Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

Οι παραμυθένιες καραμέλες


Μονόλογος:
 Δεν βλέπω το πρόσωπό μου, όμως διακρίνω τα χέρια μου, το φόρεμά μου, τα πόδια μου και τις ξανθές μου μακριές κοτσίδες. Και δίπλα μου, γύρω μου, όσο φτάνει το μάτι μου δηλαδή, χάνομαι σε ένα παραλογισμό ίδιων μορφών.
 Οι μόνες λέξεις που ακούγονται ανάμεσα σε μεγάλους θορύβους, είναι: Γερανός, φόρτωση, κοντέινερ , πάνινες κούκλες. Καιρό τώρα η ίδια επανάληψη.
 Τι δηλαδή, αυτό είναι όλο; Η ίδια ρουτίνα κι οι ίδιες μυρωδιές  σκόνης και κλεισούρας;
 Σάμπως ξέρω και τίποτα άλλο;
 Αν όμως υπάρχει, αν;
 Ας βρω τον τρόπο να το ανακαλύψω.Τι έχω να χάσω; Κανείς δεν θα καταλάβει την απουσία μου.
 Α, το μόνο που καταλαβαίνω, είναι το φως και το σκοτάδι.
 Πω, πω, έχω τόσα ερωτήματα αν φύγω τελικά από εδώ.Πού να βρω εξηγήσεις...
.............................................................................................................................
 Κι έτσι μόλις νύχτωσε και οι πόρτες της αποθήκης έκλεισαν , μια απ΄ όλες αυτές τις όμοιες πάνινες κούκλες σκαρφάλωσε στο μέσα μέρος της μεγάλης ρόδας, του μηχανήματος που έκανε τις φορτώσεις.Εκείνου που έστελνε τα κοντέινερς πρωί πρωί για το άγνωστο.
 Την επόμενη μέρα και χωρίς να την αντιληφθεί κανείς, βρέθηκε σε ένα παντελώς άγνωστο φωτεινό περιβάλλον! Όλα μα όλα,  της ήταν άγνωστα.
Προσπάθησε να περπατήσει.Δεν το είχε συνηθίσει και στην αρχή δυσκολευόταν.Όμως δεν γινόταν κι αλλιώς.
 Σε λίγο ένοιωθε τα πόδια της να δυναμώνουν.Ήταν μακριά και ευλύγιστα και πολύ μαλακά κι έτσι δεν πονούσε το κάθε της βήμα , όπου και αν άγγιζαν τα πέλματά της.
Είχε βγει πρωί και είχε όλη τη μέρα μπροστά της.
Όλα όσα έβλεπαν τα ματάκια της, ήταν άγνωστα.Όμως δεν φοβόταν.Δεν γνώριζε τι είναι φόβος, δεν γνώριζε τίποτα.
Κάποια στιγμή κουράστηκε και ακούμπησε την πλάτη της σε ένα κορμό δέντρου να ξεκουραστεί.
Δεν πρόλαβε όμως.
Από μακριά, ένας υπέροχος σταυραετός, την είχε εντοπίσει.
Πέταξε κοντά της και άρχισε τη συνομιλία:
- Ποιο είναι το όνομά σου;
- Πώς βρέθηκες εδώ;
-Το ξέρουν οι γονείς σου πως έφυγες;
Και πολλές άλλες ερωτήσεις...
- Δεν έχω όνομα!Τι είναι το όνομα;
-Όνομα είναι κάτι χαρακτηριστικό που έχει ο καθένας μας στη γη  για να τον αναγνωρίζουν!
Είσαι πολύ όμορφη!
-Πως είμαι; δεν ξέρω τη μορφή μου!
-Θα σου πω εγώ: Είσαι μια πανέμορφη γαλανομάτα ξανθιά, πάνινη κούκλα!Έχεις όμορφα χαρακτηριστικά, ροζ μαγουλάκια και όμορφα χρώματα  στο καπέλο σου, στο φόρεμά σου και στα παπούτσια σου. Αν θέλεις να σου δώσω ένα όνομα για να μπορούμε να συνομιλούμε πιο εύκολα.
Θα σε ονομάσω Μοβένια, σου αρέσει;


- Μα δεν γνωρίζω πως είναι τα ονόματα!Καλό ή κακό, ας είναι αυτό το όνομά μου.Τώρα ήρθα εδώ.
Το μόνο που άκουγα εκεί που ήμουν όλο αυτόν τον καιρό, ήταν μηχανές,άγνωστες λέξεις βουητά και θόρυβο.
-Όταν σε ρωτάνε, να απαντάς ότι σε λένε Μοβένια!Να το θυμάσαι!
-Θα το συνηθίσω.Δεν έχει και πολλά το μυαλό μου, θα χωρέσει  ένα όνομα .
-Μόνο όνομα; Αν θέλεις έλα να σε ταξιδέψω σε όλον τον κόσμο!
-Κόσμος; τι είναι κόσμος;
-Ωχ, κατάλαβα. Έχω πολλή δουλειά μ΄αυτό που είπα, αλλά χαλάλι σου.΄Εχω απεριόριστη υπομονή.
Θα προσπαθήσω να σε διδάξω.Έλα, ανέβα στα φτερά μου προσεκτικά!
-Σε ποιο φτερό ν΄ανέβω;
-Όπου θέλεις , αρκεί να νιώθεις ασφαλής..Θα πετάω σταθερά.
Όποτε είσαι έτοιμη, ξεκινάμε!
-Έτοιμη είμαι!
-Πάμε!Καλό μας ταξίδι!
Όλα αυτά η Μοβένια τα έβλεπε  σαν να ήταν όνειρο, αλλά δεν ήταν.Όμως δεν μπορούσε να ξέρει τι είναι όνειρο και τι όχι.
Πετούσε ο σταυραετός με την Μοβένια στη ράχη του, πετούσε ,  πετούσε...
Όμως θαρρείς και ακολουθούσε κάτι παράξενο που έβλεπε κάτω, σαν μια μεγάλη πλατιά τεθλασμένη γραμμή με πολλά πολλά σημαδάκια πάνω της , που κινούνταν σκόρπια.
-Τι παράξενο, αυτό είναι ο κόσμος; Φώναξε τον σταυραετό της.
-Όχι Μοβένια μου,τώρα ξεκινούμε!Αυτό είναι το Σινικό τείχος!Είναι ορόσημο για να μη χάνω τον προσανατολισμό μου.Για σήμερα μόνο αυτό θα βλέπεις.Είναι το πιο μεγάλο ανθρώπινο δημιούργημα και είναι ορατό και από το φεγγάρι!Όταν θα το περάσουμε, θα έχεις κι άλλα να δεις!Θα δεις τόσα πολλά και θα ρωτάς τόσα πολλά που δεν θα προλαβαίνω να σου απαντώ.
Για σήμερα, πρώτη μέρα του ταξιδιού μας, ας σταματήσουμε κάπου.Πρέπει κι εγώ να ξεκουραστώ και να ψάξω την τροφή μου.
Αύριο το πρωί, πάλι θα ξεκινήσουμε!Είπε κι απομακρύνθηκε,  αφού την άφησε στην άκρη του οικοδομήματος να ξεκουραστεί και εκείνη και να αφομοιώσει όσα παράξενα είδε.

 Η Μοβένια είχε μια πρωτόγνωρη χαρά!
Πρώτον, είχε όνομα!Καμιά κούκλα από τις όμοιές της δεν ήξερε τι είναι να έχεις όνομα και να σε αναγνωρίζουν μ΄αυτό. Είχε μεγάλη χαρά που έφυγε! Κανένας δεν θα αντιλαμβανόταν την έλλειψή της.Και οι χιλιάδες όμοιες με εκείνη πάνινες κούκλες, θα περίμεναν εκεί στον σωρό, να έρθει η μέρα να φορτωθούν για το άγνωστο.Όλες τους με ένα χαρτάκι όμοιο , ραμμένο στο χέρι τους (ετικέτα), με τα ίδια χαρακτηριστικά.
Ένοιωθε τόσο τυχερή που τη βρήκε ο σταυραετός της και τώρα ταξιδεύοντας θα μάθαινε τα πάντα!
Τα πάντα;
  Το επόμενο πρωί , το ταξίδι συνεχίστηκε.
Η Μοβένια απορούσε με όσα έβλεπε και ρωτούσε.Ρωτούσε και μάθαινε. Ο αετός της, άκουγε και της απαντούσε.
Όμως, είχε μάθει να πετά ελεύθερος. Αυτή η συμβίωση , του ήταν μεγάλη δέσμευση για τη δική του ελευθερία.Θα προτιμούσε να τελείωνε γρήγορα αυτή την βιαστική απόφασή του.Μέσα του είχε κιόλας μετανοιώσει.
Εκεί που πετούσε λοιπόν πάνω από την πυκνή βλάστηση που φαινόταν από ψηλά σαν ένα ενιαίο πράσινο χαλί, στη λέξη χαλί του ήρθε μια ιδέα.Ήξερε πως κατά καιρούς είχε συναντήσει χαλίφηδες να αιωρούνται κάτω από τα σύννεφα, καθισμένοι αναπαυτικά στα μαγικά χαλιά τους.
Αλλά δεν θα εγκατέλειπε τη Μοβένια του, παρά μόνο αν έβρισκε τον Χαλίφη  Σιανγσίν!Το όνομά του σήμαινε εμπιστοσύνη!
Με τη σκέψη αυτή, κινήθηκε κατά μήκος μιας νοητής γραμμής, ήξερε πού θα τον συναντούσε!
Η λογική του αμφιταλαντευόταν και ευτυχώς στην πλάτη του η Μοβένια είχε αποκοιμηθεί.Ή μπορεί να ένοιωθε την ψυχή του και δεν του ήταν καθόλου ενοχλητική ή  βάρος.Στο κάτω κάτω, είχαν ταξιδέψει και μαζί!Δεν της είχε ερμηνέψει και λίγα...Η ελευθερία της την είχε αποκοιμίσει.
Αυτό θα διευκόλυνε τη συνάντηση με τον χαλίφη Σιανγσίν , αν τον έβρισκε στη γνωστή του θέση.
Ο χαλίφης Σιανγσίν, ξεχώριζε από τους άλλους χαλίφηδες, μόνο αν διέθετε κάποιος αυξημένη παρατηρητικότητα.
Μόνο στην μια άκρη του χαλιού του, είχε αντί για κρόσσια, πλεκτά κομπάκια, σε ένα χρώμα ασυνήθιστο για την Ανατολή!Να δεις πως το έλεγαν, πως το έλεγαν, ω, ναι, το έλεγαν μοβ!Μοβ; είπε στον εαυτό του και χαμογέλασε! Μα τελικά, τίποτα δεν είναι τυχαίο; Αυτό το χρώμα είχε και η πάνινη κούκλα που μετέφερε στην πλάτη του.Εύχομαι να μην μου αρνηθεί...
Έκανε μερικούς ελιγμούς ανάμεσα σε άλλα ιπτάμενα χαλιά και εντόπισε τον χαλίφη που αν δεχόταν την πρότασή του, μόνο σ΄αυτόν θα εμπιστευόταν την Μοβένια του.
Ο χαλίφης, μόλις τον είδε, με μια κίνηση του αριστερού του χεριού, σαν κύμα, άπλωσε το χαλί του προς τη μια μεριά και κάλεσε τον σταυραετό να ξαποστάσει.Ευτυχώς η Μοβένια, κοιμόταν ακόμα...
-Καλώς τους!Σταυραετέ μου, τι είναι αυτό που μεταφέρεις;(Όχι ότι δεν ήξερε, αλλά δοκίμαζε τον αετό).
Δεν σε έχω συνηθίσει να πετάς με παρέα στα ύψη μας.
-Ούτε κι εσένα σε έχω συνηθίσει να δέχεσαι επισκέψεις χαλίφη μου, αλλά για όλα υπάρχει η πρώτη φορά.
Η Μοβένια λοιπόν από δω, απέδρασε από ένα εργοστάσιο παιχνιδιών της Κίνας. Της πρότεινα να ταξιδέψει μαζί μου, αλλά δυσκολεύει την ελευθερία μου, η απόφασή μου.Δεν έχω την πολυτέλεια του χρόνου, γιατί η Μοβένια δεν γνωρίζει τίποτα.
 Θα μπορούσες εσύ που διαθέτεις το μαγικό χαλί σου να τη φιλοξενήσεις και να συν ταξιδέψετε πιο άνετα;
Θεωρώ χαλίφη μου, πως εσύ διαθέτεις τη γνώση, τον χρόνο και την υπομονή να της δείξεις από ψηλά τον κόσμο και αν κάπου αποφασίσει να μείνει, δώσε της την ευχή σου και να το επιτρέψεις.Σίγουρα θα είναι καλύτερα από εκεί που ήταν!Αν ήταν καλά δεν θα έφευγε!
-Δεν μου έχει ξανατύχει αλλά θα πω ναι χωρίς να το καλοσκεφτώ και ας ελπίσω να μην μετανιώσω για την κατάφασή μου.

-Έλα Μοβένια, ξύπνα!
Θα βρεις ενδιαφέρον να πετάξεις μαζί μου, καθισμένη αναπαυτικά στο μαγικό μου χαλί!
Είμαι αόρατος για τον κόσμο, πετάω όσο ψηλά ή όσο μακριά θέλω και βλέπω τα πάντα.Όλα όσα συμβαίνουν.Το μόνο που δεν μπορώ να δω , είναι τι έχουν οι άνθρωποι μέσα στις ψυχές τους Τι συμβαίνει μέσα τους.Εκεί είναι αδύνατον να δω.
Έλα, ας ξεκινήσουμε το ταξίδι μας.
Όμως κάπου, θα σου πω: Κλείσε τα μάτια σου και με τα πάνινα χεράκια σου, κλείσε ερμητικά τα αυτιά σου.
-Ω, με τρομάζεις Χαλίφη μου!Γιατί να το κάνω αυτό;
-Γιατί θα περάσουμε κοντά σε περιοχές που έχουν πόλεμο.
-Τι είναι πόλεμος;
-Πόλεμος είναι το πιο φρικτό πράγμα που μπορεί να συμβεί στους ανθρώπους.Είναι κάτι που χάνεται η λογική.
-Δηλαδή είναι παράλογο;
-Είπες τη σωστή λέξη.Δεν θα επεκταθώ, δεν θέλω ούτε να το αναφέρω αλλά έπρεπε να το ξέρεις.Θα προσπαθήσω να σε προστατέψω αλλά κάποιες εικόνες του ...δυστυχώς πάλι θα τις δεις.Είναι στη διαδρομή που θα ακολουθήσουμε.Μόλις βρούμε θάλασσα, θα είναι καλύτερα.
Μοβένια μου, κάθε ταξίδι, έχει τα υπέρ και τα κατά του.
Όμως θα μάθεις μαζί μου πολλά πράγματα, αλλά τα πιο πολλά θα βλέπεις και θα καταλαβαίνεις.
-Τι είναι κόσμος;
-Κόσμος είναι οι άνθρωποι και η λέξη βγαίνει από το ρήμα κοσμώ που σημαίνει στολίζω!Οι άνθρωποι λοιπόν θα έπρεπε να είναι τα στολίδια της πλάσης.Κι όμως αυτοί οι ίδιοι την καταστρέφουν με τις αποφάσεις τους.
Ρώτα με ό,τι θέλεις, θα προσπαθώ να κατανοώ και να σου εξηγώ.Το μαγικό χαλί μου έχει πολλές ιδιότητες.
Άκου Μοβένια μου:Έχω όλη την καλή διάθεση να πετάξουμε πάνω από όλη τη γη, να δεις θάλασσες, ωκεανούς και στεριές και όλες τις χώρες από πολύ κοντά, όμως θα σου πω κάτι.Θα παρατηρείς προσεκτικά και αν κάτι κεντρίσει την καρδιά σου, να μου το πεις. Να ξέρεις πως όσες φορές κι αν κάνουμε τον γύρο του κόσμου, πάλι θα γυρίσεις εκεί που ποθεί η καρδιά σου. Γιαυτό σε παρακαλώ, έχε τεντωμένη  την προσοχή σου.Ίσως να μην χρειαστεί να γυρίσουμε όλη τη γη.
- Χαλίφη μου, όμως εσύ, ξέρεις όλη τη γη, έτσι δεν είναι;
-Ναι , φυσικά , αφού ταξιδεύω σ΄όλη την πλάση!
-Ξέρεις καμιά πολύ όμορφη χώρα;
Συγγνώμη, συγγνώμη Χαλίφη μου, αλλά αυτά τα τερατουργήματα πάνω μας τι είναι;  Είναι τρομακτικά.                               Αποτέλεσμα εικόνας για δορυφοροι διαστημα εικονες

-Α, είναι οι δορυφόροι.Όλες οι χώρες έχουν τους δικούς τους δορυφόρους στο σύμπαν.Δηλαδή όχι στον Σύμπαν, αλλά περιμετρικά από τη Γη.
Αυτοί στέλνουν τις πληροφορίες που χρειάζονται οι χώρες και οι άνθρωποί τους.Λειτουργούν και για καλό και για κακό.Ανάλογα με τη χρήση τους.
-Μα αυτά καλύπτουν όλο τον ουρανό!
-Ναι ,έτσι είναι.Μόνο σ΄αυτή τη χώρα που ήθελα να σου πω πριν, μόνο εκεί που η χώρα, -Ελλάδα τη λένε- βρέχεται από θάλασσα και έχει ένα πλήθος νησιά δικά της, μόνο εκεί, αν υψώσουμε μια νοητή γραμμή από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, προς τα πάνω, εκεί που θα συναντηθούν αυτές οι νοητές γραμμές, μόνο εκεί δεν καλύπτεται το σύμπαν από δορυφόρο.Γιαυτό οι άνθρωποι αυτής της χώρας,αν και ζούνε δύσκολα, ελπίζουν!Γιατί έχουν μια δίοδο επικοινωνίας με τον Θεό τους. Και πιστεύουν στα θαύματα.Αλίμονο αν δεν πίστευαν...
-Χαλίφη μου, θέλεις να πετάξουμε πάνω από αυτή τη χώρα;Είναι μακριά μας;
-Όχι, όχι,άλλωστε τη διαδρομή μας εμείς την ορίζουμε.Πιστεύω πως σε λίγες βδομάδες θα είμαστε εκεί.
-Πάμε;
-Πάμε!
Ταξίδεψαν λοιπόν μέρες και νύχτες, κάτω από τον ήλιο και πάνω από τη βροχή και  όλες αυτές τις μέρες, η Μοβένια παρατηρούσε, ρωτούσε και μάθαινε!Έβλεπε και ρωτούσε.
Ο χαλίφης Σιανγσίν, με μεγάλη υπομονή της εξηγούσε! Ήξερε τα πάντα.
Η Μοβένια έμαθε πολλά και θα μάθαινε ακόμα περισσότερα αν δεν..........

Η Μοβένια νόμιζε πως δεν είχε δει ως τώρα άλλη τέτοια ομορφιά.
Έβλεπαν από ψηλά παιδάκια να παίζουν , να κάνουν αθλήματα και συλλογικά παιχνίδια, να παίζουν σε παιδικές χαρές, κάπου θα έκλειναν και τα σχολεία και όλα τα παιδιά της χώρας εκείνης ήταν μέσα στην τρελή χαρά!
-Εδώ να μείνω!είπε η Μοβένια!
-Εδώ;
.....................................
Μπορούμε να ρίξουμε καραμέλες να χαρούν αυτά τα ήδη χαρούμενα παιδάκια; Ρώτησε η πάνινη κούκλα.
Ό,τι θέλεις Μοβένια μου, αλλά αφού εδώ διάλεξες να μείνεις, θα έλεγα να πάρεις παραμυθένιες καραμέλες στην ποδιά σου και να μοιράζεις μόνη σου στα παιδάκια που θα βρεις.
Πες μου τι σκέφτεσαι...
-Θα ήθελα αγαπημένε μου χαλίφη μια τελευταία χάρη!Σου είμαι τόσο ευγνώμων γι ΄αυτή την μοναδική μου εμπειρία του ταξιδιού μας.Αλλά θα μπορούσες μήπως να φτιάξεις ένα μαγικό πηγάδι πάνω στο μαγικό σου χαλί που να είναι πάντα γεμάτο με παραμυθένιες καραμέλες;Και όπου θα βλέπεις παιδάκια, να ρίχνεις μερικές απ΄αυτές για να γλυκαίνει η ζωή τους, τι λες; Και να μην τελειώνουν ποτέ!
Πως σου φαίνεται η ιδέα μου;
-Γλυκιά σαν τις καραμέλες!Γιατί όχι;
Τι θα μου κοστίσει μια παραμυθένια καραμέλα για κάθε παιδί κάπου κάπου; Τίποτα!Σου το υπόσχομαι! Πάντα στο μαγικό χαλί μου, θα κρατήσω το μαγικό πηγάδι και θα το γεμίζω όπως το ζήτησες.
-Εσύ όμως, που θα πας;
-Δες  ,να , εκεί που είδαμε τις πινακίδες Παράδεισος και Παρθενώνας! Δεν μου μίλησες γι αυτούς στο ταξίδι;
-Αχ, αχ, μην τα μπερδεύεις! Δεν μιλούσαμε γι αυτούς.Οι πινακίδες που είδες, αναφέρονται σε περιοχές της Χαλκιδικής, στην Σιθωνία! Ο Παρθενώνας  είναι ένας παραδοσιακός οικισμός και ο Παράδεισος ένα παραθαλάσσιο μέρος , λίγο πριν τον Νέο Μαρμαρά, εκεί που ξεκινά το τρενάκι κάθε βράδυ!
-Μα το τρενάκι ζήλεψα περισσότερο!
-Καλή τύχη Μοβένια μου!
Να θυμάσαι, καλή τύχη!Την τύχη την ορίζουμε εμείς. Και τα χρώματα δεν κάνουν την διάθεση αλλά η διάθεση τα χρώματα.Το χρώμα  λοιπόν που σου χάρισε το όνομά σου, είναι ένα πολύ όμορφο χρώμα!Σαν τις άγριες καμπανούλες

και σαν τις πασχαλιές της Ανάστασης εκεί που θα πας.
-Σ΄ευχαριστώ αγαπημένε μου Σιανγσίν!Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ!
Κάθε φορά που θα κάνω βόλτα με το χρωματιστό τρενάκι, θα ρίχνω το βλέμμα μου ψηλά,να αναγνωρίσω τα μοβ κομπάκια στην άκρη του χαλιού σου.Αλλά κι εσύ θα έχεις κάπου κάπου την επιθυμία να με βλέπεις.
 -Μοβένια μου, έλα σου χαρίζω αυτό το ασημένιο στέμμα και αυτό το μουσικό αστεράκι!Θέλω να έχεις κάτι από μένα να με θυμάσαι! Για μένα είσαι μια πριγκίπισσα!Φόρεσέ το!
-Ευχαριστώ , ευχαριστώ αγαπημένε μου Σιανγσίν!Πραγματικά το όνομά σου σημαίνει εμπιστοσύνη.
...........................................................................................................................................
-Ε, κουκλίτσα, που πας; Πως βρέθηκες μέσα στους ελαιώνες;Και τι είναι όλα αυτά που κρατάς στην αγκαλιά σου;
-Με λένε Μοβένια και έρχομαι από πολύ μακριά! Έκανα ένα μαγικό ταξίδι που κοντεύει να με κάνει να ξεχάσω τη γλώσσα μου!
-Πως σε λένε ;
-Με λένε Ιωάννη!Είμαι ο μικρός πρίγκιπας!
-Μα , την ιστορία αυτή του μικρού πρίγκιπα τη διδάχτηκα στο δρόμο, αλλά το παιδάκι δεν είχε όνομα!
-Άκου , κουκλίτσα, υπάρχουν άπειροι μικροί πρίγκιπες με τα ονόματά τους και άπειρες επίσης μικρές πριγκίπισσες με τα δικά τους ονόματα!
Να, κι μεις εδώ, περιμένουμε πως και πως μια πριγκιπισσούλα!Θα είναι η αδελφούλα μου.Θέλεις να έρθεις να γνωρίσεις την οικογένειά μου;
Θα σε παρακαλούσα μάλιστα να μείνεις για πάντα μαζί μας!
Θα είσαι η πρώτη κούκλα που θα υποδεχθεί την αδελφούλα μου!Μείνε σε παρακαλώ μαζί μας!
Βαρέθηκα να βλέπω παντού αυτοκίνητα και αγορίστικα παιχνίδια!
Θα γίνεις η αγαπημένη της, θα το δεις!
Και στη μαμά μου θα αρέσουν τα χρώματά σου!Αφού σε μια φωτογραφία του γάμου της, το παρανυφάκι της είχε τέτοιες αποχρώσεις. Δέξου την πρότασή μου σε παρακαλώ!
Σε έχω κι εγώ ανάγκη. Θα κάνεις παρέα την αδελφούλα μου και θα μπορώ να ξεφεύγω λιγάκι με τους δικούς μου φίλους!
-Πρίγκιπα Ιωάννη, τι είναι αυτό στο  χέρι σου;
-Α, είναι ένα φρούτο της εποχής μας.Είναι μια φέτα καρπούζι.Από την έκπληξή μου, ξέχασα να σου προσφέρω.Ορίστε!Ας είναι τόσο γλυκιά η γνωριμία μας και η συγκατοίκησή μας, γιατί θα το δεις!Δεν θα το μετανιώσεις!
Καλώς όρισες λοιπόν!

Κι έτσι η Μοβένια, ξέχασε τα κινέζικά της , όχι ότι ήξερε και πολλά, κι ακολούθησε τον μικρό πρίγκιπα Ιωάννη,  εκεί κοντά στη θάλασσα, να ενημερώσει τη μαμά του για την άγνωστη επισκέπτρια.

Διαισθάνομαι πως αυτό είναι μόνο η αρχή της γνωριμίας τους.

Αφορμή γι αυτή την έκτακτη...χρονικά νουβέλα, στάθηκε, μια επίσκεψη χθες, σε κοντινό επαρχιακό πολυκατάστημα, για την περίσταση. Δεν βρήκα αυτό που είχα κατά νου παρά μόνο αυτή την κούκλα που με  σκέψη παρατηρούσα, γιατί άλλο είχα στο νου. Εκείνη την ώρα, καταλυτικά στάθηκαν τα λόγια μιας μικρούλας: - Αυτή την κούκλα, μου την χάρισαν όταν γεννήθηκα και την έχω ακόμα.Μόνο που έχει χρώμα ροζ!
Κι έτσι οι πάνες  , αντί να σχηματίσουν αυτό που είχα κατά νου, τυλίχτηκαν μία μία για τις ανάγκες του σημερινού παραμυθιού!
Αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι, πρέπει να δεχτώ μαθήματα για να γράφω....λιγότερα...
Σας κούρασα και το ξέρω!
Συγχωρήστε με αν θέλετε!
Σημείωση:Το όνομα του Σιανγσίν, το αναζητήσαμε σε μετάφραση να προσδίδει εμπιστοσύνη.Νομίζω την κέρδισε με την συμπεριφορά του! Ο τρόπος γραφής του, όπως ακουγόταν η λέξη....

 Και τις γεωγραφικές τοποθεσίες, αν βρεθείτε κοντά , επισκεφτείτε τις! Μπορεί κάπου στους γύρους της κωμόπολης με το ολοκαίνουργιο χρωματιστό τρενάκι, κάπου να αναγνωρίσετε και την Μοβένια του παραμυθιού μας.Μάλιστα αν την δείτε να κρατά μια άκρη του καπέλου της και να στριφογυρνά το γείσο του , είναι το σύνθημα να περάσει από κοντά ο αγαπημένος της χαλίφης Σιανγσίν, με το χαλί με τα μοβ κομπάκια στη μια του άκρη.

Να είστε όλοι και όλες καλά!
Καλό καλοκαίρι!!!
Μακάρι και οι άλλες όμοιες πάνινες κούκλες να έχουν παρόμοια τύχη!Μακάρι!

 Και φυσικά συνοδεύτηκε από το υπέροχα δυνατό εικονογραφημένο βιβλίο της κ. Μαρίνας Γιώτη, που μέσα σε 65 λέξεις περικλείει την μοναδική σχέση μητέρας -κόρης!


http://www.marinagioti.gr/                              
Σας το συνιστώ, είναι υπέροχο!

   Κι εδώ, το φελιζόλ από τον δίσκο φούρνου μικροκυμάτων, που έδωσε την ιδέα να γίνει η βάση   του μαγικού πηγαδιού.
   Να είστε όλοι και όλες καλά και πάντα ν΄αφήνετε τη σκέψη να ονειρεύεται!

Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Να ξανάρθεις...

 
Κάπου  από εδώ, αγαπημένες μου φίλες, αγαπημένοι μου φίλοι,
ξεκίνησε το πρώτο μου παραμύθι...χρόνια πριν.....που είχα μοιραστεί μαζί σας....... η μωβ πεταλούδα...
  Ο χρόνος περνά και μια ιδέα ήταν να διαμορφωθεί το παραμύθι εκείνο, να αλλάξει τίτλο για τις ανάγκες μιας παρουσίασης σε λιλιπούτειο κοινό!
  Σίγουρα το κοινό όταν αποτελείται απο παιδικά ματάκια και παιδικές ψυχούλες, έχει πολύ βάρος ψυχολογικό, στην έκθεσή σου.Χρειάζεται μεγάλη προετοιμασία και αρκετό άγχος.
 Όμως είναι τόσο όμορφο πάλι, όταν αποφασίσεις να :εκτεθείς! 
   Κι εσείς με ξέρετε χρόνια τώρα!
  Ας σας διηγηθώ λοιπόν το παραμύθι μου...περίπου όπως το άκουσαν οι μικροί μας φίλοι και οι μικρές φιλεναδίτσες...
  Το παραμύθι μου λοιπόν, ήταν προφορικό, όμως....θα προσπαθήσω να τους το χαρίσω πριν κλείσει ο παιδικός σταθμός, γραμμένο. 
Είχα αποφασίσει πώς θα ξεκινούσα και πώς θα έκλεινα το δικό μου παραμύθι, και μάλιστα την προηγούμενη μέρα, καθώς παρακολουθούσα μια παρουσίαση βιβλίου, άκουσα τη φράση:  την ιστορία την σώζουν οι δευτεραγωνιστές! πως λέμε...οι πρωταγωνιστές; Κάπως έτσι!
Μα αυτό είχα ήδη κάνει...στην δική μου ιστορία, χωρίς να γνωρίζω ακόμα, πως υπάρχει τέτοια έκφραση.
Ξεκινώ λοιπόν την αφήγησή μου, για σας, εδώ τις φίλες μου και τους αγαπημένους μου φίλους, και σίγουρα αυτό το παραμύθι, θα το θυμούνται, όσοι περνούν από τις έξι βρύσες!Διότι ήθελα να είναι υπαρκτό.

Όταν ήμουν μικρό παιδί, οι γονείς μου με έπαιρναν παντού μαζί τους.Βλέπετε, ήμουν το στερνοπαίδι τους, το όγδοο παιδάκι τους με διαφορά ηλικίας από τα μεγάλα αδέρφια μου.Τα μεγαλύτερα αδέρφια μου πήγαιναν στις αγροτικές δουλειές ή στο σχολείο τους κάποια, όμως εμένα , με έπαιρναν ακόμα μαζί τους.
Ήταν η εποχή που ακόμα δεν είχε ηλεκτρικό ρεύμα ο τόπος μας. Αυτό σημαίνει πως το βράδυ υπήρχε σκοτάδι στους δρόμους, έφεγγε μόνο το φεγγάρι και στα σπίτια, δεν είχαν ψυγεία, τηλεοράσεις, τηλέφωνα, τάμπλετ και όλα αυτά που έχουμε σήμερα.
Ούτε αυτοκίνητα στα σπίτια υπήρχαν.Μόνο ένα παλιό λεωφορείο, στα δικά μας μέρη έχει αφήσει ιστορία ο γνωστός σε όλους <<πειρατής>>.Αυτό λοιπόν το λεωφορείο , έπαιρνε τους ανθρώπους το πρωί από τα χωριά τους να τους μεταφέρει στην πρωτεύουσα , τον Πολύγυρο και το μεσημέρι να τους ξαναπάει στο χωριό.
Όμως κάποιοι προτιμούσαν να μετακινηθούν με τα δικά τους άλογα, ή μουλάρια ή γαιδουράκια , με ό,τι είχε η κάθε οικογένεια.
'Ετσι μια μέρα λοιπόν, ξεκινήσαμε κι εμείς, με το άλογο και το γαιδουράκι, να πάμε στην πρωτεύουσα για διάφορες δουλειές που είχαν να κάνουν οι γονείς μου.
'Αφησε ο πατέρας μου τα ζώα εκεί κοντά, τότε ήταν μόνο αμπέλια και άδειοι κήποι, και πήγαμε στην πόλη. Η μητέρα μου κι εγώ μείναμε στο σπίτι της αγαπημένης της αδερφής, και ο μπαμπάς, όταν τελείωνε τις υποχρεώσεις του, θα ερχόταν να μας πάρει.
Και εκεί...ξεκινάει το παραμύθι..........
  Έχει ένα φοβερό αέρα, θα μας έπαιρνε όλους μακριά.
  Ο μπαμπάς μου λοιπόν, αποφασίζει να σταματήσουμε , στο πάρκο των έξι βρύσεων, εκεί κοντά στο ξύλινο σπιτάκι που μέχρι πριν λίγα χρόνια φιλοξενούσε 5-6 παγώνια, αυτά τα όμορφα φανταχτερά πουλιά, που οι ουρές τους όταν ανοίγουν μοιάζουν σαν βεντάλιες! Εκεί λοιπόν, όταν παλιότερα τα παιδιά ήθελαν να προσδιορίσουν το μέρος , έλεγαν: στα παγώνια.  Τώρα είναι μόνο του και άδειο το ξύλινο σπιτάκι, δίπλα στην παιδική χαρά που και αυτή έχει...διαλυθεί, όπως και όλες οι παιδικές χαρές όταν δεν υπάρχει πιστοποίηση για ευθύνες ατυχημάτων. (Αυτό το λέω σε σας, δεν το είπα στα παιδάκια, αλλά σίγουρα όλα τα παιδάκια θα απορούν γιατί ο τόπος μας δεν έχει πλέον , εδώ και λίγο καιρό, κούνιες, τραμπάλες , τσουλήθρες και ό,τι άλλο τα χαροποιεί σαν παιδιά).
Κρατώντας με λοιπόν στην αγκαλιά του ο πατέρας μου και δίπλα μας η μητέρα μου, ακουμπήσαμε όλοι, στον κορμό ενός πεύκου, (τώρα είναι τεράστια τα πεύκα εκεί), μέχρι να σταματήσει ο δυνατός αέρας.Εγώ έβλεπα τα πάντα, αφού ήμουν πιο ψηλά! 
Απέναντι ακριβώς, υπάρχει ένα σπίτι που από τότε, είναι το πιο όμορφο σπίτι με τον πιο όμορφο και περιποιημένο κήπο, στον τόπο μου.Αλλά από τότε άρχισαν να φυτρώνουν οι τουλίπες του, κάθε χρόνο!
Την μέρα της παρουσίασης και λίγη ώρα πριν, πέρασα να δω τον κήπο του παραμυθιού μου, αλλά ήταν πανέμορφος, μόνο που είχε περάσει η εποχή της τουλίπας και είχε πανέμορφους χρωματιστούς πανσέσες και τριανταφυλλιές!Όλο τον χρόνο, έχει υπέροχο περιποιημένο κήπο.΄Ισως, όταν εκτυπώσω την αφήγησή μου, ένα αντίγραφο, να χαρίσω στον κάτοχο του παραμυθένιου μου κήπου.Αφού όλα από εκεί ξεκίνησαν.
Εκεί που περπατούσαμε και οι γονείς μου με κρατούσαν από τα χέρια μου με τα χέρια τους, ο αέρας ήταν τόσο δυνατός… θα μας έπαιρνε όλους… μαζί , μακριά..και ο πατέρας μου αποφάσισε να σταματήσουμε, μέχρι να σταματήσει ο δυνατός αέρας.
Και τότε… είδαμε..αυτό που θα σας διηγηθώ!
Μια μεγάλη πεταλούδα, σαν άσπρη έμοιαζε αλλά δεν ήταν ολόλευκη, είχε και κάποια σημαδάκια στα φτερά της σε άλλο χρώμα… πετούσε εδώ κι εκεί και την παράσερνε ο αέρας!
Να ξέρετε πως οι πεταλούδες δεν πετούν πολύ ψηλά, μόνο αν τις παρασύρει ο αέρας. Τις αρέσει να πετούν χαμηλά, κοντά στα λουλούδια και στους ανθρώπους.
Αλλά δεν ήταν μόνη της… Όπως πέταξε ψηλά, είδε πολλές μικρές πεταλούδες, άλλες εδώ κι άλλες εκεί, να τις
παρασύρει ο αέρας. Θα χανόταν όλες. Δεν μπορούσαν να σωθούν. Είχε πολλές πεταλούδες από όλα τα χρώματα. Κίτρινες, καφέ, σιέλ μικρούλικες, άσπρες, ροζ, πορτοκαλί και άλλα χρώματα, δεν τα θυμάμαι όλα, πέρασαν πολλά χρόνια!
Τότε λοιπόν αυτή η μεγάλη πεταλούδα, που ήταν η πιο μεγάλη απ ΄ όλες τους… έκανε κάτι..που δεν θα το
ξεχάσω ποτέ! Αντιστάθηκε στον αέρα! Για λίγο κοντοστάθηκε σε ένα σημείο και μετά άρχισε να πετά δεξιά και αριστερά, ψάχνοντας μια κρυψώνα για να σώσει τις φίλες της τις πεταλούδες! Όλες οι πεταλούδες ήταν φίλες της, όπως είστε κι εσείς τα παιδάκια μεταξύ σας.
Έψαξε από δω. Έψαξε από εκεί , δεν μπορούσα να καταλάβω τι έψαχνε!
Και τότε… είδα!
Εκεί σε μια άκρη του κήπου, υπήρχε ένα λουλούδι, μια κίτρινη μαργαρίτα, πάνω σε ένα μίσχο ψηλό, πράσινο!
Πέρασε από κοντά, την είδε, ακούμπησε για λίγο πάνω στον μίσχο και μετά άρχισε να πετά πιο γρήγορα. Μάλλον είχε πάρει την απόφασή της. Θα καλούσε όλες τις φίλες της να προστατευθούν εκεί μέχρι να σταματήσει ο αέρας. Και αυτό έκανε! Με τη δική τους γλώσσα, τις προσκαλούσε !
Και μέσα σε λίγα λεπτά είδαμε , με τους γονείς μου, αυτό που δεν
θα ξεχάσω ποτέ!
Όλες οι πεταλούδες, πάρα πολλές μικρές , μεγαλύτερες , ακόμα μεγαλύτερες αλλά και κάποιες πολύ μικρούτσικες, όλες είχαν κρυφτεί κάτω από τα πέταλα της κίτρινης μαργαρίτας, και είχαν σκαρφαλώσει και στο κοτσάνι, τον μίσχο της.
Ήταν ένα υπέροχο θέαμα, δεν ήθελα να φύγουμε, ούτε ήθελα να σταματήσει ο αέρας. Αν  φεύγαμε , δεν θα έβλεπα το καλύτερο!
Το υπέροχο λουλούδι, όταν ένοιωσε πως στον κορμό της , σώθηκαν από τη δύναμη του αέρα, τόσες πολλές πεταλουδίτσες, με τόσο όμορφα χρώματα, από την μεγάλη χαρά του , στο κέντρο του, πάνω στο κίτρινο, έβγαλε ένα ολόλευκο λαμπρό μαργαριτάρι, σαν αυτό που φοράνε πολλές φορές οι μαμάδες στον λαιμό τους
σαν κολιέ.
Ήταν το μαργαριτάρι της αλληλεγγύης και της αγάπης!


‘Όμως οι πεταλούδες δεν το είχαν καταλάβει. Ήταν ζαρωμένες και φοβισμένες τόσο πολύ, από τον δυνατό αέρα που τις παράσερνε πριν, και φοβόταν, μην πέσουν από την κρυψώνα τους. Κάποια στιγμή η μεγάλη πεταλούδα, άπλωσε μια κεραία της, να δει αν φυσάει ακόμα, και ακούμπησε το μαργαριτάρι. Ξαφνιάστηκε και σιγά σιγά πέταξε πάνω στην μαργαρίτα! Το μαργαριτάρι ήταν εκεί, κολλημένο , λαμποκοπούσε! ΄Ηταν  ένα δάκρυ χαράς!
Ήταν ένα όμορφο μήνυμα!

Τότε η μεγάλη πεταλούδα που ήταν αρχηγός , δηλαδή δεν ήταν αρχηγός, όλες φιλενάδες ήταν αλλά στην ανάγκη του κινδύνου, κάποια έπρεπε να κάνει στον αρχηγό και τώρα πια την είχαν όλες οι πεταλούδες απόλυτη εμπιστοσύνη, γιατί τις έσωσε με την πράξη που έκανε.
Έδωσε το σύνθημα, να ανεβούν όλες οι πεταλούδες πάνω στα φτερά της!
Θα τις μετέφερε σε πιο ζεστά μέρη , όπως κάνουν οι πελαργοί, που στα μεγάλα τους φτερά, μεταφέρουν πολλά μικρότερα πουλάκια, μακριά σε ζεστά μέρη, μέχρι να περάσει ο χειμώνας.
Μετά επιστρέφουν στις φωλιές τους.
Αφού λοιπόν… επιβιβάστηκαν πάνω στη ράχη της πεταλούδας και στα απλωμένα της φτερά, η ίδια, με μια έξυπνη κίνηση, πήρε το λαμπρό μαργαριτάρι από το λουλούδι και το στερέωσε προσεκτικά ανάμεσα στις κεραίες της, σαν στέμμα  κι άρχισε να πετά!
Μαζί της πετούσαν, δηλαδή, μεταφέρονταν μακριά και όλες οι άλλες πεταλούδες, που ακουμπούσαν στα φτερά της.
Παρακολουθήσαμε όσο μπορέσαμε με τους γονείς μου,   αυτό το πανέμορφο θέαμα, όμως χάθηκε από τα μάτια μας κάποια στιγμή, αφού οι πεταλούδες έφευγαν μακριά.

Θα πήγαιναν σε άλλα μέρη ,πιο ζεστά, μέχρι την επόμενη άνοιξη! Τότε θα ξαναγύριζαν πίσω!

΄Εμαθα όμως πως εκεί που θα φτάσει η μεγάλη πεταλούδα, και σε όποιο λουλούδι κι αν ακουμπήσει το μαργαριτάρι της αγάπης και της χαράς, εκεί θα ανθίσει ένα όμορφο λουλούδι, έτοιμο να δεχθεί κάτω από τα φύλλα του, άλλες πεταλουδίτσες στο πρώτο φύσημα του αέρα!
Από τότε, εκεί σε αυτό το σπίτι, φυτρώνουν πάρα πολλές τουλίπες και σε μια άκρη, πολλές μεγάλες λευκές μαργαρίτες, και περιμένουν τις πεταλούδες!
Σκέφτομαι..μήπως  οι μαργαρίτες πήραν το όνομά τους από εκείνο το μαργαριτάρι; Δεν ξέρω!
Πάντως είναι ένα πολύ όμορφο λουλούδι και φυτρώνει παντού και στην εξοχή και στους κήπους. Και όταν βρίσκουμε μαργαρίτες στην εξοχή, να μην τις κόβουμε… ίσως… ίσως… σε κάποια από αυτές να διαλέξει κάποτε να φυτρώσει ένα δάκρυ χαράς και αγάπης, ένα αληθινό μαργαριτάρι!
Τι λέτε;

Και οι τουλίπες που είναι πανέμορφα λουλούδια, αλλά τα χρωματιστά πέταλά τους είναι υψωμένα προς τα πάνω, πιστεύουν όμως πως αν κάποια πεταλούδα ακουμπήσει εκεί στο κέντρο του λουλουδιού το μαργαριτάρι της αγάπης , τότε και τα δικά τους πέταλα θα απλωθούν και θα μοιάσουν στις μαργαρίτες! Κι έτσι θα μπορέσουν κάποιες πεταλούδες να σωθούν κάτω από τα πέταλά τους, όταν θα έχει δυνατό αέρα!

Ως εδώ, θα μπορούσε να ήταν το τέλος του παραμυθιού μου, αλλά θέλω να σας πω κάτι που έγινε πολύ πολύ μακριά.

Κάπου στην Κρήτη, γνωρίζετε τι είναι η ΚΡΗΤΗ; Είναι το πιο μεγάλο νησί της Ελλάδας. Εκεί λοιπόν έχω μια πολύ καλή μου φιλενάδα..
Και κάποια στιγμή που της έλεγα αυτό που θυμόμουν από μικρή, μου είπε Κάτι ΥΠΈΡΟΧΟ!
Μια μέρα εκεί που καθόταν στην αυλή του σπιτιού τους και κεντούσε,(ξέρετε τι είναι το κέντημα);Η φίλη μου λοιπόν, κεντούσε -μα τόση σύμπτωση πια-,ένα κάδρο με πεταλούδες για το εφηβικό της δωμάτιο.
Εκεί λοιπόν, είδε να έρχεται μια πολύ κουρασμένη, αποκαμωμένη, εξαντλημένη μεγάλη πεταλούδα, σαν να ήταν φορτωμένη της φάνηκε…
Και με τις κεραίες της προσπαθούσε να κρατήσει κάτι που γυάλιζε πολύ…

Δεν ήξερε τι ήταν, παράτησε το κέντημά της η φιλενάδα μου, και παρακολουθούσε. Στην άκρη της αυλής είχε μερικές τουλίπες…
Η πεταλούδα, έφτασε σε μια από τις τουλίπες και σωριάστηκε από την κούραση πάνω στο λουλούδι… αφήνοντας να της πέσει το μαργαριτάρι από τις κεραίες της. Κι αμέσως αποκοιμήθηκε. ΄Ηταν εξαντλημένη. Είχε κουραστεί πάρα πολύ.
Τότε, άνοιξαν τα πέταλα από την τουλίπα, έγιναν σαν ένα
μαλακό κρεβάτι και η πεταλούδα εκεί, κοιμήθηκε για πολλές μέρες….
Από την πλάτη της, οι άλλες πεταλούδες, που δεν ήταν τόσο κουρασμένες, άρχισαν να πετούν γύρω γύρω. Αλλά δεν ήταν μόνες τους.
Είχαν φέρει μαζί τους και μία παρέα από φωτεινές πυγολαμπίδες, που στο δρόμο συγκινήθηκαν από τη
θυσία της μεγάλης πεταλούδας, που ήθελε να σώσει από τον αέρα και από τον χειμώνα τις φιλενάδες της.
Λοιπόν, τη μέρα οι πυγολαμπίδες ακολουθούσαν την πεταλούδα, να μην της εμποδίζουν τη διαδρομή, τον δρόμο και να προσέχουν μην πέσει κάποια μικρή πεταλουδίτσα στη θάλασσα  και τη νύχτα, κάθονταν πάνω στα φτερά της, η μία κοντά στην άλλη σαν να ήταν αναμμένα φωτάκια για να προχωρά η πεταλούδα. Καταλαβαίνετε πόσο όμορφο θέαμα ήταν αυτό, στον ουρανό; Ακόμα και τη νύχτα..
Λοιπόν παιδιά, η φίλη μου μου είπε, πως από τότε η αυλή της και ο κήπος τους έχει πολλές πεταλούδες και πολλές πυγολαμπίδες. ΕΜΕΙΝΑΝ εκεί για πάντα.
Όταν θα εικονογραφήσουμε το παραμύθι αυτό, το πρώτο μέρος που σας διηγήθηκα θα το ζωγραφίσω εγώ όπως το θυμάμαι, και το τελευταίο μέρος, με την κουρασμένη πεταλούδα, το κέντημα και τις πυγολαμπίδες, η φίλη μου, που το είδε!
Το μαργαριτάρι, δεν είχε βάρος, ήταν από συναισθήματα: ΧΑΡΑ ΑΓΑΠΗ, ΚΑΛΟΣΥΝΗ! Τα συναισθήματα δεν έχουν βάρος, μόνο η λύπη έχει βάρος, αλλά σήμερα στο παραμύθι μας πουθενά δεν έχει λύπη.
Λοιπόν ….οι μικρές πεταλούδες, όταν αποκοιμήθηκε η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΟΔΗΓΟΣ τους, για να της αποδείξουν την ευγνωμοσύνη τους τι έκαναν?
ΑΦΟΥ ξεμούδιασαν λίγο, από το πολύ μεγάλο ταξίδι, κάποιες ήταν και ζαλισμένες,,,

΄Αρχισαν να πετούν στα γειτονικά χωράφια για να βρουν γύρη από τα λουλούδια, στο χρώμα των φτερών της μεγάλης πεταλούδας. ΗΘΕΛΑΝ να αποκασταστήσουν τη χρωματιστή άχνη, στα φτερά της, εκεί που ακουμπούσαν
τα ποδαράκια τους. Κι έτσι όταν η πεταλούδα ξυπνούσε, θα ήταν ξεκούραστη χαρούμενη και πάλι τα φτερά της θα ήταν τέλεια, ακριβώς όπως είχε ξεκινήσει από τον ΠΟΛΥΓΥΡΟ. Κοντά Στις έξι βρύσες…
Όμως δεν θα ξαναέκανε αυτό το μεγάλο ταξίδι, για δυο λόγους …ΗΤΑΝ πολύ μεγάλο και πολύ κουραστικό και δεύτερον, η ΚΡΗΤΗ ήταν τόσο όμορφη και αποφάσισαν να ζήσουν για πάντα εκεί.
Μαζί με τις πυγολαμπίδες, ζουν όμορφα και ειρηνικά.

...................................................................................................
Οπως καταλάβατε φίλες μου bloggers, η φίλη στης οποίας την αυλή έφτασε αυτή η κουρασμένη πεταλούδα, φορτωμένη από αγάπη με τις πεταλούδες που έσωσε, έφτασε λοιπόν, στην αυλή της....Σμαραγδένιας μας! http://smaragdenia-roula.blogspot.gr/
Υπολείπονται, όσα διαδραματίστηκαν εκεί , να αποτυπωθούν με χρωματιστά μολυβάκια! 
Το μαργαριτάρι της αλληλεγγύης και της αγάπης, κάπου κοντά στο τωρινό συντριβάνι, θα έχει καλυφτεί από αφρικανική σκόνη, αλλά ίσως σε ανασκαφές να βρεθεί!

Κλείνοντας , θέλω να ευχαριστήσω δημόσια τις νηπιαγωγούς του 2ου παιδικού Σταθμού Πολυγύρου, για την πρόσκλησή τους, με έκαναν να νοιώσω και πάλι παιδί, και να ευχαριστήσω, όλες αυτές τις παιδικές ψυχούλες, που μπορεί να μην κατάλαβαν όλο το παραμύθι, όμως...στην μοναδική φωτογραφία για τις δράσεις του παιδικού, ένα μικρό παιδάκι, ακουμπώντας με στον ώμο, την ώρα της φωτογράφισης, (στο παιδικό καρεκλάκι), μου είπε:Να ξανάρθεις
Και η υπόσχεση της νηπιαγωγού πως μια μέρα θα πάνε εκδρομή να δούνε αυτό το σπίτι! Που ο κήπος του κάθε εποχή, έχει την ομορφιά του! Από τότε!
Δεν υπάρχει πιο μεγάλη χαρά αλλά και μεγάλη ευθύνη, από αυτή την φράση:Να ξανάρθεις!
Είναι η φράση που με γεμίζει χαρά και ζωγραφίζω τον χρόνο με όμορφα μοτίβα, έστω κι αν είναι με τεχνική ντεκουπάζ....



 
και






                                               Να έχετε μιά όμορφη μέρα κάθε μέρα!
σημ. στις κατασκευές μου υπολείπεται ακόμα το υγρό γυαλί, πιθανόν να αλλάξουν και οι μηχανισμοί τους για να ταιριάζουν, αλλά δεν μπορεί να καθυστερεί ο χ ρ ό ν ο ς !
Να είστε όλοι και όλες καλά!
Και ν ΄αγαπάτε!
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!