Δευτέρα 28 Μαρτίου 2016

Η ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΜΌΓΕΛΟ!



Η ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ!!!!!!

Γεια σου, είπε η Ελπίδα
- …
- Έι,δε με ακούς; Είπα γεια!
- Γεια..
- Είμαι η Ελπίδα! Εσένα πως σε λένε;
- Μμ, με λένε Χαμόγελο..
- Χαμόγελο! Τι ωραίο όνομα!
Και τι κάνεις εδώ κρυμμένος;
- Τίποτα, απλά κάθομαι.
- Ναι, μα γιατί;
- Γιατί… γιατί δεν έχω τι να κάνω.. κι έτσι απλά κάθομαι και περιμένω..
- τι περιμένεις;
- Πολύ περίεργη είσαι ελπίδα.
- Ναι, αλλά δε μπορώ να κάνω αλλιώς. Μάλλον είμαι περίεργη εκ γενετής. Συνεχώς ψάχνω. Ψάχνω όλα αυτά στα οποία οι άνθρωποι έπαψαν να πιστεύουν, ψάχνω να βελτιώσω τα πράγματα όπως μπορώ. Αλλιώς θα πεθάνω. Κι αν πεθάνω χάθηκαν όλα..
- Πωπώ! Τελικά είσαι περίεργη!
- Λοιπόν;
- Τι λοιπόν;
- Τι περιμένεις;
- … Περιμένω να με φωνάξουν οι άνθρωποι. Κανείς δε με θυμάται πια, οι περισσότεροι έχουν ξεχάσει τελείως την ύπαρξή μου.. 
 Μόνο τα παιδιά, ναι! Μόνο τα παιδάκια με θυμούνται ακόμα! Ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτά, αλλιώς θα είχα βγει στη σύνταξη… Τουλάχιστον τώρα δουλεύω ακόμα, αν και πολύ λιγότερο από πριν. Κι όσο περνάει ο καιρός, τόσο λιγοστεύει η δουλειά μου 
- Πω πω, τι κρίμα! Και είσαι τόσο όμορφος!
- Που να δεις πως ομορφαίνουν αυτοί που με φωνάζουν… αυτοί που με φώναζαν δηλαδή..
- Μα γιατί; Προτιμούν να είναι άσχημοι;
- Ξέρω κι εγώ.. Μακάρι να μπορούσες να βοηθήσεις..
- Χμ! Ίσως και να μπορώ τώρα που το λές.
- Ααα Αλήθεια; Μπορείς να το κάνεις αυτό;
- Αγαπητό μου χαμόγελο, αυτή είναι η δουλειά μου. Εννοείται πως μπορώ! …Να προσπαθήσω τουλάχιστον.
- Και πως θα το κάνεις;
- Καλή ερώτηση. Ίσως αν τους μιλούσα !!!!! Θα τους μιλήσω για τα παιδιά! Για τα παιδιά που σε φωνάζουν ακόμα, για τα παιδιά που είναι ακόμα όμορφα, και δεν πρέπει να μεγαλώσουν απότομα, ούτε να μεγαλώσουν και να γίνουν σαν τους ίδιους! Θα τους μιλήσω για τα απλά πράγματα που ενώ είναι τα πιο σημαντικά, οι περισσότεροι τα έχουν ξεχάσει και δίνουν σημασία σε άλλα πράγματα ανούσια. Και θα τους μιλήσω για την ευγνωμοσύνη που θα έπρεπε να νοιώθουν για αυτά που έχουν και δεν τα εκτιμούν καθόλου. θα τους μιλήσω για την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια και θα τους πω πως δεν είναι ο καθένας μόνος του όπως τους έκαναν να πιστεύουν τόσα χρόνια. Και θα τους πω για τη δύναμη που έχουν και δεν το γνωρίζουν καθόλου, για τη δύναμη να δημιουργήσουν ένα κόσμο καλύτερο που θα αξίζει να ζει κανείς, που θα αξίζει να ζουν τα παιδιά! Και, ναι χαμόγελο,:) θα τους μιλήσω για την αγάπη! Θα τους πω να αγαπάνε αλλήλους, πως με την αγάπη όλα είναι εφικτά, πως η αγάπη είναι νόμος…
- Έι, μα που πας χαμόγελο; Γιατί φεύγεις;
- Με φωνάζουν!!!! Ελπίδα, με φωνάζουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι! Τρέχω για να προλάβω. Τρέχω να τους προλάβω όλους!!! Ξαναπιάνω δουλειά, Ελπίδα! Αντίο! Α! Σε ευχαριστώώώώ!
- Μα δεν έκανα τίποτα… αντίο χαμόγελο, εύχομαι να μη βγεις στη σύνταξη ποτέ!

(αντιγραφή , απο το διαδίκτυο, αλλά δεν θυμάμαι από πότε και πως, είναι πολύ καιρό...αποθηκευμένο.)αν κάποιου είναι δικό του, θα χαρώ να μάθω πού το βρήκα, και τον/την ευχαριστώ γιατί είναι τόσο όμορφο το μήνυμά του!


Κυριακή 13 Μαρτίου 2016

O άλλος ένοχος













15 Δεκεμβρίου.
Αγίου Ελευθερίου.
Ένα κερί.
Μέσα έχει μικρή ξυλόσομπα, αλλά ο κόσμος πολύς.
Προτιμώ να μείνω έξω, δίπλα στο ιερό, ανατολικά.
Ακούω καλύτερα και έχω τη μοναξιά να προσευχηθώ.
Δεν έχω πάρει μαζί μου τη φωτογραφική μου μηχανή, κρατώ όμως το κινητό μου.
Ρίχνω μια ματιά και βλέπω τον ήλιο να φωτίζει μόνο το πίσω δέντρο, ενώ το πρώτο μένει ακόμα χωρίς τις ακτίνες του.(φωτ.2η)
Κάνω συνειρμούς.
Γυμνό δέντρο ,απλωμένα κλαδιά με σκληρές γωνίες, και κάπου κάπου αγκαθωτούς καρπούς που δεν έπεσαν από τον αέρα.Τα αχαίνια.Κάποια φύλλα στέκουν ακόμα ψηλά,στις άκρες και αμύνονται.Και ψηλά στον ουρανό, έρχονται σύννεφα αρμονικά, προχωρούν και μετά χωρίζουν.Αλλάζουν σχέδια και κατευθύνσεις.Και μετά άλλα σύννεφα.Και μετά ο ουρανός καθαρός.Πάντα είναι ο ουρανός καθαρός.
Μόνο που είναι πολύ μακριά μας.
Ένα μοναχικό φύλλο, έχει γαντζωθεί σε γυμνά κλωνάρια.Σκάλωσε.
Ένα φύλλο κισσού, είναι κίτρινο και γύρω του όλα τα άλλα φύλλα κισσού,είναι καταπράσινα.Αυτό το έβλεπα αλλά δεν το φωτογράφισα.
Και στήνω την προσοχή μου ακριβώς απέναντι μπροστά μου.
Κορμοί δένδρων, με έντονα τα σημάδια ξεφλουδίσματος.Φλούδες, φλούδες φλούδες και από μέσα γυαλιστερός  πράσινος κορμός.Σ΄αυτήν την εικόνα προσηλώθηκα πολύ.

 

 Ξεγυμνώνεται η ψυχή μας από το σώμα μας και μένει μόνη.Το σώμα αποτελεί απλά τη φλούδα.Την επιφάνεια.
ΠΡΟΣΕΞΤΕ τα σπουργίτια στα κλαδιά!
Αρκεί μια αφορμή, για να δούμε διαφορετικά τη ζωή μας!
Όταν έρθει το πρώτο συννεφάκι.Πολλές φορές και το δεύτερο.κ.ο.κ.
Αγαπημένες μου φίλες
αγαπημένοι μου φίλοι
να είστε πάντα καλά!
Και να προσέχετε-όσο περνά από το χέρι σας- την υγεία!


    Μετά από κάποιο τέτοιο καιρό , γυρίσαμε νικητές!    Για μια ακόμα φορά!
    Η συνέχεια είναι στο χέρι ΤΟΥ Θεού και στο χέρι μας!
    Την εικονίτσα την θυμάστε από τον προηγούμενο Αύγουστο, στον θέμα μου: Αν...
    Ευχαριστώ όλες και όλους εσάς, όσους γνώριζαν και όσους όχι.
    Δεν αφορούσε θέμα ανάρτησης.
    Αφορά όμως τον άλλο ένοχο, στο σκληρό κοινωνικό θέμα που είχα αναρτήσει παλαιότερα, και
τόνιζα: ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω.
   Ο καιρός πέρασε, και ευχαριστώ τον Θεό, και σας όλους για την αγάπη σας.
Όταν θα έχετε χρόνο, ακούστε τα με προσοχή!

https://www.youtube.com/watch?v=x0j7OJoNJYo&feature=share
και
https://www.youtube.com/watch?v=vo35CauyjDU




..........ΜΕΡΟΣ 2ον!.........................................................................

   H  συνέχεια αφορά τις δυο πριγκίπισσες που ήρθαν το 2015 στη ζωή και την οικογένειά μας και πλήρωσαν με την έννοια πληρώνω εκπληρώνω-γεμίζω- καλύπτω  με αγάπη  ανιδιοτελή και αυθόρμητη και πηγαία, τη δοκιμασία μας!Αγάπη σε κάθε στιγμή.Με κάθε τρόπο.
Ήταν και είναι η δύναμή μας.
Από εδώ και κάτω, η ανάρτηση αφιερώνεται δικαιωματικά με αγάπη:

                       L A B O R E M U S = ας εργαζόμαστε

Από την πρώτη στιγμή της δοκιμασίας, και στην προσπάθεια να ανταποδώσει τα ελάσσονα της αγάπης του , πολύ πριν από  αυτή  τη   στιγμή ,     πρωτοχρονιά  2016,

η μεγαλύτερη προετοιμασία είχε γίνει, με εργασία πάνω από δεκάωρα ημερησίως.
Γνώριμο το υλικό από τα παλιά ναυπηγεία μας,http://kerinapoiimata.blogspot.gr/2015/01/blog-post.html
Αφού πέρασαν από τό μυαλό του μάστορα, πολλά μνημεία,αρχαία και νέα, και στο καθένα σκεφτόταν με ποιό τρόπο θα πρέπει να κατασκευαστεί, ή απόφαση πάρθηκε:Δυο, καθ ' όλα ομοιόμορφοι Παρθενώνες!







 




Με αυτό το μικρό πριονάκι, σε όσα χρειάστηκαν , εδώ ένα απο τα αετώματα.

Τα κενά συμπληρώθηκαν όλα , λίγο πριν σταθούν οι κίονες!Εδώ διακρίνεται ο φωτισμός .


                                     





Για κάθε κολόνα απαιτήθηκαν  105  σπίρτα Χ  44
Για κάθε σκεπή απαιτήθηκαν 864 σπίρτα.
Για κάθε βάση κολόνας 20 σπίρτα σε δυο σειρές και στο πάτωμα και στην οροφή.(Χ 88)
Για κάθε πάτωμα 758 σπίρτα Χ 2
Για κάθε εσωτερικό ναού ... Χ 2
Για κάθε αέτωμα 158    Χ 4
Για κάθε πόρτα εσωτερικού ναού    85  Χ 4
Για κάθε σκάλα  ...  Χ 4
Σύνολο:για τους δυο Παρθενώνες, πολλά παραπάνω  σπίρτα απ ' όσα απαιτήθηκαν στα καράβια μας.!Περίπου 15.000 σπίρτα  και για τις δυο κατασκευές!
Κόλλες, πολλές κόλλες ξυλόκολλες
Κρυφός φωτισμός led, ένα προς ένα δοκιμασμένα και κολλημένα τα καλώδια με καλάι,
Αετώματα:Χρησιμοποιήθηκαν ανάγλυφα από παλιά ντουλάπα , δώρο πολυαγαπημένου προσώπου μας.
Στα κενά - στρογγυλά των αετωμάτων, ένα κλωναράκι ελιάς και στις τέσσερις όψεις, με ανάποδο ντεκουπάζ σε ζελατίνα.
Αστείρευτη υπομονή και επιμονή
Και στις δύο σπιρτόκτιστες πλαγιές, θα γραφούν ανάγλυφα με  αλυσιδίτσα τα ονόματα των παραληπτριών μας .
Η μόνη δική μου παρέμβαση, τα ανάγλυφα των αετωμάτων και το κόλλημα της αλυσιδίτσας !
Α, και το σχέδιο της σκεπής!
Στη βάση, κόκκινη τσόχα.
Ω!Ξέχασα το σπουδαιότερο!
Τη ΣΙΩΠΉ ΜΟΥ, όλον αυτόν τον καιρό, σκουπίζοντας και μαζεύοντας κομμένα κεφαλάκια σπίρτων,και σκόνη, πολλή σκόνη!
Bέβαια, σε κάποια ανύποπτη στιγμή, έγινε αντιληπτό ότι...κάτι...ψήνεται... αλλά ακόμα κι έτσι, ήταν δίκαιο, γιατί έτυχε να είναι ξαφνικός επισκέπτης ο ανύποπτος των καραβιών!Άρα έστω κι έτσι αποκαταστάθηκε η περσινή άγνοια.
Κατερίνες μας, χαλάλι σας!
Μ ε   α γ ά π η !!! 
Για την καρκιάν τζιαι  την αγάπην σας, ούλα χαλάλιν σας !
https://www.youtube.com/watch?v=2AkTg2sEC7U 


Υ.Γ.
Παρακαλώ τα σχόλιά σας να φορούν μόνο το καλλιτεχνικό μέρος.
                   Σας ευχαριστώ!
Και ας μη ξεχνάμε:Πάνω εκεί , στο γαλανό ουρανό, υπάρχει Θεός!
Έστι δίκης οφθαλμός, ος τα πάνθ' ορά
Ας Του έχουμε Ε Μ Π Ι Σ Τ Ο Σ Ύ Ν Η!!!

Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2016

Το σπίτι...

Τρίτη 16 Ιουνίου 2015


Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015
το σπίτι...

    Σε τούτη τη στράτα, σ'αυτή τη γειτονιά την τόσο γνώριμη, στάθηκε για τελευταία φορά. 
Δεν είχε θαρείς κουράγιο να σηκώσει το βλέμα. Μέρες τώρα παλεύει με το χρόνο που πιέζει, με τις υπηρεσιακές ανάγκες στο σχολείο του σε άλλο νομό,πρέπει να γίνουν όλα γρήγορα, να ξεχωρίσει, χρήσιμα και άχρηστα, μέσα στο ανάστατο σπίτι. Ο μηχανικός έβγαλε την άδεια, ο εργολάβος ήρθε και είδε, έδωσε τις τελευταίες οδηγίες, λίγο πριν γκρεμίσουν. Ήρθαν φίλοι, συγγενείς, χέρια απαραίτητα να βοηθήσουν στη μετακόμιση. Δυο ώρες νωρίτερα, καθόταν στο μπαλκόνι και ατένιζε στα χαμένα το απέναντι χωριό. Κάθε τόσο, εσκυβε το κεφάλι του, ομφαλοσκοπώντας, νόμιζες το λοιπόν, πως σκέφτονταν μεγάλα πράγματα και φοβερά. Όχι, δεν σκέφτονταν, είναι οι στιγμές που κολλάει ο εγκέφαλος, πού μυαλό άλλωστε, το ίδιο χειμώνα καλοκαίρι, καθώς λένε. Όλο ουφ και ουφ ήταν από το πρωί. Σηκώθηκε, πήρε το αμάξι και έφυγε για λίγο. Δεν είχε κάποια δουλειά συγκεκριμένη για να φύγει, αλλά αυτή η βόλτα με το αμάξι, μια στροφή ως την κάτω πλατεία του χωριού, τον αναθάρρεψε. Καθάρισε το μυαλό του. Επέστρεψε, χωρίς φυσικά αλλαγμένη ιδιαίτερα διάθεση. Εκείνη η ταλαίπωρη η μάνα του, πήρε ρεπό από το ξενοδοχείο που δούλευε καθαρίστρια, και από το πρωί δεν κάθισε. Κουτιά από εδώ, σακούλες από εκεί, νευρίαζε με την ακηδία του γιου της, βούρκωνε με κάθε αντικείμενο που έβαζε μέσα στα κουτιά. Όλα κάτι είχαν να πουν, μια ιστορία, κάτι από το παρελθόν.
- άντε βρε παιδί μου, όλο ουφ και ουφ, θα σκάσεις από το πρωί. Θα έπρεπε να χαίρεσαι.


Αλλά απάντηση δεν πήρε. Και αυτή η βουβαμάρα είναι πολλές φορές ηχηρότατη απάντηση, σκληρότερη και από μια σκληρή απάντηση. Συνέχισε μόνη της τη δουλειά. Μετά από κάμποση ώρα, θα'ταν δε θα' ταν εννιάμιση το πρωί, σαν κεραυνός διαπέρασε το κορμί του. Πετάχτηκε απάνω από την καρέκλα που κάθονταν στο μπαλκόνι, όπου είχε ακουμπισμένο το κεφάλι του στα κάγκελα του μπαλκονιού, πήρε το τηλέφωνο και ειδοποίησε για εξωτερική βοήθεια. Αστειευόμενος στην αρχή, φωνάζοντας θαρρείς “βοήθεια”, στο ακουστικό του κινητού, με εκείνο το σκληρό και περίεργο χιούμορ που λίγοι καταλάβαιναν, αλλά με μια αποφασιστική ιδιόρυθμη τελικά πρόσκληση, κάλεσε βοήθεια.
-Τι θα γίνει; τι περιμένεις; Να ψοφήσουμε να έρθεις με το κερί; Άντε τσακίσου και έλα να βάλεις ένα χέρι...αλλιώς χαϊρι δεν βλέπουμε. Δεν τελειώνουμε ούτε σε ένα μήνα.




Ο λόγος του πάντα ήταν σκληρός. Περίεργος άνθρωπος, εκεί που αυτοσαρκάζονταν ή γελούσε, γινόταν επιθετικός, γκρινιάρης. Εκεί που έδειχνε τόση ευαισθησία, γινόταν πικρόχολος, αυστηρός με όλους, αλλά και με τον εαυτό του. Οι συνάδελφοί του πολλές φορές του έλεγαν πως έμοιαζε με μια κατσίκα που κατέβαζε πολύ γάλα, αλλά μπορούσε να τα γκρεμίσει όλα την τελευταία στιγμή. Δεν νοιαζόταν να χτίσει εικόνα προς τα έξω, του ήταν παντελώς αδιάφορο. Πώς βγήκε έτσι αυτό το παιδί, αναρωτιώταν συχνά η μάνα του, καρδιά μάλαμα, αλλά γλώσσα δηλητήριο. Αν καταπιεί το σάλιο του κινδυνεύει να δηλητηριαστεί. Έμοιασε στον παππού του, ίδιος και απαράλλαχτος. “Λίρα εκατό” αλλά δεν δέχονταν μύγα στο σπαθί του. “πες την αλήθεια και ας είναι και για το θάνατό σου”, αυτό ήταν το μότο του. Μάλιστα στο σχολείο, δεν χρύσωνε το χάπι ποτέ στους γονείς, άλλοι τον λέγαν αδιάλλακτο, άλλοι ανελαστικό, άλλοι σκληρό, άλλοι αυστηρό, αλλά ποτέ κανείς δεν θεωρούσε ότι είχε άδικο. “Βάλε νερό στο κρασί σου μωρέ”, του είπε κάποια στιγμή μια συνάδελφος, και έτσι και νευρίαζε, τότε ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε. Μη του πατήσεις τον κάλο. Δεν ήξερε από διπλωματίες, τους έβλεπε όλους στα μάτια γιατί έτσι θεωρούσε πως ήταν όλοι, καθαροί και ειλικρινείς.
Και εκεί που περίμενε μια βοήθεια, ήρθαν από παντού ενισχύσεις. Ήρθαν ξαδέρφια, προσέτρεξαν με την καρδιά τους, τους είχε ειδοποιήσει η μάνα του, ξαλάφρωσε η δουλειά. Λίγο η συζήτηση, λίγο ο καφές, κάτι φαινόταν στον ορίζοντα. Κάποια στιγμή, σταθηκε μπροστά στο εικονοστάσι. Αυτό ήταν δική του δουλειά. Μία μία κατέβαζε τις εικόνες, τις φιλούσε και προσεχτικά τις έβαζε στο κιβώτιο. Σε κάθε Άγιο ή Αγία, σχολίαζε και κάτι. Στον Αρχάγγελο σταμάτησε ιδιαίτερα. Ο αυτοκολλητάκιας του. Το φιλαράκι του. Ο Μιχαήλ ήταν θες δε θες, ζωντανή παρουσία στη ζωή του. Φίλησε με ιερότητα την εικόνα του Αρχαγγέλου, τη χάϊδεψε και την τοποθέτησε στο κουτί. Την εικόνα του Αγίου Βασιλείου, μια ιδιαίτερη κατασκευή πάνω σε κεραμίδι, την κράτησε στην άκρη. Ίσως ήταν καλύτερα να μην μπει στο κουτί. Η ημικυλινδρική της κατασκευή αλλά και το υλικό της, δεν επέτρεπε να μπει στο κουτί. Ας μη σπάσει, σκέφτηκε. Θα δούμε μετά τι θα κάνουμε με αυτή. Την πήρε και διέσχισε 3 χώρους μέσα στο σπίτι, σαν να έκανε Μικρή Είσοδο σε Ιερό Ναό. Την ακούμπησε πάνω στο τραπέζι του σαλονιού ή ορθότερα, εκεί που ήταν προηγούμενα το σαλόνι. Έφυγε το πρώτο αμάξι, γύρισαν πάλι να φορτώσουν. Πακετάρανε, φορτώνανε, ξεφορτώνανε, επαγγελματίες σωστοί. Σε καιρούς κρίσης, ας το έχουμε στο νου μας, αστειεύτηκε στον ξάδερφό του κάποια στιγμή. Νεκροθάφτες, ψυχίατροι και μετακομίσεις, τα επαγγέλματα της Ελλάδας της κρίσης, συμφωνείς; Ρώτησε χωρίς να περιμένει απάντηση, άλλωστε, απλή διαπίστωση έκανε.
Έσφιγγε κάθε τόσο τα χείλια και πετούσε και οτιδήποτε θεωρούσε παλιό και σε αχρηστία. Αχ αυτά τα ρούχα, όλο και κάτι του θύμιζαν, αλλά που να χωρέσει τώρα, πέρασαν χρόνια, έβαλε κιλά, ούτε το ένα πόδι του δεν έμπαινε στα παντελόνια. Είναι και εκείνη η περίεργη νοοτροπία να μαζεύεις συνεχώς, κρατάς κάθε ρούχο, όχι από ανάγκη, αλλά από έναν περίεργο συναισθηματισμό, μη τύχει και αποχωριστείς ένα κομμάτι της ζωής σου. Ρούχα, παντελόνια, πουκάμισα, μια τσολιαδίστικη στολή από το δημοτικό, μέχρι και μπιμπελό από δεκάδες βαφτίσεις, μπουκαλάκια από σάλτσες, μπουκάλια από πιπεριές φλωρίνης, δεκάδες τάπερ, τα περισσότερα ήταν πλαστικά δοχεία από βανίλια υποβρύχιο ή ακόμη και κεσεδάκια του ενός κιλού από γιαούρτια, μα τίποτα δεν πετούσε πια εκείνη η μάνα του.Χρήσιμα στην αποθήκευση έλεγε. Και άντε τα μπουκάλια και τα κεσεδάκια τα πέταξε χωρίς δεύτερη σκέψη, δείχνοντας κάποιον εκνευρισμό που η μάνα του δεν πετούσε τίποτα, αλλά στα ρούχα; Αυτά τα δοκίμαζε ξανά και ξανά, ξέροντας καλά πως δεν τον χωράνε πια, φαινόταν με το μάτι άλλωστε, ήθελε όμως με αυτό τον τρόπο να αποχαιρετίσει κάθε πτυχή του παρελθόντος.
-έκλεισε, μια ιστορία θλιβερή..... σιγοτραγούδησε ένα τραγούδι του Καζαντζίδη. Και σχεδόν για τρεις ώρες το σιγοτραγουδούσε. Έριχνε και κλεφτές ματιές στη μάνα του, να δει αν είναι βουρκωμένη. Αυτή ήταν πιο ευαίσθητη γυναίκα. Άλλος άνθρωπος, αυτή έκλαιγε με το παραμικρό. Για λύπες, για χαρές, αυτή έκλαιγε.
Στην μικρής κλίσης ανηφόρα του δρόμου, ακούστηκε μια εξάτμιση ενός αυτοκινήτου που γκρίνιαζε πολύ. - 
-Έρχεται ο αδερφός σου, είπε ο ξάδερφος, ενώ βγήκε στο μπαλκόνι να κάνει τσιγάρο. Άκου, κουδουνίζει το αμάξι.
-δεν κουδουνίζει, γκαρίζει θες να πεις. Πώς το αντέχει να έχει μέσα στα αυτιά του αυτό το βουητό;
Πάρκαρε το αμάξι, και ξεπρόβαλε από το παράθυρο της πίσω πόρτας μια φατσούλα γελαστή. Ήταν το ανηψάκι του, πριν δυο μήνες έκλεισε τα δυο του χρόνια.
-Νουνέ....νουνέ... βιάστηκε να ανοίξει την πόρτα, όχι ότι το μπορούσε ακόμη. Ήταν όμως πανέξυπνο, με πολύ καλό λόγο, παρά το μικρό της ηλικίας του. Ήξερε να μετρά ως το εκατό και στα ελληνικά και στα αγγλικά...τρέλλα και εμμονή του πατέρα του, αναγνώριζε δεκάδες ζώα, ήχους ζώων, ό,τι έλεγε στα ελληνικά, το ήξερε και στα αγγλικά και μάλιστα με πολύ καλή αγγλική προφορά, κάτι που δεν το είχαν μήτε ο μπαμπάς, μήτε η μαμά μήτε ο θείος-νουνός του. Ας είναι καλά το ίντερνετ και του γιουτιούμπ με όλα αυτά τα τραγουδάκια. Να και κάτι καλό που βρήκε σε αυτό το χαζοκούτι, τον υπολογιστή, το πιο επικίνδυνο ακόμη και από την τηλεόραση καθώς έλεγε ο θείος-νουνός. Άλλωστε με την τηλεόραση τα είχε τσουγκρισμένα πολλά χρόνια, πάνω από είκοσιπέντε. Αλλά το ίντερνετ το είχε προς ενημέρωση ή εργασία.
Έτρεξε να αγκαλιάσει τη γιαγιά του και το νουνό-θείο του.
- τι κάνεις νουνέ;
-μας διώχνουν Βασίλη, αστειεύτηκε ο νουνός. Βλέπεις το σπίτι που άδειασε;
-γιατί;
-γιατί δεν ήμασταν καλά παιδάκια...και τώρα μας διώχνουν.
-όχι, είμαστε καλά παιδάκια, είσαι καλός νουνέ!
-θα βοηθήσεις Βασίλη να κουβαλήσουμε; Είπε ο ξάδερφος.
-ναιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι, φώναξε και άστραψε το προσωπάκι του.
-Βασίλη πήγαινε στη γιαγιά, είπε ο μπαμπάς του. Θα μας καθυστερήσει αν ανεβοκατεβαίνει μαζί μας τα σκαλιά. Γύρισε και είπε, δικαιολογώντας την προτροπή του προς το Βασιλάκη να πάει στη γιαγιά.
Είπε δεν είπε ο μπαμπάς, ο Βασιλάκης έπιανε κάθε τι που κουβαλούσαν και κατέβαινε τα σκαλιά μαζί τους. Συρτάρια, σακούλες, ντουλάπες...πράγματι δυσχέραινε την κατάβαση, αλλά η παιδαγωγική του νονού ήταν διαφορετική από αυτή του αδερφού του. Δεν μοιάζανε ιδιαίτερα στη φιλοσοφία που είχαν για τη ζωή ή την αγωγή των παιδιών.
-Αδερφέ, να πάρετε αυτή την εικόνα. Βασιλάκη κοίτα; ο Άγιος Βασίλης! Και στράφηκε προς τη μάνα του και είπε:
-Αυτή την εικόνα του Αγίου Βασιλείου θα τη δώσω στο Βασίλη, σιγοψιθύρισε.
-Δεν θα την κρατήσεις; Απάντησε κάπως απορημένη, ίσως και θορυβημένη για την επιλογή του να δώσει την εικόνα.
Κάπως κούμπιασε, του μπήκαν δεύτερες σκέψεις.
-Μαααα, τώρα την έταξα. Ψέλλισε μετανιωμένος για την πρόταση του. Και δίνει την εικόνα στο μικρό Βασιλάκη. Βούρκωσε. Την εικόνα του Αγίου Βασιλείου, το όνομα του πατέρα του, την έδινε στον μικρό Βασίλη. Βγήκε στο μπαλκόνι και σχεδόν έκλαψε. Δεν μπόρεσε να κρατηθεί. Κατέβηκε βιαστικά τα σκαλιά ως στην αυλή, θυμήθηκε την κηδεία του πατέρα του. Ξερίζωσα τον πατέρα μου. Τώρα, την εικόνα του Αγίου Βασιλείου, την έβγαλα από το σπίτι. Αύριο μεθαύριο γκρεμίζω το σπίτι, βγάζω και την εικόνα, ξεριζώνω ό,τι έχτισε με τον ιδρώτα του, άρχισε να σκέφτεται και δάκρυα να βρέχουν τα μάτια του. Αλλά πάλι, τον παρηγορούσε η ιδέα ότι η εικόνα πήγαινε στον Βασιλάκη, στον εγγονό, με το ίδιο όνομα, το ίδιο επώνυμο και το ίδιο πατρώνυμο. Ίσως όχι ακριβώς, μιας και ο Βασίλης είχε και δεύτερο όνομα, Βασίλης-Μιχάλης, αποτέλεσμα της αγάπης και της τιμής προς τον Αρχάγγελο. Δεν πρόλαβε ο παππούς να τον γνωρίσει το Βασιλάκη. Έτσι το ήθελε ο Θεός. Άλλα σχέδια έκανε ο Θεός. Κάνουμε σχέδια και ο Θεός γελάει. Σχέδια για τη σύνταξή του έκανε, μα δεν πρόλαβε να την πάρει. Πέθανε πέντε χρόνια πριν γεννηθεί ο Βασιλάκης, πριν καν παντρευτεί ο μεγάλος του γιος.
-Γέμισε και άλλο ντάτσουν, είπε λυπημένα, ενώ πάλι σιγοτραγούδισε τη φράση “έκλεισε μια ιστορία θλιβερή”. Έτοιμο για το άλλο σπίτι. Όπελ ήταν, αλλά έτσι πάντα αποκαλούσε τα αγροτικά φορτηγάκια. Του άρεσε αυτή η λέξη, την έλεγε και χόρταινε η ψυχή του. Ήταν το τελευταίο για σήμερα. Άδειασε σχεδόν το σπίτι, άδειο μεν αλλά γεμάτο αναμνήσεις, αυτές δεν αδειάζουν με τίποτα. Λεπτομέρειες έμειναν. Πήγαν και ξεφόρτωσαν. Έντεκα μετακομίσεις είχε στη ζωή του, στις σπουδές στα φοιτητικά του χρόνια, στους νομούς εργασίας του στην εκπαίδευση. Άλλωστε η δουλειά του, είναι από εκείνες που σε ταξιδεύουν σε πολλούς νομούς...”υπουργείο παιδείας, σας πάει παντού, οργώστε την Ελλάδα για ένα καλύτερο αύριο”, έλεγε πυκνά συχνά, με μια συγκεκαλυμμένη πικρία, κάτω από αυτό το ειρωνικό εκπαιδευτικό ”ανέκδοτο”. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, ο αδερφός στο σπίτι του, τα ξαδέρφια σπίτι τους, μια φίλη της μάνας του που τηλεφώνησε το πρωί και αυτή σπίτι της, η μάνα του στο ενοικιασμένο σπίτι για να συμμαζέψει, να βάλει μια τάξη στην τρέλα που είχε δημιουργηθεί εκεί. Τα βαριά αντικείμενα βέβαια, είχαν μπει στη θέση τους. Άφησε τη μάνα του και γύρισε πίσω στο πατρικό. Άδειο. Μια καρέκλα όλη και όλη έμεινε μέσα. Δεν του πάει καρδιά να φύγει. Σε τούτη τη στράτα, σ' αυτή τη γειτονιά την τόσο γνώριμη, στάθηκε για τελευταία φορά. Δεν είχε θαρρείς κουράγιο να σηκώσει το βλέμμα. Να αντικρίσει το πατρικό του σπίτι λίγο πριν γκρεμιστεί. Δεν χαιρόταν για αυτό. Ξερίζωνε όλη του την ιστορία, σε αυτό το σπίτι μεγάλωσε, σε αυτές τις σκάλες έτρωγε φέτα ψωμί με ζάχαρη τα φτωχικά παιδικά χρόνια, σε αυτό το σπίτι διάβασε τα πρώτα του γράμματα, σε αυτή την αυλή έσκαβε και κάρφωνε ξύλα στα παιδιάστικα χρόνια. Σε αυτό το σπίτι πόσα πράγματα δεν είχε να θυμηθεί... Σκοτείνιασε, έπρεπε να φύγει...έμεινε αρκετή ώρα στην άκρη της αυλής, εκεί στην μικρής κλίσης ανηφόρα, κοιτάζοντας νοσταλγικά το σπίτι...




Οκτώ μήνες περίπου μετά...

 

 









Μια μικρή κατασκευή , φτιαγμένη με υλικά αγάπης, (γυψόγαζα, στόκο, πηλό), έτσι μόνο να σου θυμίζει, αυτό που αποχωρίστηκες , για να ανακατασκευαστεί αυτό που κατοικείς.
Η κατασκευή βασίστηκε στην μνήμη μου καθώς και σε μια φωτογραφία. Για όποια λάθη ας επιβαρυνθώ, το αντέχω!
Φυσικά, όλες οι παραμορφώσεις που το δείχνουν ετοιμόρροπο, είναι...καλλιτεχνική αδεία...
Η ζωή κυλά , ο χρόνος τρέχει,όμως όλα μένουν στην μνήμη μας και την ψυχή μας!
Σίγουρα δεν χρειαζόσουν  την απομίμηση να σου το θυμίζει, αλλά διαβάζοντας το αληθινό πέρα ως πέρα κείμενό σου, σαν αντίδοτο στο ότι δεν ήμουν σ' αυτούς που βοήθησαν στην μετακόμιση που αναφέρεις, όπως επίσης δεν ήμουν και στην μετακόμιση εγκατάστασης που είχα υποσχεθεί,
βρέθηκα όμως σε μια από τις τελευταίες σου μετακομίσεις, και κράτησα αυτές τις φωτογραφίες:

Το τελευταίο σου λατρεμένο αντικείμενο , πριν παραδώσεις τα κλειδιά στους ιδιοκτήτες.

 











 και φυσικά την φωτογραφία με το χαρτονάκι, όπου η θεία σου η ξενητεμένη, έγραφε για σένα κάποιους στίχους, που αλμύριζαν το χαρτονάκι με τα  δάκρυα.
 
Δεν λέμε αντίο
δεν λέμε γεια
δεν θα χαθούμε
έτσι παιδιά?

Γρήγορα θάρθω
για να σας δω
για όλους σας θάμαι
πάντα εδώ.

Μην με ξεχάσετε
ότι κι αν γίνει
απ' όσα ζήσαμε
κάτι θα μείνει.

Μας δένουν λύπες
κόντρες ,χαρές
και αναμνήσεις
μόνο γλυκές.

Δεν θέλω δάκρυα
να σας χαρώ
για να αντέξουμε
τον χωρισμό.
 Μάκης

Και φυσικά στην κατασκευή μου με πρώτη φορά πηλό, δεν θα έλειπε η κεραμίδα του Αγίου σου, καθώς και η μουσική σου!Η πίστη σου και η μουσική σου!  Στις ώρες της χαράς, της παρέας, αλλά και στις ώρες της μοναξιάς και περισυλλογής σου!    Η    π α ρ έ α  σου   και   το    σ τ ή ρ ι γ μ ά σου!
Πρόσεξε λεπτομέρεια!






'Ένα μπουζουκάκι στην κάθε σου  μετακόμιση, μια καρέκλα μόνη στο πατρικό σου.
Αχ βρε παιδί μου.......

ΚΑΛΟΡΊΖΙΚΟ! ΝΑ ΤΟ ΧΑΡΕΊΣ ΜΕ ΚΆΘΕ ΕΥΤΥΧΊΑ!
ΤΟ ΑΞΊΖΕΙΣ!!!