδιάμεση ανάρτηση, διότι υπάρχουν και έργα που περιμένουν....υπομονετικά  να ανεβούν στην αγάπη σας!Και σας υπόσχομαι...πλούσιο υλικό!

                      ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ ΑΠΌ ΚΑΡΔΙΆΣ
                 ΝΑ ΕΊΣΤΕ ΠΆΝΤΑ ΚΑΛΆ ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΑΠΆΤΕ!!!!
                                            ΜΕ ΕΚΤΊΜΗΣΗ!

Σημείωση:
η κλήρωση θα γίνει δια της παλιάς μεθόδου, αφού γνωρίζετε ότι δεν γνωρίζω  άλλες λέξεις πέραν των γνωστών   ...happy...
και φυσικά, ξέρετε ποιό χεράκι θα τραβήξει τον κλήρο!

Στον πατέρα μου

    Αγαπημένες μου φίλες
    αγαπημένοι μου φίλοι
Την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου,είθισται να γιορτάζεται η γιορτή του πατέρα.
Δεν θα έγραφα ποτέ αφιέρωμα στον πατέρα μου, αν και δεν είναι μέρα να μην τον σκεφτώ.
   Αφορμή μου έδωσε ένας παλιός του γνώριμος,
που λίγες μέρες πριν,  μιλώντας με γνωστούς μου που συνάντησα και έχουμε  κοινούς συγγενείς στην Αυστραλία, από άλλη πλευρά ο καθένας, τυχαία περνώντας δίπλα ο κ.Νίκος, κοντοστάθηκε και μου είπε:
-Όταν θα μιλάς για τον πατέρα σου να τονίζεις ότι ήταν ένας υ π έ ρ ο χ ο ς άνθρωπος!
με συγκίνησε η φράση του.Δεκαεννιά χρόνια μετά και τυχαία να ακούς μια τέτοια φράση, ναι , είναι τιμή!
Άρχισα να σκέφτομαι τις λέξεις του μία προς μία!
Άλλωστε ο ΙΟΥΝΙΟΣ  είναι και ο μήνας που έφυγε ο πατέρας μας.Του χρωστώ την επί πλέον σκέψη μου.
Στον Θεό, στον πατέρα και στη μητέρα και στους δασκάλους μας οφείλουμε το ποιοι είμαστε σήμερα.
Για τον δάσκαλό μου έχω γράψει επανειλημμένα και θα συνεχίζω να τον σέβομαι να τον εκτιμώ και να τον λατρεύω.
Αλλά σκεφτόμουν ότι όσο καλοί και άξιοι να είναι οι δάσκαλοι, το σπίτι και η οικογένεια είναι η βασική αρχή μας.

.........................................................................
  Τα αδέρφια μου, θα μπορούσαν να γράψουν πολλά περισσότερα, αφ ΄ενός επειδή τον έζησαν περισσότερα χρόνια, και αφ'  ετέρου επειδή έχουν το χάρισμα  να μπορούν να γράφουν.
 Εγώ απλά θα προσπαθήσω ένα συνοπτικό αποτέλεσμα.Συνοπτικό αλλά όχι μικρό γιατί πως να περιγραφεί μια ζωή με λίγες λέξεις.....
 Η ζωή του φάνηκε πόσο εύκολη θα του χαριζόταν από τη στιγμή της γέννησής του.
 Η γιαγιά μας, γεννημένη το 1887 η μεσαία από τρία ορφανά από πατέρα κορίτσια, παντρεύτηκε στα 14 της με διαφορά ηλικίας του παππού μου.
Αργότερα , απέκτησε και δύο ετεροθαλείς αδερφούς, από την ίδια μητέρα, που ποτέ δεν ξεχώρισε για αδέρφια της.
 Πολύ δύσκολη ζωή.Όταν μετά από χρόνια, μια κόρη της τη ρώτησε:μάνα γιατί δεν έφευγες;η απάντησή της ήταν:  γιατί ήμουν ορφανό.
  Η γιαγιά μου λοιπόν, έκανε δεκατέσσερις γέννες.Στα πρώτα οχτώ παιδιά της, όταν γεννιόταν το δεύτερο, πέθαινε το πρώτο της παιδί.Έζησαν και μεγάλωσαν μόνο τα τελευταία έξι παιδιά της, τρίτος από το τέλος( δηλ.το δωδέκατο παιδί) ήταν ο πατέρας μου , με τρεις μεγαλύτερες αδερφές, ένα μικρότερο αδερφό στην Αυστραλία και την λατρεμένη μου θεία που μου εύχεται πάντα:Βe happy, και είχα γράψει παλιότερα. . Ίσως επειδή  και το βαφτιστικό της όνομα  είναι  ΕΥΤΥΧΊΑ.Το όνομα αυτό δόθηκε από τον νονό της από μια πολύ όμορφη και τρυφερή ιστορία,  ίσως να το συμπεριλάβει η αδερφή μου στα γραπτά της.

Σήμερα το θέμα είναι το δωδέκατο παιδί , από τα έξι τελευταία που έζησαν, που είναι ο Βασίλης (Βασιλικός το βαφτιστικό του) ο πατέρας μου.

Ζούσαν στην περιοχή - που σας έχω αναφέρει στις 27 Σεπτεμβρίου του 2013-στην ευλογημένη εκείνη εύφορη περιοχή.
Την ώρα της γέννας του πατέρα μου, η γιαγιά μου μόνη-ο παππούς έλειπε στο κοπάδι-, ένα από τα μεγαλύτερα κοριτσάκια έτρεξε λαχανιασμένο να ειδοποιήσει ότι μια αγελάδα, είχε μπει στον κήπο με  τα φυτευτά (φασόλια) και τα κατέστρεφε και δεν μπορούσε να τη κουμαντάρει να βγει από τον κήπο.Ναι, αλλά αυτά τα φασόλια αποτελούσαν τη σοδειά για την υπόλοιπη χρονιά..Αρχές Ιουλίου ήταν.
Η γιαγιά μου, άφησε το νεογέννητο λεπτών, δίπλα, έκοψε μόνη της τον ομφάλιο λώρο, τον τύλιξε στον μηρό της ψηλά, και έτρεξε να γλυτώσει τη συμφορά............Γλύτωσαν και τα φασόλια και επέζησε και ο γιος.
Τώρα που το σκέφτομαι,  75  χρόνια μετά και την ώρα που έφυγε η ψυχή του στο χωράφι, έφτιαχνε φασουλόξυλα, για να δεντρώσει τον κήπο....΄Ιδια εποχή, καλοκαιρινή.Τόση σύμπτωση....
Έτσι ξεκίνησε η ζωή του πατέρα μου.
Τι να πρωτοθαυμάσω σ΄αυτόν τον άνθρωπο.
Την εργατικότητα, την τιμιότητα, την ανθρωπιά, τη βαθιά πίστη του, την καλοσύνη του, ή την αγάπη για την πατρίδα και την οικογένειά του;
Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, γνωρίζετε ότι σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις βγάζω τα προσωπικά μου.Ας κάνω μια μικρή εξαίρεση.

Δύσκολο:από πού να ξεκινήσω;
Ούτε και ο ίδιος θα ήθελε να ακούει επαίνους.Ήταν πολύ ταπεινός,συγχρόνως περήφανος στο θέμα αξιοπρέπειας,και πολύ μα πολύ εργατικός  '  διέθετε και ένα όμορφο χιούμορ που δεν του φαινόταν.Ήταν άνθρωπος της παρέας.Σεβόταν πάντα τις Κυριακές και τις μεγάλες γιορτές, και το Δόξα τω Θεώ, και το: θα δώσω λόγο στον Θεό, δεν έλειπε στην καθημερινότητά του.Ήταν ένας ακέραιος άνθρωπος.
Αυτό που μας δίδαξε και κρατάμε φυλαχτό είναι οι δύο έννοιες:

                            Δουλειά  και   Αλήθεια

'Ηξερε μόνο να προσφέρει.
Δεν θα αναφερθώ στη ζωή του ούτε στις πράξεις του.Το ότι μεγάλωσε οχτώ παιδιά( το δεύτερο μας περιμένει στον ουρανό από πολλά χρόνια, εδώ και κάποια χρόνια μαζί με τον μεγάλο μας αδερφό),αυτό και από μόνο του στα μάτια μου έχει στοιχεία ηρωισμού .
Ελιές (λάδι για όλους μας),κηπευτικά, μελίσσια, καμίνια για κάρβουνα, οικόσιτα ζώα, ακόμα και δίχτυα για ψάρεμα στους λάκκους είχε, από όλα για όλους μας ,ήταν μέσα στις ασχολίες του.


Στην  ΣΤ' Γυμνασίου, γυρίζοντας με το λεωφορείο στο σπίτι μου, βρήκα να με περιμένει ένα όμορφο γυναικείο ρολόι parker.Το είχαν από μόνοι τους παραγγείλει, γιατί φανταζόταν ότι μου ήταν χρήσιμο.Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι μου έλειπε κάτι.Η αγάπη μέσα στο σπίτι αλλά και παντού, υπερκάλυπτε τα πάντα.
Το πορτοφόλι της οικογένειας πάνω στο τζάκι, και η ρήση για όλους μας η ίδια:πάρτε όσα θέλετε, όποτε θέλετε,αρκεί να μου το πείτε.
Εκεί που ήταν μόνο δικός του χώρος, ήταν ένα κουτί από πουκάμισο, στο δεξιό πάνω μέρος της δίφυλλης ντουλάπας, όπου φύλαγε τα χαρτιά του συνεταιρισμού.

   Θα πω μόνο ότι μέσα στα καθήκοντά του από το 1963 ως και το θάνατό του, ήταν στον συνεταιρισμό του χωριού μας  πρόεδρος και ταμίας μαζί, κάτι που τον γέμιζε ευθύνη.Ταγμένος λες στον συνεργατισμό και στο κοινό καλό των συγχωριανών του.Απ ' ότι θυμάμαι, μέσα στις  ευθύνες του ήταν οι καταστάσεις και το μοίρασμα των λιπασμάτων, τα αγροτικά και κτηνοτροφικά δάνεια για τα μέλη, σπόροι, και η απόδοση λογαριασμού στην οικεία Ένωση και τα χαρτιά και ο έλεγχος του ταμείου στον λογιστή του συν/μού .Πάντα πριν από μια τέτοια απόδοση ή και τη συμφωνία των καταστάσεων, επιζητούσε  τον έλεγχο από τη μητέρα μου, και την επαλήθευσή της, να είναι απόλυτα βέβαιος ότι είναι σωστός.
Σε μια τέτοια λοιπόν επίσκεψη στον λογιστή τους, όταν τελείωσε , πέρασε να μας δει.Άλλοτε ένα καφεδάκι ή ένα κουμαρίσιο που ήταν η αδυναμία του,(άλλωστε δικό του και αυτό ήταν) με ότι απλό υπήρχε συνοδευτικό,και μετά ο άντρας μου τον πήγαινε το χωριό μας περίπου 15' λεπτά μακριά. Εκείνη τη μέρα,ο οδηγός είχε μια τόσο δύσκολη μέρα που μου είπε:
-όταν θελήσει να φύγει ο πατέρας σου, παρήγγειλέ   του ταξί  θα το πληρώσουμε εμείς, αλλά δεν έχω αντοχές να οδηγήσω.
Πώς όμως να πληρώσουμε εμείς; ήξερα τον πατέρα μου!δεν θα δεχόταν με τίποτα τη προσφορά μας.
Θα καταδεχόταν να πάρει χρήματα από  τα παιδιά του;Ήταν αδύνατον, τον ήξερα.
Του εξήγησα ότι θα πήγαινε στο χωριό με ταξί, χωρίς όμως να αναφέρω...τη σκέψη μας.
Και την ώρα που μπήκε στο μπάνιο να ετοιμαστεί για να φύγει, άνοιξα την τσάντα που είχε πάντα τα χαρτιά του συνεταιρισμού, και έριξα ένα διπλωμένο πεντοχίλιαρο, ήταν περίπου το κόστος της διαδρομής με ταξί.
΄Ηταν εκ των υστέρων το λάθος μου.
 .......................................
Όταν έφυγε από τη ζωή, λίγες μέρες μετά, η μητέρα μου κάλεσε τον  άντρα μου να ρωτήσει διευκρινιστικά πού να παραδώσει τα χαρτιά των ευθυνών του.
- ΄Ακου παιδί μου.Τον πατέρα σας τον ήξερες.Εδώ και καιρό έχουμε χάσει τον ύπνο μας.Ελέγχουμε, ξαναελέγχουμε, κάτι πρέπει να μας ξεφεύγει.Όσους ελέγχους και να κάναμε, μας βγαίνει ένα στρόγγυλο πεντοχίλιαρο πλεόνασμα.Τόσα χρόνια ποτέ δεν είχαμε πρόβλημα με το ταμείο.


ΑΧ ΒΡΕ ΠΑΤΈΡΑ!
Δώσε λόγο στον ΘΕΌ!
το πεντοχίλιαρο...  ένα  δρομολόγιο ταξί ήταν  
κι αυτό....
 το    ΆΦΗΣΕΣ   ΣΤΗ    ΓΗ      Π Λ Ε Ό Ν Α Σ Μ Α !!!!!!!!!!!!!!

 ...................................................................................................................................................................................

 Παρακάτω σας παραθέτω ένα ποίημα της δεύτερης αδερφής μου, που ναι μεν είναι γραμμένο στο βιβλίο της Ασημίνας με αφιέρωση:στον πατέρα μου που πρόσφατα  έχασα,
πλήν όμως παρότι έχει πολύ όμορφη κατ΄ εμέ γραφή, θέλει η ίδια να μένει στην αφάνεια.
΄Εχει γράψει υπέροχα ποιήματα, αν μου το επιτρέψει  στο μέλλον θα ήθελα να  βάλω δικά της.Αυτό όμως αφού είναι ήδη δημοσιευμένο, το χρησιμοποιώ.

                             ΣΤΟΝ ΠΑΤΈΡΑ ΠΟΥ 'ΕΦΥΓΕ


 Εσύ που ήσουν στη ζωή, ακούραστος σαν βράχος
πέθανες έτσι ξαφνικά, στην ερημιά μονάχος.
Κανείς δεν βρέθηκε εκεί ,τα μάτια να σου κλείσει
και στο στερνό ταξίδι σου να σε ξεπροβοδίσει.

Ο χάρος βγαίνει νικητής με όποιον κι αν τα βάλει
κανείς ποτέ δεν νίκησε σε μιά τετοια πάλη'
καμμιά φορά μα σπάνια μας δίνει προσθεσμία
όμως ποτέ δεν έκανε εξαίρεση καμμία.

Τον χάρο τον αντίκρυσες κάτω απο μία λεύκα
μόνος σου μέσ΄την ερημιά, απέναντι απ τα πεύκα
χωρίς προειδοποίηση ήρθε για να σε πάρει
να σ΄αλαφρώσει απ ΄της ζωής, τα πολλαπλά τα βάρη.

Έφυγες τόσο αθόρυβα, σαν νάσουν παλληκάρι,
άφησες μέσα στο μπαξέ, δεμένο το μουλάρι,
τα τρόφιμά σου άθικτα μέσα εις το ταγάρι,
πέθανες πάνω στη δουλειά, που λένε, στο ποδάρι.

Σε ψάχνανε οι χωριανοί με την αστυνομία.
σε βρήκαν τα μεσάνυχτα, θάταν η ώρα μία'
στο χέρι σου ένα κλαδί , στο άλλο το τσεκούρι,
λίγο πιο κεί τα χάπια σου μαζί με το παγούρι.

Σαν αστραπή κατέφθασε η είδηση σε μένα
και σύξυλη με άφησε εδώ μακριά στα ξένα.
Στ΄αυτιά μου ακόμα αντηχεί , η ζωηρή φωνή σου
και κεί σ' αποχαιρέτησα πριν χάσεις τη ζωή σου.

Αντί γι αντίο απάντησα, πατέρα καλημέρα
και έδωσες τ΄ακουστικό αμέσως στη μητέρα.
Ήσουνα τόσο βιαστικός, μούδωσες τη μητέρα
μού ΄πες θα πάω για δουλειά , να μη χαθεί η μέρα.

Τις μέρες τις λυπόσουνα να μην πάνε χαμένες
 <<δουλεύετε>>μας έλεγες, γιατ΄είναι μετρημένες.
 Μα να που βγήκε αληθινή αυτή σου η προφητεία
σαν τέλειωσε εδώ στη γη, απρόοπτα η θητεία.

Βιασόσουνα και μ' άφησες τον χάρο ν άνταμώσεις
και τη ψυχή στα χέρια του γρήγορα να του  δώσεις.
Το τέλος σου θα σκέφτομαι σε όλη τη ζωή μου,
το <<καλημέρα>> θ΄αντηχεί, παντοτινά στ' αυτί μου.

Δεν έχει δρομολόγιο κοντά σου για να φτάσω
την υστερνή αυτή φορά κι εγώ να  σ΄αγκαλιάσω.
Τα δάκρυα είναι άφθονα μα πια δεν ωφελούνε,
δεν σβήνουν την απόσταση κι οι ώρες πια περνούνε.

Απίστευτο μου φαίνεται πως τόσο ξαφνικά
μας  άφησες παντοτινά και δεν υπάρχεις πια.
Προσωρινοί πως είμαστε κι οι χωριανοί θα πούνε,
το αδειανό στασίδι σου στην εκκλησιά σαν δούνε.

Το βράδυ της κηδείας σου σε είδα σ΄όνειρό μου
που μακριά σου έμεινα, μένει παράπονό μου.
Μούστειλες ένα μήνυμα επάνω στον καυμό μου
ήτανε τόσο αληθινό, μούμεινε στο μιαλό μου.

Μα εύχομαι εκεί ψηλά που πήγες να θυμάσαι
τ΄όνομα το τιμήσαμε κι ήσυχος να κοιμάσαι.
Εφτά παιδιά μεγάλωσες με κόπους με θυσία
μέσ΄τα Βραστά η μνήμη σου να μείνει αιωνία.

                                                                                       Θωμαή..........28-06-1996

 σαν υ. γ.
ευχαριστώ απο καρδιάς τον κ.Νίκο, που μου έδωσε την αφορμή.

και δεν θα περιμένω καν τη γιορτή του πατέρα.  ο ΧΡΌΝΟΣ μας και η ΖΩΉ μας δεν είναι δεδομένα.
ΣΑΣ ΕYΧΑΡΙΣΤΏ!

 τεκμήρια:το ρολογάκι των 18 μου, που δεν γνωρίζω πότε σταμάτησε να δουλεύει, όμως δείχνει την ώρα που έδειχνε το δικό του ρολόι στο χέρι του την ώρα που εγώ έφτασα κοντά του, και από τότε αποτελεί την ώρα που ποτέ νωρίτερα δεν κοιμάμαι,και το βιβλίο που γράφτηκε εκεί κοντά.