Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

Το συννεφένιο προβατάκι

Μπούμπυ: Λίνα , σε παρακαλώ, εξήγησέ μου, γιατί συνομιλούν θλιμμένοι οι φίλοι σου;
Μήπως δεν έχουν ευχαριστηθεί τη φιλοξενία μου; μήπως να κάνω κάτι να διορθώσω;
Λίνα:Όχι αγαπημένε μας Μπούμπυ, δεν συντρέχει κανένας τέτοιος λόγος.Μην ταράζεσαι.
Μιλούν για το σύννεφο.
- Μιλούν για το σύννεφο; τι είναι πάλι τούτο; Από πότε τα σύννεφα μας απασχολούν, παρά μόνο όταν σκουραίνουν και προμηνύουν βροχή;
-Μα τι να σου λέω τώρα..έχεις χρόνο;
-Όσο θέλεις και ξέρεις πως χαίρομαι να μου μιλούν!
-Θα σου μιλήσω αλλά να με ακούσεις ως το τέλος.Δεν θέλω να γελάσεις με ό,τι σου πω...
-Σε ακούω προσεκτικά.Μίλησέ με!
-Να , όπως ερχόμασταν να σε συναντήσουμε, στο δρόμο , ο μηχανοδηγός του τραίνου έκανε στάση να ξεκουραστεί ο ίδιος και να απολαύσουμε την όμορφη φύση κι εμείς.

  Κάπου σ΄αυτά τα μέρη λοιπόν, παρακολουθούσαμε ένα κοπάδι από πρόβατα, να βόσκει στο πλούσιο χορτάρι.
 Ήταν όμως όλα τους στεναχωρημένα.Κάτι σαν να απασχολούσε.Δεν ξέραμε τη γλώσσα τους, αλλά το καταλαβαίναμε...
  Προσπαθήσαμε τότε, όλη η παρέα με τα ζωάκια να συνομιλήσουμε μαζί τους, γιατί σαν από διαίσθηση, ξέραμε την αιτία του πόνου τους...
-Προβατάκια γιατί είστε λυπημένα; είπαμε όλα τα ζωάκια της παρέας μαζί!
-Χάθηκε κάποιο αρνάκι από το κοπάδι μας, πολύ καιρό τώρα. Και ψάχνουμε τη γη και οσφριζόμαστε χορταράκι χορταράκι, μήπως έχει αφήσει   κάποιο ίχνος της....
-Μήπως ήταν λευκό;
-Το ξέρετε; το έχετε δει; πες τε μας!Ναι ήταν ολόλευκο, το πιο όμορφο στο δικό μας κοπάδι!
Την αγαπούσαμε όλοι!Ήταν ολόλευκη, ξεχώριζε από μας! Να , δες τε! βλέπετε άλλο λευκό στο κοπάδι; 
-Ναιιιιι, νομίζουμε πως ξέρουμε...απάντησαν διστακτικά αλλά σχεδόν άψυχα ,όλα μαζί τα ζωάκια...
-Πού βρίσκεται; ο βοσκός μας κουράστηκε να την ψάχνει...
-Το είδαμε από μακριά!ήταν σαν από αφράτο βαμβάκι!
-Ναι, ναι, έτσι είναι!Πες τε μας πού βρίσκεται; που την είδατε;
- ................................
-Μα γιατί δεν μας λέτε; κινδυνεύει; πόσο μακριά είναι;
-Είναι πολύ μακριά...Στα σύννεφα......
-Μα πως έφτασε ως εκεί; εξηγήστε μας καλά μας ζωάκια. Φίλοι είστε και νοιώθετε και τον δικό μας πόνο..πες τε μας όσες πληροφορίες γνωρίζετε....σας ικετεύουμε.......
Και δάκρυα αγωνίας κυλούσαν από τα υγρά ματάκια τους...
-Με παρακολουθείς Μπούμπυ;
-Συνέχισε σε παρακαλώ, έχω κι εγώ αγωνία... 
- Να δες εδώ Μπούμπυ μου...δεν σου μοιάζει με ένα αρνάκι αφράτο σαν βαμβάκι;
Και τότε Μπούμπυ μου, αναγκαστήκαμε, δηλαδή είχαμε καθήκον να πούμε ότι γνωρίζαμε για το συννεφάκι στον ουρανό...
-Τι γνωρίζατε;
-Άκου...όταν ήμασταν ακόμα στην αρχή του ταξιδιού μας, προσέχαμε τα πάντα γύρω μας...
Όταν βρίσκαμε ομίχλη, προσέχαμε τα πουλιά στα κλαδιά των δέντρων...

Ακόμα και στη δυνατή ομίχλη, καθόταν παρέες παρέες πάνω στα σύρματα ή στα κλαδιά!
Όταν όμως ο καιρός ήταν καθαρός, τότε χαζεύαμε τα σύννεφα ή τα λουλούδια..
Και τότε την είδαμε!
Είδαμε το ολόλευκο αρνάκι στα σύννεφα αλλά πως να συνομιλήσουμε μαζί του;
Θέσαμε το θέμα στην ολομέλεια, μόνο το ροζ γουρουνάκι δεν μπορούσε να δει τα σύννεφα αλλά εμείς του εξηγήσαμε. Δεν ήταν σωστό από μια παρέα να απομονωθεί επειδή δεν είχε τη δυνατότητα να ατενίσει τον ουρανό... Και αμέσως αναζητήσαμε τρόπους επικοινωνίας με το λευκό αρνάκι εκεί ψηλά στον καταγάλανο ουρανό.
- Και τι βρήκατε;
-Ήταν δύσκολο...Κάποια από μας πρότειναν να γράψουμε τις ερωτήσεις μας στην μια πλευρά ενός μπαλονιού και να το αφήσουμε να κατευθύνεται σιγά σιγά στο λευκό προβατάκι, αλλά....σκεφτήκαμε πως ακόμα κι αν απαντούσε στην άλλη πλευρά του μπαλονιού...αν κοβόταν η κλωστούλα που θα το συγκρατούσε στα χέρια μας, θα χανόταν τα δεδομένα και οι απαντήσεις του. Και καταλήξαμε άμεσα να επικοινωνήσουμε με τις σκέψεις μας.Ήταν πίστεψέ με Μπούμπυ μου, ο πιο σωστός τρόπος.
-Και σας απάντησε;
-Ναι, ναι, και είναι τόσο διδακτική η αλήθεια της...
Δεν χάσαμε καθόλου  χρόνο και μάθαμε τόσα πολλά!
Άκου λοιπόν, όπως θυμάμαι τον μονόλογό της.
Αλλά σου μεταφέρω με δικά μου λόγια αυτά που θυμάμαι.Ήταν βλέπεις στην αρχή του ταξιδιού μας.
-Ήταν λέει στη γη σε ένα μεγάλο κοπάδι από πρόβατα.Ήταν όλοι φίλοι.Υπάκουοι!Συνεχώς σκυμμένοι στο χορτάρι, και στους θάμνους ,όλα άκακα προβατάκια.Όμως το λευκό αρνάκι είχε περιέργεια.Δεν ένοιωθε τόσο καλά, παρ΄ όλο που ήταν το πιο όμορφο!ήταν ένα ολόλευκο αρνάκι σαν βαμβάκι μέσα σε ένα κοπάδι σκουρόχρωμα, σαν λευκό λερωμένο, προβατάκια. Όμως μέσα του, το λευκό αρνάκι , είχε την επιθυμία να εξερευνήσει τον τόπο, πιο γρήγορα από όσο προχωρούσε όλο το κοπάδι.
Και σιγά σιγά, διέφυγε της προσοχής του βοσκού τους και απομακρύνθηκε.
 Αρχικά, κρύφτηκε  στους κοντινότερους θάμνους.
Βράδυασε, ο βοσκός κατάλαβε ότι έλειπε το λευκό αρνάκι κι άρχισε να το  ψάχνει...
Το καλούσε με το όνομά του:Συννεφένια την έλεγαν!
Όμως αυτό, δεν αποκρινόταν.Είχε κρυφτεί και είχε αποφασίσει να ακολουθήσει την τύχη του.
Αλλά το όνομά του, πού να το ήξερε τότε πως το είχε στιγματίσει.Ήταν  η μοίρα του...
Και με το ξημέρωμα, έφευγε , έφευγε ανάμεσα στους θάμνους και προχωρώντας στα βουνά κι όλο απομακρυνόταν.
Σαν από αντίλαλο, άκουγε το όνομά του πολλές φορές, αλλά είχε τολμήσει να φύγει και αγνοούσε τις εκκλήσεις του βοσκού.
Ευτυχώς που δεν κινδύνεψε από λύκους. Ήταν όλα τόσο όμορφα στην περιοχή τους.
Στην αρχή, το είχε δει σαν περιπέτεια και ένοιωθε δυνατή και ηρωική την απόφασή της.Όταν όμως ο καιρός περνούσε και πλησίαζε ο χειμώνας, κι ήρθαν τα χιόνια και κάλυψαν τα πάντα, ούτε τον εαυτό της δεν διέκρινε μέσα στο λευκό. Παντού άσπρο.Και τροφή πουθενά.
Τότε σήκωσε το βλέμμα της στον καθαρό ουρανό κι είδε τα όμορφα σύννεφα!
Και τότε παρακάλεσε τον Θεό να τη μεταμορφώσει σε συννεφάκι!΄Ενοιωθε τόσο οικεία εκεί.
Κι αυτό έγινε!
Όμως , όταν ανέβηκε στον ουρανό το μετάνοιωσε...
Είδε κάτω το δικό της κοπάδι, να είναι στο χώρο του στάβλου και να έχει άφθονη τροφή, προστατευμένο απ΄τους ανέμους και το κρύο. Οι φίλοι της δεν θα πέθαιναν της πείνας, όπως η ίδια της.
Ήταν όμως πολύ αργά.Δεν είχε δεύτερη ευκαιρία.
-Τώρα μάλιστα, είστε οι τελευταίοι που συνομιλώ, μας είπε, αν συναντήσετε το κοπάδι μου, πες τε του να μην ανησυχούν ακόμα για μένα.Ήθελα την ελευθερία μου και την πλήρωσα. Τόλμησα να κυνηγήσω το όνειρό μου!Να τους πείτε  αν τους συναντήσετε, να μη λυπούνται για μένα!Έχω βρεί την απόλυτη γαλήνη!Αλλά να μη με πετάξουν στη λήθη!Όταν σηκώνουν τα μάτια τους στον ουρανό, κάπου ανάμεσα στα όμορφα σχήματα των σύννεφων θα υπάρχω και θα τους χαμογελώ!
Να μην πάψουν με με αγαπάνε επειδή τους εγκατέλειψα!
Σε λίγα λεπτά ούτε το σχήμα μου δεν θα υπάρχει στον ουρανό.
Χαρείτε, χαρείτε, χαρείτε εσείς στη γη, όμορφά μου ζωάκια!Τώρα βλέπω κι εγώ από ψηλά όλη την ομορφιά της.Βλέπω παντού τρυφερά χορταράκια, τα αγαπημένα μου.Όμως δεν μπορώ να επιστρέψω.
Θα ζήσω στο απόλυτο  γαλάζιο!
-Αυτή ήταν η δική του ιστορία Μπούμπυ μου.Πώς σου φάνηκε;
- Πίστευτή σαν όλα τα παραμύθια!
Όλα είναι όμορφα .Το καθετί μπορεί να γίνει παραμύθι.
Από το πιο ταπεινό λουλουδάκι, αυτό το μπλε που οι άνθρωποι ονόμασαν μη με λησμόνει,

ως τη μοναχική παπαρούνα ή την αγριομέλισσα, ή το σχήμα κάθε σύννεφου ή τα πουλιά που διασχίζουν τον ουρανό, όλα μπορούν να μετατραπούν σε παραμύθι...
-Μπούμπυ μου, περνούμε τόσο όμορφα μαζί σου!
-Μα κι εμένα μου αρέσουν οι ιστορίες σας!Κάθε σας λέξη, ομορφαίνει τη μέρα μου!Αυτό είναι η επικοινωνία...
-Αυτά ανταλάχτηκαν από τις δυο πλευρές Μπούμπυ μου, από το κοπάδι που έψαχνε ακόμα το λευκό αρνάκι και από την ταξιδιάρικη παρέα μου, σε μια στάση εκεί στις ρεματιές.
Αλλά χωρίστηκαν με γαλήνη και θλίψη!Μάλλον με θλίψη και γαλήνη...
Είναι υπέροχη η γαλήνη!Θυμίζει τον ουρανό  όταν είναι γαλήνιος και τη γαληνεμένη θάλασσα.
Μια όμορφη ηρεμία...
Πόσο όμορφη είναι η ζωή, όταν υπάρχει γαλήνη!
Σημείωση:
Μη νομίζετε πως πετώ στα σύννεφα επειδή προσέχω τον ουρανό...Ούτε πιστεύω πως γράφω παραμύθια επειδή καταγράφω μερικές  σκέψεις μου.Αλλά καλό είναι όλοι να ζούμε το παραμύθι μας,  τη ζωή, όπως αυτή μας χαρίζεται!Γιατί είναι τόσο μικρή και τόσο λίγη!
Άλλοτε Άνοιξη, άλλοτε χειμώνας, άλλοτε ομίχλη η γαλάζιος ουρανός, όλα αλλάζουν.'Ολα όμως έχουν τον λόγο στην ύπαρξή τους.
Να είστε καλά και να αγαπάτε!
Τι μένει στο τέλος; Η μνήμη και η λήθη!Και αν η μνήμη χαθεί...τότε....

......................................................................................................................................................
Ένα τηλεφώνημα και σημείωσα τους στίχους που άκουγα από την άλλη άκρη της γραμμής ξενητειάς:

        Όνειρο
Ήρθες απόψε στο όνειρό μου
σαν να υπήρχες στη ζωή
κι ήταν τόση αχ η χαρά μου
μαμά,  μου λείπεις τόσο πολύ!

Κι είχες λουλούδια λέει στον κήπο
φρούτα κι ακόμα λαχανικά
μα όταν ξύπνησα, βγήκε ο ήλιος
έσβησε τ΄ όνειρο, μόνη ξανά.

Και  χωρίς να ξέρω το όνειρο  της αδερφής μου και το ποίημα που έγραψε χάριν του ονείρου, προς χάριν της φίλης Μάγδας https://magdax.blogspot.gr/2018/03/blog-post.html
που χθες έκανε αφιέρωμα στο χωριό μας το αγαπημένο, πέρασα σήμερα από τον κήπο της μαμάς...
Αν και μας λείπουν οι γονείς  δεκαετίες, η έκπληξη με περίμενε!
Πολύχρωμες τουλίπες, δίπλα στις αγριοβιολέτες μας!Από αυτές που η μητέρα γέμιζε πανέρια,πρωί πρωί Μεγάλης  Παρασκευής  για τον Επιτάφιο. Στην ώρα τους κάθε χρόνο!Το έθιμο δεν γίνεται, όμως ο κήπος είναι έτοιμος για το Πάθος, που προμηνύει την Ανάσταση.
Από τα ζουμπούλια, λίγα ήταν ανθισμένα.Όμως όλα δηλώνουν την παρουσία της απουσίας.
Οι δενδρομολόχες θα μεγαλώσουν και μαζί με τις μωβ ορχιδέες, μαχαίρες τις λέμε στο χωριό, επειδή τα φύλλα τους μοιάζουν με κοφτερά μαχαίρια, έχουν γεμίσει ήδη και το χώμα της αυλής.
Πλεγμένα λουλούδια και συναισθήματα!.Όχι δεν είναι απουσία!Η παρουσία τους είναι διαρκής στη μνήμη μας.


Τα λευκά σημαδάκια στα φύλλα, είναι πέταλα από τα λουλούδια της δαμασκηνιάς.
Αυτό το φυτό που βγάζει λευκά λουλουδάκια σαν μιγκέ έχει γεμίσει και με άλλες ρίζες το μικρό κηπάκι, δίπλα στο δρόμο.
Ποιός λέει πως δεν πιστεύει στα όνειρα;
.............................................................................................................................................................
Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι
που ο δρόμος σας περνάει από εδώ,
Σας ευχαριστώ από καρδιάς!
Να είστε όλες και όλοι καλά
Και να βιώσουμε όπως αρμόζει τα Άγια Πάθη που προμηνύουν την Ανάσταση!
Και τα ΆΓΙΑ ΠΑΘΗ και η ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Είναι Α Γ Α Π Η!
.................................................................................................................................................................

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

Η συνάντηση

-Μη με γελούν τα μάτια μου;
Μην είναι στ΄ονειρό μου;
Τι είναι αυτό που διακρίνω από μακριά Θεέ μου;
Σαν να βλέπω τον φίλο μου, το λευκό αρκουδάκι με το κόκκινο παπιγιόν!
Μπα, η λαχτάρα μου σίγουρα μου δημιουργεί στο μυαλό αυτή την εικόνα!Μακάρι να ήταν αλήθεια!
Μα αν είναι έτσι, δεν είναι μόνος του!έχει πολύ μεγάλη παρέα!Πόσο τυχερός είναι!
Σαν να πηγαίνουν μια μεγάλη εκδρομή!
Για να πάρω τα κιάλια μου!
.........Θεέ μου, είναι ο φίλος μου!Το λευκό αρκουδάκι!
Που να πηγαίνει άραγε; Είναι πολύ μακριά και να φωνάξω δεν θα με ακούσει.Δεν έχει πλέον δύναμη η φωνή μου...Γέρασα...πρέπει να το παραδεχτώ....
Μα δεν είναι μόνος του!Βλέπω κοντά του ένα πολύχρωμο καραβάνι!
Κρατούν βαλίτσες , καλαθάκια με τρόφιμα, και...
-Τι και...αγαπημένε μου Μπούμπυ;Τι βλέπεις και έχεις συγκινηθεί;
Ρωτάει το ανοιχτόχρωμο ArGoodaki!

Aχ...ΑrGoodaki   μου!Φέρε μου σε παρακαλώ ένα μαντήλι να σκουπίσω τα δάκρυά μου..Αν είναι αλήθεια...είναι δάκρυα χαράς...










-Mα τι βλέπεις σε παρακαλώ;γιατί κρατάς σταθερά τα κιάλια σχεδόν στην ίδια κατεύθυνση;
-Έλα δες κι εσύ!Τι διακρίνεις εκεί βορειοανατολικά;Βλέπεις μια παρέα να κινείται αργά, η με γελούν τα μάτια μου;
-ΝΑΙ!ΝΑΙ!!!Είναι μια μεγάλη παρέα όπως κι εμείς!Ένα λευκό στην αρχή και πίσω του πολλά χρώματα...Τι παράξενη παρέα...Που να πηγαίνουν;
-Κι αν λέω..αν θέλουν να με δουν; κι αν έχουν ξεχάσει που μένω;
-Αγαπημένε μου Μπούμπυ, λέει το ArGoodaki, θέλεις να γίνω ο αγγελιοφόρος σου; Μπορώ ακούραστα να τρέξω ως εκεί και να σου φέρω μήνυμα.Τι λες; να ξεμουδιάσω κιόλας..Ξεχνάς ότι κοιμόμουν  δίπλα σου,στη χειμερία νάρκη;
-Δεν ξεχνώ γιατί σε έβλεπα να κοιμάσαι.Εγώ αυτόν τον χειμώνα δεν είχα ύπνο.Είχα πολλά να σκεφτώ.Θα σου είμαι ευγνώμων αν μπορείς να τρέξεις , να τους φτάσεις και να ρωτήσεις που πηγαίνουν. Και άκου:όπου και αν πηγαίνουν, πες στο λευκό αρκουδάκι να κάνουν μια στάση εδώ!Είναι φίλος μου, δεν πιστεύω να με έχει ξεχάσει...Του έστειλα γράμματα...τα πήρε τάχα η μήπως δεν τα πήρε;
-Τρέχω, τρέχω, μπορείς να με παρακολουθείς.Τα κιάλια σου είναι καλά.Καλύπτουν την απόσταση που θα διανύω.'Εφυγα!!!!!!
......................................................
--Σου φέρνω ευχάριστα νέα αγαπημένε μου Μπούμπυ!Σήμερα είναι μια πολύ όμορφη μέρα για σένα!Δεν σε γελούν τα μάτια σου!Το λευκό αρκουδάκι, θυμόταν τα σημεία και έρχονται προς τα εδώ!
Χάρηκαν όλα τα ζωάκια όταν είπα πως είμαι αγγελιοφόρος σου!Ναι πήρε τα γράμματά σου και ήρθε με τους φίλους του , να σου κάνουν έκπληξη!'Εχει λέει πολλούς φίλους!Και έρχονται μαζί να στους γνωρίσει!Στο δρόμο, προστέθηκαν στη παρέα και άλλα ζωάκια που ζούσαν μοναχικά! Τι να κάνω; Δώσε μου οδηγίες!
---Στρώσε τραπέζι!Με ό,τι έχουμε!Γρήγορα! τις καρώ πετσετούλες και σερβίτσια!


--Καλώς τους καλώς τους!!!Πόση συγκίνηση μου έφερες καλέ μου φίλε!!!
Σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου!Καλώς ορίσατε!Πόση ευτυχία νοιώθω!Στ ΄αλήθεια έλαβες τα γράμματα μου;
-Ναι, και σε ευχαριστώ!Αλλιώς ακόμα θα κοιμόμουν!Καλέ μου φίλε δεν σε ξέχασα ποτέ!Νάμαι τώρα εδώ λοιπόν με όλη την παρέα μου!
-Οι φίλοι σου είναι και δικοί μου φίλοι!Να μείνετε όσο θέλετε!κι αν θέλετε να μείνετε εδώ για πάντα!
-Αχ, μη μου βάζεις δύσκολα φίλε μου!Το για πάντα ...δεν μπορώ να το υποσχεθώ!Όμως ναι αν συμφωνήσουν και οι δικοί μου φίλοι, που είναι και δικοί σου πια, θα μείνουμε όσο μπορούμε!Δεν μας δεσμεύει κανείς! Άνοιξη έρχεται ας εξερευνήσουμε τον τόπο, ας γνωρίσουμε μέρη και φίλους!
Και φυσικά όσο καιρό μείνουμε εδώ, θα μας έχεις παρέα, τι λες;
Η μεγαλύτερη χαρά μου καλοί μου φίλοι, η μεγαλύτερη χαρά μου!Απλά δεν θα μπορώ να σας ακολουθώ , όμως θα σας προτείνω μέρη να πηγαίνετε!Θα έχετε οδηγό το ArGood aki!
-Όπως θέλεις και όπως μπορείς Μπούμπυ μου!Πόσο χαίρομαι που σε ξαναβλέπω!
Καλώς σε βρήκαμε λοιπόν!
-Φίλοι μου, βολευτείτε, όπως νοιώθει το καθένα σας άνετα!Ο Μπούμπυ είναι και δικός σας φίλος!
..........................................................................................................................................................
- Ar Good aki, γρήγορα, φέρε βελονάκια ή άνοιξε τον αργαλειό!
-Μα, έχουμε φίλους!
-Για τους φίλους μας πρόκειται!ήρθε ο ΜΆΡΤΙΟΣ , πρέπει να τους φορέσουμε στα χεράκια τους ΜΆΡΤΗ!Να μην καούν από τον ήλιο!
-Πές μου πως γίνεται;
-Έλα πρόσεχέ με και γρήγορα!Οι φίλοι μας είναι πλέον πολλοί!
Θα πλέξουμε κορδονάκια με κόκκινο και άσπρο χρώμα και σε κάθε ένα τους , θα βάζουμε από ένα βραχιολάκι στο χεράκι τους!
-Και οχτώ για μένα, πετάχτηκε το μελωδικό χταποδάκι!
-Ω, θα το λάβω σαν χιούμορ, αυτό που άκουσα!Αν είχαμε χρόνο δεν θα είχα καμιά αντίρρηση, ακόμα κι αν έπλεκα Μάρτη για εκείνη την σαρανταποδαρούσα, αλλά χταποδάκι μου, δείξε κατανόηση!Για όλους πρέπει να υπάρξει δικαιοσύνη!
΄Ενα βραχιολάκι για το καθένα σας!Κι ύστερα που ξέρεις..με τη θάλασσα τόσο κοντά μας, εσύ μπορεί να επιστρέψεις στο θαλάσσιο βασίλειό σου και να μην σε βλέπει ο ήλιος!Εκεί δεν πρόκειται να καείς!
-Α, αναρωτιέμαι γιατί δεν το ξέρετε...εκεί ακριβώς είναι που κινδυνεύω περισσότερο...όταν θα κάνω ηλιοθεραπεία..Δεν έχετε ακούσει για την ωχρά κηλίδα?Είναι η ηλιακή ωχρά κηλίδα!Διαβάστε να δείτε!
-Μα..νομίζω..δεν τα λες καλά..Δεν γράφουν ηλιακή αλλά   ηλι κι α κή...
Κάποιος από τους δυο μας μάλλον κάνει λάθος!
Όπως κι αν έχει...ας αρχίσουμε δίκαια!
Έναν Μάρτη για το κάθε ζωάκι και αν μας μείνει χρόνος θα κάνουμε και περισσότερους..
Αν έχετε περισσότερους, μπορεί εκεί που θα πηγαίνετε εκδρομές, να έχετε να δωρίζετε και σε νέους φίλους...Πως σας φαίνεται;
-Πολύ καλή ιδέα, Μπούμπυ!Όμως να..θα έλεγα μόνο όσοι προλάβουν σήμερα...να φορέσουν Μάρτη..
Τα έθιμα πρέπει να τηρούνται..Σε όσα ζωάκια και φίλους γνωρίσουμε μετά το σήμερα, ας χαρίσουμε μεν βραχιολάκι αλλά ας το φορέσουν του χρόνου..Α, και για να μη σε δυσκολεύω...για μένα σκέφτηκα, μόνο ένα περιδέραιο βάλε με στον λαιμό μου.Τόσο πλοκάμια, ποιο απ όλα να διαλέξω;
Ω!!
Είπα πλοκάμια!!τη μαγική λέξη! πλοκάμι βγαίνει από την πλοκή! μπορώ να βοηθήσω!!δυο δυο, μας κάνουν τέσσερα ζεύγη!φέρτε μου βελονάκια και κλωστές ! Θα σας  φανώ χρήσιμο!!θα κάνω τετραπλή δουλειά στον ίδιο χρόνο!!!
ΓΡΉΓΟΡΑ!!!!!!!!!
-Λίνα, Λίνα, 'ελα ξεκίνα κι εσύ το πλεκτό!
-Μα...εγώ δεν ξέρω να πλέκω!
-Μα τι λες, τίποτα δεν πήρε το μυαλουδάκι σου από την κατασκευή σου; Έχεις και τα χρώματα που μας χρειάζονται!
-Α, ναι, σ΄αυτό μπορώ να βοηθήσω.Έχει μείνει ένα κουβαράκι κόκκινο, το έχω στις αποσκευές μου.Ορίστε,στη διάθεσή σας!Ο, τι μπορώ !
-Μπορείς Λίνα!όλοι μπορούμε!Προτείνω με τα χέρια σου να κάνεις πλεξούδες.Ορίστε κράτησε και το λευκό!Θα χωρίσεις τρεις κλωστούλες, δύο κόκκινες μια λευκή ή αντίστροφα.Και θα δημιουργήσεις πλεξουδίτσες!
-Ευχαριστώ, θα κάνω ότι μπορώ!
Κι έτσι η πολύχρωμη παρεούλα, αποτελούμενη από όσα ζωάκια ταξίδεψαν και από όσα ακολούθησαν στο δρόμο, φόρεσαν στα χεράκια τους από ένα Μάρτη και ετοιμάστηκαν για να υποδεχθούν την Άνοιξη!
Η φωτογραφία από το διαδίκτυο.Η παρέα είναι απασχολημένη σε πλέξιμο και εγρήγορση, δεν μένει χρόνος για φωτογραφίσεις!



https://juliapulia.files.wordpress.com/2012/02/dsc_0036.jpg                     Καλό μήνα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2018

Ξύπνα αρκουδάκι!

-Έλα, ξύπνα αρκουδάκι!Ξέρεις πόσους μήνες κοιμήθηκες; κοντά...οχτώ!
Δες γύρω σου , σχεδόν καλοκαίρι ήταν και τώρα ξανάρχεται η Άνοιξη!Δεν το κατάλαβες;
---μμμμμμμ.....μη με ξυπνάτε...χθες κοιμήθηκα......γιατί δεν με αφήνετε να ξεκουραστώ;
- Αχ αχ αχ !Δεν το θυμάσαι ε; εμ έτσι είναι ο ύπνος!Γι αυτό κάποιοι λένε πως ο ύπνος είναι ένας μικρός θάνατος, γιατί δεν θυμόμαστε τι συμβαίνει όταν κοιμόμαστε!κι εσύ κοιμήθηκες αρκετά, νομίζω...
-Και γιατί δηλαδή πρέπει να ξυπνήσω ; τι έγινε που το έχασα;
-Ε, πως... πέρασε όλος ο χειμώνας!'Ερχεται η Άνοιξη!η πιο όμορφη εποχή του χρόνου!
Κι ύστερα έχεις να παραλάβεις ένα δέμα!ο ταχυδρόμος περιμένει κάτω στην αυλή να υπογράψεις!Είναι λέει, απόλυτα προσωπικό!
- Μα από πού να είναι; δεν περιμένω κάτι!Για να βάλω τα γυαλιά μου κι έρχομαι!
-Κυρ-ταχυδρόμε εγώ είμαι ο παραλήπτης!Που να υπογράψω!Αλλά να δω πρώτα τον αποστολέα!
Μα τι βλέπω;
Το γραμματόσημο στη θέση του αποστολέα;
Μα αυτό δεν είναι γραμματόσημο!είναι η φωτογραφία ενός καλού μου φίλου.Αυτός είναι ο Μπούμπυ.

-Α, εσύ ξέρεις. Εμένα μου το έδωσε και μου είπε να το παραδώσω χέρι με χέρι.Ξέρεις δεν έχω δικαίωμα να μεταφέρω δέματα και γράμματα ανώνυμα, χωρίς αποστολέα!
Αλλά μου είπε πως εσύ θα το καταλάβαινες!Χαίρομαι λοιπόν που το κατάλαβες!Αν δεν ξυπνούσες να το  παραλάβεις θα έπρεπε να γυρίσει πίσω.
Συνήθως το όνομα του αποστολέα, φωτογραφίζει τον αποστολέα!Αλλά εδώ ο φίλος σου προχώρησε περισσότερο.Φωτογράφισε τον εαυτό του ή δεν ήξερε να γράφει.Γιαυτό έβαλε τη φωτογραφία του και μάλιστα την έκοψε και σαν γραμματόσημο.Θα πρέπει να σ΄εκτιμά πολύ!
-Αποστολέας λοιπόν,καφέ αρκουδάκι-Μπούμπη, μμμμμμμμ κάτι μου θυμίζει αλλά είμαι από τον ύπνο και δεν σκέφτομαι καθαρά.
Ούτε ξέρω που βρίσκομαι..Ούτε  πρωινό δεν έχω  φάει ακόμα.Το μόνο που ξέρω είναι πως δεν κρυώνω.Λέτε να έφυγε ο χειμώνας;
-Σας παρακαλώ, υπογράψτε να φύγω!Έχω να μοιράσω κι αλλού πακετάκια και γράμματα!δες τε!το κιβώτιο της μηχανής μου είναι γεμάτο!Ούτε ο αη Βασίλης νάμουνα!
- Έχετε δίκιο κύριε ταχυδρόμε!αλλά πρέπει να χαίρεστε!Μεταφέρετε μέσα στο κουτί σας, τόσο όμορφα μηνύματα!Σίγουρα φέρνετε παντού τη χαρά!
-Δεν έχεις δίκιο νυσταγμένο μου αρκουδάκι!
Έτσι θα έπρεπε να ήταν αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική!
Τώρα όλα έχουν αλλάξει!
Κάποτε οι άνθρωποι περίμεναν πως και πως μια είδηση από μακρυά γιατί μόνο εγώ ήμουν ο σύνδεσμός τους!Άντε καμιά φορά ήταν και ο τηλεφωνητής του χωριού!Εκεί με τα πολλά καλώδια και τις συνδιαλέξεις!Τώρα οι άνθρωποι περπατάνε καλωδιωμένοι!νομίζεις πως μιλάνε μόνοι τους!Αν προσέξεις στο δρόμο θα τρομάξεις!
Κι ύστερα κι εγώ μεταφέρω πια, ελάχιστα όμορφα μηνύματα!τα πιο πολλά αφορούν υποχρεώσεις τους. Οικονομικές υποχρεώσεις των ανθρώπων και καθόλου δεν χαίρονται όταν τις παραλαμβάνουν!Από παντού λογαριασμοί.Τι να κάνουν κι οι άνθρωποι,έχουν τα δίκια τους....
-Μπορώ να έχω ένα ποτηράκι νερό, παρακαλώ;αν έχετε την καλοσύνη , γεμίστε μου κι αυτό το μπουκαλάκι με νερό βρύσης!το προτιμώ από τα εμφιαλωμένα!
-Με μεγάλη μου χαρά!
Ορίστε!
-Σας αφήνω να συνεχίσω τη διαδρομή μου!κι εσείς ανενόχλητος να ανοίξετε το δέμα σας!
-Στο καλό κυρ- ταχυδρόμε!μεγάλη χαρά μούφερες σήμερα, χαλάλι το ξύπνημά μου!

.....................................................................................................................................................
Περιεργάζεται το δέμα....
Αποστολέας:Μπούμπη η Μπούμπυ
Τι να κάνει άραγε;
Ναι,  ναι το θυμήθηκα!ήταν ο πρώτος μου φίλος που με υποδέχτηκε όταν έφυγα από τη μεγαλούπολη!
Ω!πόσο συγκινήθηκα..τελικά με θυμάται ακόμα....
Κι εγώ τον θυμάμαι.Θυμάμαι κάθε τι που μου είπε πριν με αποχαιρετίσει....
Α, ναι..μου είχε πει και για κάποιες σημειώσεις του, σε μια άγνωστη γλώσσα...
Για να δω!ας ανοίξω το δεματάκι μου!Θα θυμάμαι να τα διαβάζω ή με τον ύπνο ξέχασα τι είχα υποσχεθεί;
-Ω...είναι σε κείνη την τέχνη την...στενογραφία όπως την είχε πει..
Θα τα διαβάζω από μέσα μου κι αν κάτι...επιτρέπεται θα το διαβάζω δυνατά....
            ......................
.......................................................................................
.......................................................................................
.......................................................................................
Να ξέρεις σε θυμάμαι πάντα!
Και ανυπομονώ να πάρω γράμμα σου!
Ο φίλος σου ο Μπούμπυ!
..........................................................................................................................................................
Α, κι εδώ μια φωτογραφία!με τουλίπες!μα...πότε κιόλας φύτρωσαν;αυτές θέλουν τον χρόνο τους!Τελικά...μάλλον κοιμήθηκα πολύ!
 ......................................................................................................................................
--Ελάτε καλοί μου φίλοι!Η άνοιξη έρχεται!
Τι λέτε; Μπορούμε να οργανωθούμε και να πάμε μια εκδρομή;Τι θα λέγατε να κάνουμε έκπληξη στον φίλο μου;Για πες τε!
-Μα δεν χρειάζεται να ανησυχείς λευκό μας αρκουδάκι!Είσαι τόσο καλό, σε αγαπάμε όλοι!
ό,τι πεις,  μόνο πες μας τι πρέπει να κάνουμε.......
-Αλλά αυτή τη φορά προτείνω να πάμε όλοι με το τραίνο!Δεν θα κουραστούμε και θα απολαύσουμε τη διαδρομή!Επιπλέον έχουμε να μεταφέρουμε και κάποια ξύλινα κουτιά.                                                                     
Ποιος ξέρει κι αυτά πάλι έχουν άγνωστους παραλήπτες. Μόνο ο μηχανοδηγός  ξέρει που θα τα παραδώσει.
Θα φύγουμε πολύ πρωί.Θα δούμε την πρωινή ομίχλη σαν πέπλο ν΄απλώνεται σε κάποια μέρη.

 Θα δούμε τον ήλιο να ξεπροβάλλει από την ανατολή και να προσπαθεί να διώξει την ομίχλη.

 Χάνουμε τόσα πολλά εμείς με τη χειμερία νάρκη μας και δεν έχουμε μνήμη να θυμόμαστε και πολλά!Ευτυχώς που κάποια έντονα συναισθήματα τα ζούμε...
-Τι θα πάρουμε μαζί μας ; είμαστε τόσα πολλά!τι θα τρώμε;
-Θα σε μάλωνα λιχούδικο ριγέ αρκουδάκι, αλλά έχεις δίκιο.Νηστικό αρκούδι δεν χορεύει.Για να το πουν δίκιο θα έχουν.
 Να πάρει το καθένα σας ότι θεωρεί χρήσιμο για τον εαυτό του. Χουρμάδες, σταφίδες, κριτσίνια, φρούτα , και σποράκια.Από εκείνα που βράζουν οι άνθρωποι για τις ψυχούλες!Ξέρετε στο δρόμο θα βρούμε πολλά νηστικά σπουργιτάκια που επέζησαν στον χειμώνα.Σίγουρα θα πεινούν.Δεν είναι τόσο εύκολο να βρουν τροφή αυτή την εποχή.Από τα παράθυρα των βαγονιών θα ρίχνουμε κάθε τόσο λίγα σποράκια και θα ευχόμαστε να τα βρούνε.Θα τα χαρούν πολύ
https://petbirds.gr/articles/%CE%A3%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%AF%CF%84%CE%B9-passeridae.35/


-Εγώ λέω να πάρουμε μαζί μας κι εκείνο το κόκκινο υφαντό με τα χοντρά σχοινιά, την τρόκνια, φώναξε η Λίνα ,το ριγέ πλεκτό αρκουδάκι!
-Ωχ ου!τι τη θέλεις αυτή τη παλιατζούρα ; κανένας δεν τη θυμάται πλέον!
-Τι λέτε; εγώ δοκίμασα να κάνω κούνια.Ένοιωσα όμορφα και πολύ ασφαλής.Δοκιμάστε και θα δείτε!




-Συγγνώμη, συγγνώμη, ακούστηκε η λεπτή φωνούλα του μουσικού χταποδιού.Θα ήθελα κι εγώ μια μικρή χάρη, αν έχετε την καλοσύνη!Δεν μοιάζω καθόλου με σας, αλλά αυτό το κόκκινο υφαντό νομίζω πως και σε μένα αρέσει.Θα μου θυμίσει πως κολυμπούσα γαλήνια στον βυθό της θάλασσας, πριν γίνω παιχνίδι.Μη με βλέπετε γελαστό και πολύχρωμο,το φυσικό μου περιβάλλον είναι ο βυθός.
Σας παρακαλώ, βοηθήστε με λίγο να λικνιστώ!Μου έχει λείψει τόσο πολύ το κολύμπι.Ευτυχώς που σε μια άκρη της κουβερτούλας βλέπω ένα  ψεύτικο βυθό και παρηγοριέμαι, αλλιώς θα είχα λιώσει στη μελαγχολία....
-Μήπως θέλεις να σε νανουρίσουμε κιόλας; είπε..λίγο ειρωνικά ο πάνινος ελέφαντας.
-Δεν έχω αντίρρηση!Έναν υπνάκο τον έχω πάντα ανάγκη!Με τόσα ζωάκια γύρω μου, καλύτερα να κοιμάμαι και να ονειρεύομαι πως κολυμπώ στις θάλασσες και τους ωκεανούς!Σχεδόν μοναξιά νοιώθω αφού δεν έχω ομοίους μου να κάνω φίλους!
-Μα όλοι είμαστε φίλοι εδώ!τι πειράζει αν δεν είμαστε από το ίδιο βασίλειο;
Ορίστε κι η μελισσούλα είναι έντομο αλλά τα μάτια σας μοιάζουν!πετάχτηκε το μελωδικό αρκουδάκι!Την βλέπω εγώ πως σε παρατηρεί συνέχεια ακριβώς γιαυτό!
  Κι έτσι τα ζωάκια παρατάχθηκαν στη σειρά και το γελαστό πολύχρωμο χταποδάκι απλώθηκε στην κόκκινη κούνια τους....Κάθε πλοκάμι και μια νότα, ω πόση  όμορφη μουσική.....
 
Ακόμα και αιώρα  θα μπορούσαν να έχουν στη διαδρομή τους μ΄αυτό το υφαντό,κάπου ανάμεσα στα μεγάλα δέντρα, δίπλα στα πολλά νερά, να βλέπουν τα σύννεφα από πιο κοντά και τα κλαδιά των δέντρων  να μπουμπουκιάζουν..Ω! η Άνοιξη!Υπάρχει πιο όμορφη εποχή;
.................................................................................................................................................................................
-Νόστιμο φαίνεται!
-Ποιο;
-Το βαζάκι με το γλυκό κουταλιού!
-Αχ αχ αχ!λιχούδικο αρκουδάκι!Νομίζω πως η αποστολή του έχει άλλο σκοπό!
Θα το πάρουμε μαζί μας στο ταξίδι!Κι εκεί που ενώνονται τα πολλά ποταμάκια και οι άνθρωποι έδωσαν αυτό το πολύ όμορφο όνομα Σμίξη,ακριβώς γιατί εκεί συναντιούνται οι παραπόταμοι του Χαβρία, και η ομορφιά τους είναι απαράμιλλη, εκεί λοιπόν στο πολύ νερό....
-Ναι ναι ξέρω!Θα κάνω μια τρύπα στο νερό και θα βάλω μέσα το βαζάκι!
-Χα χα Χα χα Χα χα χα χα!!!!!!!!!!
Μια τρύπα στο νερό, χα χα χα χα χα!!!!!!!!
-Μα γιατί γελάτε;Δεν είπα κάτι αστείο, θα το δείτε!
Θα φορέσω τις γαλότσες μου και θα εξερευνήσω να βρω ένα σημείο όπου ανάμεσα σε πέτρες στα τρεχούμενα νερά , θα τοποθετήσω προσεκτικά το γλυκό κουταλιού!Και δίπλα πάλι σε ένα γυάλινο βαζάκι θα βάλω πολλά πλαστικά μικρά κουταλάκια! Και στην όχθη,  στον κορμό ενός δέντρου με ένα σήμα θα γράψω:κρυμμένος θησαυρός.Και όσοι περνούν από κει θα ψάχνουν!
-Ω! ριγέ αρκουδάκι, υποκλίνομαι στη σκέψη σου!Δηλαδή ούτε μια στιγμή δεν σου πέρασε από το μιαλό, να μην φτάσει το γλυκό, ως το ταξίδι μας;
-Μου πέρασε, αλλά μετά σκέφτηκα.....Είναι ένα μέρος που το άφησαν οι άνθρωποι, επειδή από το πολύ νερό βρεχόταν τα αυτοκίνητά τους.Όμως οι λίγοι που θα περνούνε, θα βρίσκουν τον κρυμμένο θησαυρό και θα χαίρονται περισσότερο.
-Ναι αλλά αυτό το βαζάκι της Ρούλας  http://smaragdenia-roula.blogspot.gr/
κάποια στιγμή θα τελειώσει!τι θα γίνει μετά;
-Μετάάά...έχω δυο ιδέες!
Η μία είναι:κάθε φορά που θα ταξιδεύουμε προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, να έχουμε στο νου μας να ανεφοδιάζουμε τον θησαυρό!
Η άλλη ιδέα είναι πως και χωρίς το γλυκό, η θέα που θα αντικρίζουν οι άνθρωποι, είναι ένας κρυμμένος θησαυρός που αγνοούν .
Οι άνθρωποι αγνοούν τους κρυμμένους θησαυρούς γιατί απλά τους έχουν συνηθίσει και τους θεωρούν δεδομένους.Όμως τίποτα δεν είναι δεδομένο, τι λέτε;
Ακόμα κι αυτό το πανέμορφο μέρος η Σμίξη, ή το Πλατανόρεμμα, αν από τον ουρανό δεν έρθει βροχή, θα στεγνώσει.Τα πλατάνια τους θα ξεραθούν κι ο τόπος δεν θα είναι πλέον όμορφος τόπος.
Χωρίς νερό, ζωή δεν υπάρχει!
Το μελωδικό χταποδάκι που παρακολουθούσε τη συζήτηση και χαιρόταν μέσα του γι αυτά τα ονειρεμένα τρεχούμενα νερά που άκουγε, άρχισε να νοιώθει μια αδιόρατη θλίψη...
-Όμως ο ήλιος θα συνεχίσει να βγαίνει από την Ανατολή , είπε, προσπαθώντας να δώσει δύναμη στον εαυτό του!
-Ναι, ναι, ο ήλιος θα συνεχίσει να βγαίνει από την ανατολή , αλλά όλα είναι ένας κρίκος μιας μεγάλης αλυσίδας!πρόσθεσε το ριγέ αρκουδάκι.
-Αλλά ας μη χάνουμε χρόνο!
Ας σκεφτούμε το καθένα μας, πως να κάνουμε πιο όμορφο αυτό το ταξίδι...


 
(αυτή η μοναδική φωτογραφία, δανεισμένη από εξαιρετική φίλη , λάτρη του τόπου μας )


............................................................................................................................................................
-....................
-Πότε φεύγουμε;
-Ε, εντάξει!Μια ιδέα ήταν. Δεν είπα φεύγουμε αμέσως!Ένα ταξίδι θέλει πάντα την οργάνωσή του!
Τι δηλαδή επειδή οι άνθρωποι μας χαρακτηρίζουν σαν άλογα ζώα πρέπει να δείξουμε πως είμαστε χωρίς λογική;
Θα το επεξεργαστούμε όσο μπορούμε και θα το πραγματοποιήσουμε.Μόνο να ντυθούμε καλά.Ποτέ δεν ξέρουμε τι θα φέρει ο Μάρτης. Μπορεί να φέρει κρύα και χιόνια.Τι σαν γράφει το ημερολόγιο άνοιξη; Αυτό ήταν ίσα ίσα να ξυπνήσουμε εμείς!
................................................................................................................................
Κι έτσι όλα τα ζωάκια, λιλιπούτεια και μη, άρχισαν να οργανώνουν το ανοιξιάτικο ταξίδι τους...
Σημείωση:βασισμένο στα παιχνιδάκια της εγγονούλας μου, να έχει να θυμάται.
........................................................................................................................

-Λοιπόν, έχω να σας ομολογήσω κάτι , το σκέφτομαι πολύ!
Σ΄αυτό το ταξίδι δεν θα σας ξεναγήσω.Θα είναι ένα ταξίδι προσωπικό για τον καθένα!Βέβαια θα είναι ακριβώς η αντίθετη διαδρομή από αυτή που κάναμε όταν πρωτοήρθαμε σε τούτον τον όμορφο τόπο.Αλλά δεν θα έχω διάθεση να σας ξεναγώ.Θέλω να αφεθώ στις δικές μου σκέψεις και στις θύμισές μου!Κάποιες φορές είναι ανάγκη να μένουμε μόνοι μας με τις θύμισές μας.
Γιαυτό στο βαγόνι μου παρακαλώ αφήστε με μόνο μου!Εσείς θα καθίσετε πολλά ζωάκια μαζί για να συμπληρώνει το ένα το άλλο.Και να δείχνει ο καθένας σας ότι βλέπει ενδιαφέρον από το παράθυρό του.Και για μένα όλα ενδιαφέροντα είναι.Γιαυτό θέλω να μείνω μόνο μου.Κάποιες εικόνες δεν θέλω να τις μοιραστώ.Θέλω να το κατανοήσετε.

  Ο μηχανοδηγός θα κάνει κάπου κάπου στάσεις,όπου ο ίδιος θεωρεί πως έχει ενδιαφέρον το σημείο της διαδρομής.Όλες οι διαδρομές είναι αξιόλογες.Και όλα τα ταξίδια.Και η ζωή όλων των ανθρώπων είναι ένα ταξίδι.Μικρό η μεγάλο δεν έχει σημασία.Σημασία έχει να έχει χρώμα η διαδρομή τους.
Να έχει αγάπη.Τι γνώρισαν, τι έζησαν, τι αφήνουν να τους θυμούνται.
Γιαυτό σας λέω καλοί μου φίλοι, απολαύστε ο καθένας το ταξίδι μας! Κάθε μέρα είναι ένα καινούργιο ταξίδι!Ας το ζήσουμε με τη ψυχή μας!Και ας προσπαθήσουμε να κάνουμε την κάθε μέρα μας , όμορφη και ξεχωριστή!
Αν η κάθε μέρα μας γίνεται πιο όμορφη τότε και η ζωή μας θα είναι πιο όμορφη!
Πάμε!!
 .............................................................................................................................


Έκτακτη επικαιρότητα: 
Σκέψεις Μπούμπυ:
Καλέ μου φίλε!
Έξω χιονίζει πολύ!ακόμα και οι τουλίπες μπορεί να παγώσουν!



 

Σκέφτομαι μήπως δεν έχεις λάβει το γράμμα μου...Μήπως το χιόνι έσβησε τον παραλήπτη και ούτε θα παραλάβεις ούτε θα επιστραφεί.Δεν είχα βάλει διεύθυνση....

 

Αλλά μην ανησυχείς.
Σου ξαναστέλνω πακέτο.
Θα σου χαρίσω τα ζεστά αυτάκια μου και ένα ζευγάρι γάντια.Δεν μου χρειάζονται πλέον.Έχω γεράσει πια και δεν βγαίνω.Ζω στη θαλπωρή του σπιτικού.Ποιο νόημα έχει να κρατώ κάτι για δικό μου,αν δεν το χρειάζομαι;Σε σένα εκεί στα βόρεια ίσως χρειαστούν αν δεν λιώσουν τα χιόνια.
Τα εσωκλείω και ειδοποιώ τον ταχυδρόμο να περάσει να παραλάβει το δέμα σου.Ίσως όταν έρθει σε σένα , να έχουν λιώσει τα χιόνια.
Να ξέρεις ότι σε σκέφτομαι!


Και μη ξεχνάς,οι φίλοι είναι σαν τα αστέρια!Δεν τους βλέπουμε ,ξέρουμε όμως πως είναι ΠΆΝΤΑ εκεί!
ΩΧ!!!
Ποιος θα μου πληκτρολογήσει τώρα το γράμμα; Τι τόθελα να δεχθώ να μάθω στενογραφία στα γεράματά μου;Δικό μου λάθος......
Αλλά και πάλι...έχω ακούσει πως..η σκέψη...διαβάζεται....
Εκεί ελπίζω!