Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

ένα ζευγάρι κάλτσες....

15.2.07

ΚΑΛΤΣΕΣ ..





Προαύλιο γηροκομείου. Μια ηλικιωμένη κάθεται στο παγκάκι της αυλής κοιτώντας με απλανές βλέμμα μπροστά της. Ένας νεαρός επισκέπτης την πλησιάζει.

1η μέρα

-Πάλι εδώ κάθεσαι γιαγιάκα;
-Ναι
-Μόνη;
-Από τότε που μ’ έφεραν
-Ποιος;
-Δεν θυμάμαι πια
-Την άλλη φορά είπες η κόρη σου;
-Κόρη μου ήταν;
-Και τα εγγόνια σου
-Ερχόντουσαν. Τώρα όχι πια
-Είχατε μεγάλο σπίτι
-Με αυλή. Και δέντρα. Και τραγούδια
-Κι εδώ έχει αυλή και δέντρα
-Αλλά όχι πια τραγούδια
-Ο άντρας σου;
-Έφυγε πια. Πάει
-Σε παράτησαν
-Τι να προσφέρω πια;
-Έρχονται συχνά;
-Είναι μακριά. Δουλεύουν. Δεν μπορούν να’ ρχονται
-Και τα εγγόνια σου;
-Τα μεγάλωσα. Δεν τους αρέσει εδώ
-Εσένα;
-Καλά είναι.
-Τι περιμένεις πάντα εδώ έξω;
-Τίποτα. Κανείς δεν θα’ ρθει πια
-Γιατί μιλάς έτσι;
-Ένας μόνο θα’ ρθει, αλλά θα με βρει όπου και να’ μαι (μορφασμός πόνου)
-Πονάς;
-Τα πόδια μου.
-Τι έχουν;
-Φουσκώνουν
-Πως σε λένε γιαγιάκα; Δεύτερη φορά κι ακόμα να συστηθούμε.
-Δεν θυμάμαι.

Δυο μέρες μετά

-Παίζουμε ένα παιχνίδι;
-Πάει καιρός που σταμάτησα να παίζω.
-Πόσος;
-Πολύς. Έπαιζα μικρή με μια πάνινη κούκλα.
-Πάνινη;
-Δεν είχαμε κανονικές τότε. Την είχε φέρει ο πατέρας μου απ’ τη Ρουμανία. Το κεφάλι της και τα πόδια της ήταν από γύψο. Μια μέρα πήγα να την πλύνω στη βρύση και την χάλασα. Δεν ήξερα, ήμουνα μικρή.
-Δεν πειράζει
-Η γιαγιά μου μ’ έσπασε στο ξύλο. Ήταν η κακιά γιαγιά αυτή. Από τότε έγινε ακόμα πιο κακιά.
-Άστα τώρα αυτά. Έλα να παίξουμε
-Τι παιχνίδι;
-Ένα τυχερό παιχνίδι
- Φέρνει τύχη;
-Αν είσαι τυχερός, ναι
-Τι κάνεις εκεί;
-Έχω δυο χαρτάκια με αριθμούς. Στο ένα θα βάλω εγώ έξι νούμερα, στο άλλο εσύ -άλλα έξι. Ο καθένας θα γράψει το όνομα του πάνω και μετά θα τα δώσουμε στο μαγαζί που είναι έξω από δω, στη γωνία.
-Θα έρθω κι εγώ;
-Μα ναι, δεν απαγορεύεται να βγαίνεις
-Πονάνε τα πόδια μου όμως. Πρήζονται.
-Επειδή κάθεσαι όλη μέρα
-Επειδή γέρασα μια ζωή
-Θα σου κάνει καλό να περπατήσεις λίγο. Έλα. Θα σε βοηθήσω εγώ.


Μια εβδομάδα μετά

-Καλώς τον
-Καλημερούδια!
-Χαμογελάς
-Ναι…
-Είσαι χαρούμενος
-Υπάρχει λόγος!
-Μπράβο. Πάντα τέτοια
-Κι εσύ θα χαμογελάσεις αν σου πω
-Εγώ ξέχασα πώς χαμογελούνε
-Κέρδισες
-Τι;
-Θυμάσαι το παιχνίδι;
-……….
-Με τα νούμερα
-………..
-Που πήγαμε έξω στο μαγαζάκι
-Θυμάμαι τη βόλτα, τα δέντρα και τους ανθρώπους
-Κι εδώ έχει ανθρώπους
-Ναι, αλλά ανθρώπους που θα σταματήσουν σε λίγο
-(Γέλιο) Τι είναι για να σταματήσουν; Μηχανές;
-Μα ναι, δεν το’ μαθες στο σχολείο; Εγώ που δεν πήγα το ξέρω
-Λοιπόν, πας να με παρασύρεις με τα θλιμμένα σου κι ήρθα με εξαίσια νέα!
-……………..
-Κέρδισες γιαγιάκα!
-Εγώ;
-Ναι, εσύ. Όχι εγώ. Τα νούμερα που συμπλήρωσες. Κέρδισαν

-Λεφτά!
-Ποτέ δεν είχαμε
-Πολλά λεφτά
-Και τα λίγα μας έφταναν. Αλλά έπρεπε να μοχθήσουμε
-Πάρα πολλά λεφτά
-Λεφτά;
-Γιαγιάκα, έγινες πλούσια. Μιλάμε για αστρονομικό ποσό!
-Πλούσια;
-Δεν καταλαβαίνεις; Ναι, πλούσια
-Δεν φέρνουν την ευτυχία
-Γιαγιάκα, μπορείς τώρα να κάνεις ό, τι θέλεις
-Μα δεν μπορώ πια
-Να ζήσεις σ’ ένα άνετο, μεγάλο σπίτι, με υπηρέτες, με ό, τι ζητήσεις
-Κι εδώ καλά είναι παιδί μου
-Με ακριβά και πλούσια φαγητά
-Έχω ζάχαρο παιδί μου
-Γιαγιάκα, καταλαβαίνεις;
-(Καταφατικό κούνημα κεφαλιού)
-Τι θα τα κάνεις τόσα λεφτά; Πρέπει να σκεφτείς
-Τα παιδιά μου
-Μα αυτοί σε παρατήσαν εδώ
-Ναι
-Και δεν νοιάζονται για σένα. Δεν έρχονται ποτέ
-Θα έρθουν τώρα
-Εσύ όμως, τι θέλεις; Υπάρχει κάτι που θα ήθελες ν’ αγοράσεις;
-Ναι, κάτι…
-Πες το κι έγινε. Με τόσα λεφτά…
-Ορθοπεδικές κάλτσες. Για να μην πονάνε τα πόδια μου. Πρήζονται παιδί μου και υποφέρω.

Αλεπού
__________________________________________________________________
Αφορμή για την παραπάνω θεατρική άσκηση, υπήρξε το δημοσίευμα της Άννας Δαμιανίδη στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» στις 26/8/2005. Το παραθέτω αυτούσιο:

Συνήθως, οι υπερτυχεροί των λαχείων εξαφανίζονται μαζί με τα λεφτά. Κάνουν τα πάντα για να μη μαθευτεί το όνομά τους, αλλάζουν διεύθυνση, δεν ποζάρουν για φωτογραφίες, δεν δίνουν συνεντεύξεις. Φοβούνται τόσο πολύ μήπως χάσουν τα κέρδη τους, που προτιμούν να χάσουν τη δόξα, ακόμα και συγγενείς και φίλους. Αλλά το γηραιό ζευγάρι από τον Καναδά δεν φοβήθηκε να γνωστοποιήσει ότι κέρδισε πέντε εκατομμύρια ευρώ στο λαχείο. Και τι θα τα κάνει στην ηλικία αυτή, ενενήντα ετών ο καθένας, 63 χρόνια παντρεμένοι, τρόφιμοι οίκου ευγηρίας; Θα πρέπει να τα ξοδέψει όλα σε αντικαταθλιπτικά φάρμακα, σκέφτεται κανείς, γιατί το να κερδίζεις τόσα λεφτά στα ενενήντα σου, δεν μπορεί παρά να σε μελαγχολεί για όλα όσα θα μπορούσες να έχεις κάνει λίγο πιο νέος. Όμως όχι. H κ. Θέλμα, που κέρδισε το λαχείο, ξέρει τι θέλει και δεν μελαγχολεί. Δεν θέλει να αλλάξει καν οίκο ευγηρίας. Πού να τρέχει τώρα, έχει συνηθίσει εκεί που μένει. Πρέπει να είναι ωραίοι στον Καναδά οι οίκοι ευγηρίας. Δεν δηλώνει ότι θέλει να δώσει στα παιδιά της τα λεφτά, ή στα εγγόνια της, για τις σπουδές τους. Δεν έχει ακόμα σκεφτεί αν θα τους αγοράσει ακριβά δώρα. Ίσως κάτι τέτοιο να τη δυσκολεύει, να της φέρνει νύστα, ή να το ξεχνά. Αλλά δεν είναι χωρίς επιθυμίες. Θέλει ένα ζευγάρι κάλτσες για τον εαυτό της. Σίγουρα θα είναι κάλτσες ακριβές, αφού τόσο καιρό δεν μπορούσε να τις αγοράσει. Από αυτές που βοηθούν στην ορθοστασία τα πόδια, να μην πρήζονται. Θέλει να σταθεί όρθια στα ενενήντα της, η εκατομμυριούχος. Κι αν δεν τη ζηλεύει κανείς για τα εκατομμύρια, τη ζηλεύει γι' αυτό.





22 σχόλια:

  1. Πόσο συγκινήθηκα από την ιστορία της γιαγιάς...
    Σ΄ευχαριστώ που τη μοιράστηκες...

    Σου στέλνω τις ευχές μου και φεύγω δακρυσμένη...
    **Αννιώ**

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλώς ήρθες Αννιώ! ναι, οι αληθινές ανάγκες πόσες είναι τελικά; ένα ζευγάρι κάλτσες!και αγάπη, αυτό μόνο! σε ευχαριστώ που πέρασες!φιλιά!

      Διαγραφή
  2. Δεν θα ήθελα ποτέ να κερδίσω στα ενενήντα μου!
    Δεν σου φέρνουν χαρά τα χρήματα στα ενενήντα παρά μόνο λύπη και μπόλικα.....κοράκια!
    Η ιστορία πάντως είναι πολύ διδακτική γιατί στα γεράματα συνήθως καταλαβαίνεις ότι λίγα πράγματα μπορεί να σου φέρουν χαρά.
    Απελπιστικά λίγα
    Να είσαι καλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. μήπως όμως xristin μου, είναι Απελπιστικά λίγα αυτά που ..πραγματικά καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες μας;φιλοσοφώντας...
    φιλιά πολλά!δεν ..καλύπτω το θέμα με την απάντησή μου και το ξέρω...γιατί είναι μεγάλο θέμα! Να είσαι καλά επίσης και να συνεχίσεις να γραφεις όπως μπορείς γιατί σε έχουμε ανάγκη.ΕΧΟΥΜΕ τοση ανάγκη ενα χαμόγελο!πέρασα και θα ξαναπάω απο κει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Οπως λέει και η Αννιώ , συγκινητική η ιστορία και ευχαριστούμε που τη μοιράστηκες μαζί μας... τα πολλά λεφτά επίσης δεν φέρνουν την ευτυχία , αλλά μόνο προβλήματα και έγνοιες.. - ανεξαρτητου ηλικίας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. γειά σου δελφινάκι μου . σ ΄ευχαριστώ! καλό σου βράδυ!

      Διαγραφή
  5. Πολύ συγκινητική ιστορία, Βαρβάρα μου! Ελπίζω και η γιαγιά της ιστορίας αλλά και η Καναδή γιαγιά να χάρηκαν τις καλτσούλες τους και να ανακουφίστηκαν από τους πόνους! Αυτή ήταν η πρώτη τους ανάγκη...τα υπόλοιπα χρήματα, σίγουρα δεν θα πήγαν χαμένα κι αυτά!!!
    Φιλάκια πολλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. συμφωνώ με το σχόλιό σου Μαριάννα! νάσαι καλά! φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΑΥΤΗ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ ΜΑ ΣΟΚΑΡΕΙ!!!!!
    ΤΩΡΑ ΘΑ ΤΗ ΘΥΜΗΘΟΥΝ ΟΛΟΙ!!!!!
    ΝΑ ΕΣΑΙ ΚΑΛΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΟΥ!!!!!
    ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ΡΈΝΑ ....δεν ξέρω, δεν απαντώ!
    αυτο το κειμενο το είχα δεί απο χρόνια, και το συγκεκριμένο μπλοκ, άγνωστο γιατί, έμεινε με αναρτήσεις του ΄07, μπορείς να το δείς.
    με ειχε...συγκλονίσει...
    καλο ταξίδι,όλα κατ ευχήν! φιλιά στις...νότιες!με αγαπη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Βαρβάρα μου .... συγκλονιστικές αλήθειες!
    Σε ευχαριστώ για την αναδημοσίευση!
    Σε ευχαριστώ από καρδιάς!
    Δέος!

    Να'σαι καλά!
    Την αγάπη μου και τα φιλιά μου καλή μου φίλη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. καλή σου μέρα airis! φιλιά!
      να έχεις μια όμορφη μέρα!

      Διαγραφή
  10. Μια αληθινή ιστορία που μπορεί να μας διδάξει πολλά ! Ευχαριστούμε που τη μοιράστηκες μαζί μας καλή μου φίλη.
    Για ένα ζευγάρι κάλτσες , τα πολλά χρήματα δεν σημαίνουν ευτυχία!!!
    Φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Συγκινητική και διδακτική η ιστορία αυτή που μοιράστηκες μαζί μας φίλη μου..θίγει και την εγκατάλειψη που επικρατεί όσον αφορά την τρίτη ηλικία..η απονιά και η αστοργία φαινόμενο της εποχής..να΄σαι καλά..φιλάκια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. σωστά το θίγεις!
    κάτι πανω σ΄αυτο που είχα διαβάσει στο άγγελμα της ημέρας http://www.aggelma.gr/
    αν είναι να κάνεις κάτι ανάμεσα στο καθήκον και την αγάπη, διάλεξε την αγάπη!
    φιλιά καλημέρας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Βαρβάρα μου, είναι μία γλυκόπικρη ιστορία, ενίοτε περισσότερο πικρή από γλυκειά, και όπως και νάχει Αξιοπρόσεκτη και ΣΥΓΚΙΝΕΙ με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Η Γιαγιά ήταν Σοφή, τόσο ώστε ΝΑ ΜΗ ΜΕΤΡΑΕΙ πια ΤΙΠΟΤΑ. Επειδή, εκείνα που μετριούνται είναι αρκετά μικρά ώστε να μην αξίζουν, κι εκείνα που αξίζουν, βεβαίως ΔΕΝ ΜΕΤΡΙΟΥΝΤΑΙ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ΚΑΛΗΜΈΡΑ ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΟΥ! ΣΩΣΤΆ!!!
      καλο Σ/Κ
      με ενα πολυ φωτεινό ήλιο αυτη τη στιγμη εδώ, που δινει ελπίδα! φιλιά!

      Διαγραφή
  14. συγκλονιστικό.... τι να πω;.. ο Θεός να φυλάει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. γεια σου καλή μου φίλη, ειναι το αντιθετο της εικονας σου 22, αν θυμούμαι.....
      και το βιντεο με τη μουσικη, εξαισιο!φιλια πολλά! καλο Σ/Κ.

      Διαγραφή
  15. η γιαγιουλα που ηταν 90 ειχε φιλοσοφησει την ζωη και εβλεπε μονο το ποσο θα της ηταν χρησιμες οι καλτες και οχι που και πως θα ξοδεψει τα εκατομυρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. αυτή είναι η ουσία Ειρήνη μου.......όλα τα άλλα έιναι περιττά.......
    φιλιάααααααααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή