Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Ας γραφεί στο σύννεφο...

..........εις μνήμην...

  Όταν ο μεγάλος μας γιος άρχισε να γράφει, μέσα στο πρώτο του λεύκωμα με μια μικρή κλειδαριά, σημείωνε μια ατέλειωτη σειρά αριθμών και τον ρώτησα:
   -τι σημειώνεις παιδί μου εκεί;
   -γράφω το τηλέφωνό μου!όταν  μεγαλώσω και φύγω  πολύυύ μακριά, όταν θα έρχομαι στον Πολύγυρο,θα λέω: ας περάσω να δω τη γιαγιά που μας μεγάλωσε!
Σ' αυτή τη γιαγιά με πολλή σκέψη αφιερώνω την ανάρτησή μου.

Ήμασταν από τους τυχερούς.
Κάπου στην τρίτη τάξη, σε θέμα έκθεσης : η οικογένειά μου, μεταξύ άλλων,
το παιδί έγραψε:
Έχω τέσσερις γιαγιές και τρεις παππούδες.

Και ο δάσκαλος, θεώρησε λογικό να μας καλέσει για..διευκρινίσεις γιατί ..κάτι δεν πήγαινε καλά....
'Οταν του εξήγησα πως ναι, έτσι είναι, έχουμε τους βιολογικούς δικούς μας γονείς, δύο γιαγιές -δυο παππούδες, καθώς και μια αδερφή της γιαγιάς τους που πρόσφατα είχε χάσει τον άνδρα της (αναφορά στην ανάρτησή μου ΑΝ...), καθώς και τους ανθρώπους που μένουν τα παιδιά (νταντά τους) από τη γέννησή τους , που λόγω ηλικίας, τους αποκαλούσαν παππού και γιαγιά επίσης, διευκρινίστηκε πως ναι, υπάρχουν παιδιά με τέτοιες τύχες!
Γιατί ναι,  ήταν τύχη στην επιλογή μας  στον άνθρωπο αυτόν, που μεγάλωσε τα παιδιά μας, τις ώρες που εργαζόμασταν.
Ήταν ο άνθρωπος που είχα απόλυτη εμπιστοσύνη.
Σ΄αυτή την γυναίκα που είχε ενσωματωθεί συναισθηματικά στην οικογένειά μας, που ήταν παρούσα στις σχολικές γιορτές και εκδηλώσεις, στα γενέθλιά τους,  και σε μια ανάρτηση με θέμα:το βαλιτσάκι που δεν ταξίδεψε, κάνω επίσης  αναφορά....
Ποτέ δεν ξεχώρισε τα δικά της εγγόνια από τα δικά μας παιδιά. Τόσο, που δημιουργούνταν κάποιες φορές και παιδικές πικρίες μεταξύ των παιδιών- εγγονών, που πίστευαν πως η γιαγιά τους , αγαπούσε περισσότερο, τα παιδιά στα οποία αναφέρομαι.
  Είχε την αγάπη μας και τον σεβασμό μας  όλα αυτά τα χρόνια, κι ας πέρασαν δεκαετίες από τότε!
  Τόσες δεκαετίες, και .....κάθε χρόνο, σε κάθε γλάστρα μας, παράλληλα με άλλα φυτά, φυτρώνει ο σπόρος που κάποτε πήρα από τα νυχτολούλουδά της.
  Αυτή την εποχή και φέτος, έχουν γεμίσει οι γλάστρες μας, αλλά ακόμα δεν έχουν ανθίσει.
 
 
Σημ.: το λουλουδάκι αριστερά σε όλες του τις αποχρώσεις του κίτρινου, αλλά και φούξια και κόκκινο, όλα τα χρώματα αυτοφύονται κάθε χρόνο εδώ και 26 συνεχή χρόνια από όταν πήραμε τους πρώτους σπόρους απ΄την αυλή της γιαγιάς μας, της τέταρτης γιαγιάς μας!
 
Ευτυχώς υπάρχουν αρκετές   φωτογραφίες. 

  Η τελευταία της φωτογραφία, ήταν λίγες μέρες πριν το μεγάλο ταξίδι.
Όταν το ακουσα,   στην παραίνεσή μου πως δεν πρέπει να βγάζουμε φωτογραφίες τους ανθρώπους όταν είναι άρρωστοι, αλλά να τους θυμόμαστε στις όμορφες στιγμές τους, η κυρία που έβγαλε τη φωτ. και τον τελευταίο καιρό, πρόσφερε με αγάπη τις υπηρεσίες της κάποιες ώρες, συνεπικουρώντας   την οικογένεια της γιαγιάς, μου είπε:
-Μα, την έβγαλα όταν ήρθαν τα παιδιά σας να τη δουν! ήταν τόσο χαρούμενη, έλαμπε! δες τε!
Και είδα.
 ................................................................................................................


  Από έξι εβδομάδων στο πρώτο μας παιδί, το ίδιο και στο δεύτερο  και για όσα χρόνια το απαιτούσαν οι συνθήκες, μόνο αγάπη και σεβασμός και εμπιστοσύνη υπήρχαν ανάμεσά μας!
Πριν κάποια χρόνια, σε ένα τυχαίο πέρασμα από το σπίτι της, μου χάρισε τα δύο παρακάτω ολόλευκα ομοιόμορφα πλεκτά  :  -Αυτά τα έπλεξα με αγάπη, να τα δώσεις τα παιδιά σου να με θυμούνται!
Τα θυμήθηκα πριν λίγο καιρό, και ήρθε η ώρα να δρομολογηθούν στα καινούργια σπιτικά για όπου προορίζονται!




                                Σ΄αυτόν τον άνθρωπο θέλω ν' αφιερώσω αυτές τις γραμμές.
...................................................................................................................................................

     Σ΄ευχαριστούμε που συμπορευτήκαμε τόσα χρόνια
   αγαπημένη μας κυρία Γούλα για μας, γιαγιά Γούλα για τα παιδιά μας.



  Κι όπως θ΄ανεβαίνει η γαλήνια ψυχούλα σου στον ουρανό,συνοδευόμενη με τον άγγελό της,
κάπου ανάμεσα στα σύννεφα , η ροζ πινελιά που θα δεις, είναι η δική μας συμπυκνωμένη αγάπη.
  Θα μένει για πάντα και εδώ στη γη στις καρδιές μας  και εκεί αποτυπωμένη στο σύννεφο, για να είναι κοντύτερα στον ουρανό σου!

 Κι αν στη γειτονιά των αγγέλων συναντήσεις τον αγαπημένο σου σύντροφο και τους υπόλοιπους τρεις παππούδες μας και τρεις γιαγιές μας, να μεταφέρεις και τη δική μας αγάπη!Και να τους πεις πως δεν τους ξέχασε κανείς!

  Η γειτονιά σου είναι πάντα εδώ, είναι πάντα η γειτονιά μας! 
 καλόν Παράδεισο! ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος.
  Σε αγαπούμε!
  Το ξέρεις!
 
 Τα νυχτολούλουδά  σου , κάθε καλοκαίρι θα ανθίζουν!

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

΄Αγριες μέλισσες




   Το αγαπημένο μου αγριολούλουδο!
   Φύτρωναν σε λίγα μόνο σημεία κοντά στο χωριό μου, όταν ήμουν παιδί.
   Φαίνεται στα ίδια σημεία φυτρώνουν ακόμα και τώρα , αυτό αποδεικνύει  η  δέσμη άγριων μελισσών  που μου χάρισε χθες η αδερφούλα μου! Μαζί  με  μια γλάστρα με ρίζες για να τις έχω κοντά μου αφού δεν βρίσκω το χρόνο να τις ψάχνω!
  Αδερφούλα μου Μαρία, σ΄ ευχαριστώ!
  Προσέξτε  την  υφή  τους  σαν  καφέ  σκούρο  βελούδο, και  τις  λεπτομέρειες τους!

 

  
 Ανήκει στις άγριες ορχιδέες  και πάντα συναντώνται παρέα με τα παρακάτω φυτά, που μαζί κάνουν ένα υπέροχα όμορφο συνδυασμό!Οι δύο επόμενες εικόνες είναι από το διαδίκτυο.
 


         Από αυτές τις άγριες μέλισσες λοιπόν, σίγουρα δεν βγαίνει το μέλι, αλλά στάθηκαν η αφορμή για τα παρακάτω.Τα λατρεμένα μου εξάγωνα, την κηρήθρα.


  Σε φόντο κηρήθρας και με πολλή αγάπη , ξεκίνησα και φέτος τις αναστάσιμες λαμπάδες μου για να δεχτούν το Αναστάσιμο ΦΩΣ!
 Αγαπημένες μου φίλες και αγαπημένοι μου φίλοι, οικογένεια και συγγενείς συγχωρέστε με αν και φέτος ο χρόνος μου μαζί με την αγάπη μου δεν φτάσει  στα χέρια σας! Θα τόθελα πάρα πολύ!
 Είστε όλοι και όλες στη σκέψη μου κάθε χρόνο!
 Σας παραθέτω μερικά δείγματα , αφού κάθε μία είναι διαφορετική!

με άρωμα μελιού και μελισσοκεριού, στα ανθάκια προσθέτοντας χρώματα ειδικά για κεριά,(η μόνη τεχνητή προσθήκη στις...τεχνητές κηρήθρες).
Στις λαμπάδες από κηρήθρα , έχω κάνει ειδική παραγγελία κεριού για να στηρίζει το ύψος της.Χωρίς σταθερό κερί, από μόνη της η κηρήθρα είναι πολύ εύθραυστη (έχω κάνει μελέτες σ΄αυτό)και θέλω κάθε τι που φεύγει απο το χέρι μου να έχει την υπογραφή μου . Με σιγουριά και με εμπιστοσύνη.
Καθώς και οι λαμπάδες με κερί που καίνε χρονομετρημένα 12,5 ώρες. Δεν  πουλάω , αγαπώ!


 
Μόνο που η αγάπη μου θάναι λίγη,γιατί...

 ο χρόνος δεν φτάνει για τις δημιουργίες μου αφού...βρίσκω τον χρόνο να φωτογραφίζω ...πεταλούδες!

να διαβάζω βιβλία,
στο σημείο αυτό θέλω να ευχαριστήσω για μια ακόμα φορά την αγαπημένη μας
 http://giagia-antigonh.blogspot.gr/  για το βιβλίο που μου χάρισε
 με  17 παράθυρα ανοιχτά,
 καθώς πολλή αγάπη και από εδώ στην αγαπημένη μου κ.Καίτη, που με συγκίνησε με διττή χειρονομία, αφ΄ ενός με την συνδρομή μου στον κόσμο της Ελληνίδος -


-ήδη ήρθαν τα πρώτα του τεύχη, καθώς και για το βιβλίο  με τίτλο:
ΆΝΘΡΩΠΟΣ μεθόριος.

ΣΑΣ Ευχαριστώ!
Κλείνοντας , να σας πω ότι έχω πλέον το βιβλίο ΕΙΚΌΝΕΣ ΠΟΥ ΜΙΛΆΝΕ, όπως σας είχα υποσχεθεί, με επιλεγμένα κείμενα του Κλήμη, με το εξώφυλλο χαρισμένο σε όλους σας


 αλλά ειδικά αφιερωμένο στην Έλλη μας, http://funkymonkey-handmadecreations.blogspot.gr/
της οποίας χειροτέχνημα είναι και το κασελάκι, δώρο της  και η εικονίτσα ,και πολλά άλλα...


επειδή κάποιες φιλίες,  άγνωστο γιατί, έχουν ΡΊΖΕΣ ΒΑΘΙΈΣ!


 Διαλέγοντας τυχαία  ένα κείμενό του ,φωτογράφισα και το αληθινό ελατάκι, αγορασμένο την πρωτοχρονιά του 2016, για να μεγαλώνει , μαζί μας και  μαζί σας και να δημιουργεί ρίζες βαθιές!

   Αγαπημένες μου φίλες
   αγαπημένοι μου φίλοι
Ας βαδίσουμε ο καθένας τον δικό του δρόμο στην πορεία προς τον Γολγοθά,εκεί που σταυρώθηκε
Ο ΈΝΑΣ για όλους εμάς!
Εύχομαι στον καθένα ξεχωριστά και στις οικογένειές σας, να βιώσουμε την ΑΝΆΣΤΑΣΗ!
Να είστε όλοι και όλες καλά!

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Η ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΜΌΓΕΛΟ!



Η ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ!!!!!!

Γεια σου, είπε η Ελπίδα
- …
- Έι,δε με ακούς; Είπα γεια!
- Γεια..
- Είμαι η Ελπίδα! Εσένα πως σε λένε;
- Μμ, με λένε Χαμόγελο..
- Χαμόγελο! Τι ωραίο όνομα!
Και τι κάνεις εδώ κρυμμένος;
- Τίποτα, απλά κάθομαι.
- Ναι, μα γιατί;
- Γιατί… γιατί δεν έχω τι να κάνω.. κι έτσι απλά κάθομαι και περιμένω..
- τι περιμένεις;
- Πολύ περίεργη είσαι ελπίδα.
- Ναι, αλλά δε μπορώ να κάνω αλλιώς. Μάλλον είμαι περίεργη εκ γενετής. Συνεχώς ψάχνω. Ψάχνω όλα αυτά στα οποία οι άνθρωποι έπαψαν να πιστεύουν, ψάχνω να βελτιώσω τα πράγματα όπως μπορώ. Αλλιώς θα πεθάνω. Κι αν πεθάνω χάθηκαν όλα..
- Πωπώ! Τελικά είσαι περίεργη!
- Λοιπόν;
- Τι λοιπόν;
- Τι περιμένεις;
- … Περιμένω να με φωνάξουν οι άνθρωποι. Κανείς δε με θυμάται πια, οι περισσότεροι έχουν ξεχάσει τελείως την ύπαρξή μου.. 
 Μόνο τα παιδιά, ναι! Μόνο τα παιδάκια με θυμούνται ακόμα! Ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτά, αλλιώς θα είχα βγει στη σύνταξη… Τουλάχιστον τώρα δουλεύω ακόμα, αν και πολύ λιγότερο από πριν. Κι όσο περνάει ο καιρός, τόσο λιγοστεύει η δουλειά μου 
- Πω πω, τι κρίμα! Και είσαι τόσο όμορφος!
- Που να δεις πως ομορφαίνουν αυτοί που με φωνάζουν… αυτοί που με φώναζαν δηλαδή..
- Μα γιατί; Προτιμούν να είναι άσχημοι;
- Ξέρω κι εγώ.. Μακάρι να μπορούσες να βοηθήσεις..
- Χμ! Ίσως και να μπορώ τώρα που το λές.
- Ααα Αλήθεια; Μπορείς να το κάνεις αυτό;
- Αγαπητό μου χαμόγελο, αυτή είναι η δουλειά μου. Εννοείται πως μπορώ! …Να προσπαθήσω τουλάχιστον.
- Και πως θα το κάνεις;
- Καλή ερώτηση. Ίσως αν τους μιλούσα !!!!! Θα τους μιλήσω για τα παιδιά! Για τα παιδιά που σε φωνάζουν ακόμα, για τα παιδιά που είναι ακόμα όμορφα, και δεν πρέπει να μεγαλώσουν απότομα, ούτε να μεγαλώσουν και να γίνουν σαν τους ίδιους! Θα τους μιλήσω για τα απλά πράγματα που ενώ είναι τα πιο σημαντικά, οι περισσότεροι τα έχουν ξεχάσει και δίνουν σημασία σε άλλα πράγματα ανούσια. Και θα τους μιλήσω για την ευγνωμοσύνη που θα έπρεπε να νοιώθουν για αυτά που έχουν και δεν τα εκτιμούν καθόλου. θα τους μιλήσω για την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια και θα τους πω πως δεν είναι ο καθένας μόνος του όπως τους έκαναν να πιστεύουν τόσα χρόνια. Και θα τους πω για τη δύναμη που έχουν και δεν το γνωρίζουν καθόλου, για τη δύναμη να δημιουργήσουν ένα κόσμο καλύτερο που θα αξίζει να ζει κανείς, που θα αξίζει να ζουν τα παιδιά! Και, ναι χαμόγελο,:) θα τους μιλήσω για την αγάπη! Θα τους πω να αγαπάνε αλλήλους, πως με την αγάπη όλα είναι εφικτά, πως η αγάπη είναι νόμος
- Έι, μα που πας χαμόγελο; Γιατί φεύγεις;
- Με φωνάζουν!!!! Ελπίδα, με φωνάζουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι! Τρέχω για να προλάβω. Τρέχω να τους προλάβω όλους!!! Ξαναπιάνω δουλειά, Ελπίδα! Αντίο! Α! Σε ευχαριστώώώώ!
- Μα δεν έκανα τίποτα… αντίο χαμόγελο, εύχομαι να μη βγεις στη σύνταξη ποτέ!

(αντιγραφή , απο το διαδίκτυο, αλλά δεν θυμάμαι από πότε και πως, είναι πολύ καιρό...αποθηκευμένο.)αν κάποιου είναι δικό του, θα χαρώ να μάθω πού το βρήκα, και τον/την ευχαριστώ γιατί είναι τόσο όμορφο το μήνυμά του!


Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016

O άλλος ένοχος













15 Δεκεμβρίου.
Αγίου Ελευθερίου.
Ένα κερί.
Μέσα έχει μικρή ξυλόσομπα, αλλά ο κόσμος πολύς.
Προτιμώ να μείνω έξω, δίπλα στο ιερό, ανατολικά.
Ακούω καλύτερα και έχω τη μοναξιά να προσευχηθώ.
Δεν έχω πάρει μαζί μου τη φωτογραφική μου μηχανή, κρατώ όμως το κινητό μου.
Ρίχνω μια ματιά και βλέπω τον ήλιο να φωτίζει μόνο το πίσω δέντρο, ενώ το πρώτο μένει ακόμα χωρίς τις ακτίνες του.(φωτ.2η)
Κάνω συνειρμούς.
Γυμνό δέντρο ,απλωμένα κλαδιά με σκληρές γωνίες, και κάπου κάπου αγκαθωτούς καρπούς που δεν έπεσαν από τον αέρα.Τα αχαίνια.Κάποια φύλλα στέκουν ακόμα ψηλά,στις άκρες και αμύνονται.Και ψηλά στον ουρανό, έρχονται σύννεφα αρμονικά, προχωρούν και μετά χωρίζουν.Αλλάζουν σχέδια και κατευθύνσεις.Και μετά άλλα σύννεφα.Και μετά ο ουρανός καθαρός.Πάντα είναι ο ουρανός καθαρός.
Μόνο που είναι πολύ μακριά μας.
Ένα μοναχικό φύλλο, έχει γαντζωθεί σε γυμνά κλωνάρια.Σκάλωσε.
Ένα φύλλο κισσού, είναι κίτρινο και γύρω του όλα τα άλλα φύλλα κισσού,είναι καταπράσινα.Αυτό το έβλεπα αλλά δεν το φωτογράφισα.
Και στήνω την προσοχή μου ακριβώς απέναντι μπροστά μου.
Κορμοί δένδρων, με έντονα τα σημάδια ξεφλουδίσματος.Φλούδες, φλούδες φλούδες και από μέσα γυαλιστερός  πράσινος κορμός.Σ΄αυτήν την εικόνα προσηλώθηκα πολύ.

 

 Ξεγυμνώνεται η ψυχή μας από το σώμα μας και μένει μόνη.Το σώμα αποτελεί απλά τη φλούδα.Την επιφάνεια.
ΠΡΟΣΕΞΤΕ τα σπουργίτια στα κλαδιά!
Αρκεί μια αφορμή, για να δούμε διαφορετικά τη ζωή μας!
Όταν έρθει το πρώτο συννεφάκι.Πολλές φορές και το δεύτερο.κ.ο.κ.
Αγαπημένες μου φίλες
αγαπημένοι μου φίλοι
να είστε πάντα καλά!
Και να προσέχετε-όσο περνά από το χέρι σας- την υγεία!


    Μετά από κάποιο τέτοιο καιρό , γυρίσαμε νικητές!    Για μια ακόμα φορά!
    Η συνέχεια είναι στο χέρι ΤΟΥ Θεού και στο χέρι μας!
    Την εικονίτσα την θυμάστε από τον προηγούμενο Αύγουστο, στον θέμα μου: Αν...
    Ευχαριστώ όλες και όλους εσάς, όσους γνώριζαν και όσους όχι.
    Δεν αφορούσε θέμα ανάρτησης.
    Αφορά όμως τον άλλο ένοχο, στο σκληρό κοινωνικό θέμα που είχα αναρτήσει παλαιότερα, και
τόνιζα: ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω.
   Ο καιρός πέρασε, και ευχαριστώ τον Θεό, και σας όλους για την αγάπη σας.
Όταν θα έχετε χρόνο, ακούστε τα με προσοχή!

https://www.youtube.com/watch?v=x0j7OJoNJYo&feature=share
και
https://www.youtube.com/watch?v=vo35CauyjDU




..........ΜΕΡΟΣ 2ον!.........................................................................

   H  συνέχεια αφορά τις δυο πριγκίπισσες που ήρθαν το 2015 στη ζωή και την οικογένειά μας και πλήρωσαν με την έννοια πληρώνω εκπληρώνω-γεμίζω- καλύπτω  με αγάπη  ανιδιοτελή και αυθόρμητη και πηγαία, τη δοκιμασία μας!Αγάπη σε κάθε στιγμή.Με κάθε τρόπο.
Ήταν και είναι η δύναμή μας.
Από εδώ και κάτω, η ανάρτηση αφιερώνεται δικαιωματικά με αγάπη:

                       L A B O R E M U S = ας εργαζόμαστε

Από την πρώτη στιγμή της δοκιμασίας, και στην προσπάθεια να ανταποδώσει τα ελάσσονα της αγάπης του , πολύ πριν από  αυτή  τη   στιγμή ,     πρωτοχρονιά  2016,

η μεγαλύτερη προετοιμασία είχε γίνει, με εργασία πάνω από δεκάωρα ημερησίως.
Γνώριμο το υλικό από τα παλιά ναυπηγεία μας,http://kerinapoiimata.blogspot.gr/2015/01/blog-post.html
Αφού πέρασαν από τό μυαλό του μάστορα, πολλά μνημεία,αρχαία και νέα, και στο καθένα σκεφτόταν με ποιό τρόπο θα πρέπει να κατασκευαστεί, ή απόφαση πάρθηκε:Δυο, καθ ' όλα ομοιόμορφοι Παρθενώνες!







 




Με αυτό το μικρό πριονάκι, σε όσα χρειάστηκαν , εδώ ένα απο τα αετώματα.

Τα κενά συμπληρώθηκαν όλα , λίγο πριν σταθούν οι κίονες!Εδώ διακρίνεται ο φωτισμός .


                                     





Για κάθε κολόνα απαιτήθηκαν  105  σπίρτα Χ  44
Για κάθε σκεπή απαιτήθηκαν 864 σπίρτα.
Για κάθε βάση κολόνας 20 σπίρτα σε δυο σειρές και στο πάτωμα και στην οροφή.(Χ 88)
Για κάθε πάτωμα 758 σπίρτα Χ 2
Για κάθε εσωτερικό ναού ... Χ 2
Για κάθε αέτωμα 158    Χ 4
Για κάθε πόρτα εσωτερικού ναού    85  Χ 4
Για κάθε σκάλα  ...  Χ 4
Σύνολο:για τους δυο Παρθενώνες, πολλά παραπάνω  σπίρτα απ ' όσα απαιτήθηκαν στα καράβια μας.!Περίπου 15.000 σπίρτα  και για τις δυο κατασκευές!
Κόλλες, πολλές κόλλες ξυλόκολλες
Κρυφός φωτισμός led, ένα προς ένα δοκιμασμένα και κολλημένα τα καλώδια με καλάι,
Αετώματα:Χρησιμοποιήθηκαν ανάγλυφα από παλιά ντουλάπα , δώρο πολυαγαπημένου προσώπου μας.
Στα κενά - στρογγυλά των αετωμάτων, ένα κλωναράκι ελιάς και στις τέσσερις όψεις, με ανάποδο ντεκουπάζ σε ζελατίνα.
Αστείρευτη υπομονή και επιμονή
Και στις δύο σπιρτόκτιστες πλαγιές, θα γραφούν ανάγλυφα με  αλυσιδίτσα τα ονόματα των παραληπτριών μας .
Η μόνη δική μου παρέμβαση, τα ανάγλυφα των αετωμάτων και το κόλλημα της αλυσιδίτσας !
Α, και το σχέδιο της σκεπής!
Στη βάση, κόκκινη τσόχα.
Ω!Ξέχασα το σπουδαιότερο!
Τη ΣΙΩΠΉ ΜΟΥ, όλον αυτόν τον καιρό, σκουπίζοντας και μαζεύοντας κομμένα κεφαλάκια σπίρτων,και σκόνη, πολλή σκόνη!
Bέβαια, σε κάποια ανύποπτη στιγμή, έγινε αντιληπτό ότι...κάτι...ψήνεται... αλλά ακόμα κι έτσι, ήταν δίκαιο, γιατί έτυχε να είναι ξαφνικός επισκέπτης ο ανύποπτος των καραβιών!Άρα έστω κι έτσι αποκαταστάθηκε η περσινή άγνοια.
Κατερίνες μας, χαλάλι σας!
Μ ε   α γ ά π η !!! 
Για την καρκιάν τζιαι  την αγάπην σας, ούλα χαλάλιν σας !
https://www.youtube.com/watch?v=2AkTg2sEC7U 


Υ.Γ.
Παρακαλώ τα σχόλιά σας να φορούν μόνο το καλλιτεχνικό μέρος.
                   Σας ευχαριστώ!
Και ας μη ξεχνάμε:Πάνω εκεί , στο γαλανό ουρανό, υπάρχει Θεός!
Έστι δίκης οφθαλμός, ος τα πάνθ' ορά
Ας Του έχουμε Ε Μ Π Ι Σ Τ Ο Σ Ύ Ν Η!!!