Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013

φίλες μου,



   Επειδή τελευταία σας εχω κουράσει, σκέφτηκα να σας ξεκουράσω με το δεύτερο παραμυθάκι μου που γράφτηκε χρονικά εκεί κοντά με την μωβ πεταλούδα! 
   Το  αφιερώνω στην φίλη μου  Κατερίνα, νέα φίλη στα σχόλια, αλλα όχι καινούργια στη καρδιά μου, ίσως μια μέρα περπατώντας στη γειτονιά μας,αντικρύσει τον αρκούδο, που μου έδωσε την ιδέα.


  Ο ΑΡΚΟΥΔΟΣ ΜΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΣΚΟΛ


     Η νονά του τού είχε χαρίσει ένα τεράστιο

 λούτρινο  αρκούδο.

     Είχε δυο τεράστια μάτια με χρώματα καφέ

μαύρο και   άσπρο   σαν   μικρά      αυγουλάκια ,

 τοξωτά φρύδια και μια καφέ μυτερή μυτούλα

σε ένα τριγωνικό θαρρείς κεφάλι. Και δύο αυτιά

που έπεφταν πάνω από το κεφάλι του σαν να

ήταν λυπημένος!

Αλλά πώς να μην ήταν λυπημένος αφού το

παιδάκι τον είχε βγάλει στο μεγάλο μπαλκόνι


γιατί μέσα στο σπίτι δεν χωρούσε πουθενά!

Ήταν τόσο λυπημένος.

Τα ποδαράκια του απαλά σαν μικρά

μαξιλαράκια ,στις πατούσες τα νυχάκια του




σχηματίζονταν  από τρείς κόκκινες καρδούλες

σαν μάτια και στόμα σε χαρούμενο πρόσωπο.

Αλλά βέβαια, αυτός δεν μπορούσε να δει τις

πατούσες του και να χαρεί.

Είχε γείρει από το βάρος και τη θλίψη το κεφάλι

του και το ακουμπούσε στη παχιά κοιλιά του.

Η κοιλιά του! Α! Η κοιλιά του!

Μα αυτή από μόνη της ήταν ένα μεγάλο

μαξιλάρι. Μια αφράτη πολυθρόνα που

 μπορούσε να ξεκουράζει μικρούς και μεγάλους.

Αλλά δεν το είχαν σκεφτεί.

Κι έτσι έμεινε συνεχώς σκυμμένος  μέσα  στο τεράστιο
 

μπαλκόνι.

Μια μέρα , ο αέρας τον αναποδογύρισε…

Βέβαια φορούσε κι ένα κόκκινο πλεκτό κασκόλ.


Όχι , δεν το φορούσε για το κρύο. Έτσι , αλλά

ήταν πολύ όμορφο και ταίριαζε με τις πατούσες

του.

Αλλά είπαμε, ο αρκούδος  δεν μπορούσε να τις

δει.

Όμως έτσι όπως τον αναποδογύρισε ο αέρας

βρέθηκε να κοιτάζει το δρόμο.

-Τι όμορφος μαμά!


-Δες μπαμπά ένα τεράστιο αρκούδο!

Και  όλοι χαιρόντουσαν που έβλεπαν τον

αρκούδο στο μπαλκόνι.

Και τότε ο αρκούδος ήταν σαν να κατάλαβε!

Έδινε χαρά σε όλους τους περαστικούς.

Σήκωσε με περηφάνια το χοντρό του σώμα,

ύψωσε το τριγωνικό κεφάλι του και τα αυτιά , 


ναι , τα αυτιά του ήταν σαν να πετάχτηκαν πίσω

 από μεγάλη χαρά!

Ένοιωθε πολύ όμορφα!

Ω! Τι όμορφα είναι  σ ΄ αυτό το τεράστιο 

μπαλκόνι! 

Θα αρχίσω να αποκτώ φίλους!

-Φίλους! σκέφτηκε…. Φίλους! Ω! πώς δεν το

είχα σκεφτεί τόσους μήνες κι ένοιωθα μοναξιά…



Δεν ήμουν παρατημένος.

Ίσως να με είχαν βάλει εδώ στο μπαλκόνι

ακριβώς για να μη νοιώθω μοναξιά. Τί όμορφο

 να έχεις φίλους!

Άνθρωποι απ ΄ όλες τις ηλικίες,  παιδιά, μικροί

και μεγάλοι ΄ όλοι του έριχναν μια συμπαθητική

ματιά και από μέσα τους άνθιζε ένα όμορφο


χαμόγελο.

Μα αυτό δεν θέλουμε από τη ζωή; Ένα μικρό

χαμόγελο.

Τι όμορφα ένοιωθε!

Α, αν θελήσουν νε με πάρουν τον χειμώνα  μέσα

στο σπίτι , κοντά στο τζάκι να ζεσταθώ, εγώ θα

ζητήσω να με αφήσουν στο μπαλκόνι!

Είναι τόσο όμορφα εδώ!

Κάποιες φορές θα έχω παρέα τον

χιονάνθρωπο. Διαφορετικούς  χιονανθρώπους .

Γιατί οι χιονάνθρωποι λιώνουν.


Όμως εγώ είμαι ένας αρκούδος!

Είμαι ένας ευτυχισμένος αρκούδος!



10 σχόλια:

  1. Kαλημέρα Βαρβάρα!!Αν και φίλος διάβασα το διδακτικό σου παραμύθι!Σε ευχαριστούμε που μας το πρόσφερες.
    Καλή Κυριακή να έχεις!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή σου μέρα Θανάση! Επειδή μπορούμε ακόμα να νοιώθουμε μέσα μας παιδιά , τί καλύτερο να γράφουμε για παιδιά και να το διαβάζουν και μεγάλα παιδιά!Το ζητούμενο στις ζωές μας είναι παντα ενα χαμόγελο! Να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  2. Καλημέρα, Βαρβάρα μου! Τι όμορφο το παραμυθάκι σου... Πολλά φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. γειά σου ΈΛΛΗ μου, αν και σαν ..κριτικός μου, το είχες διαβάσει τη μέρα που γράφτηκε! Σ΄ευχαριστώ που το ξαναδιάβασες! επειδή χειμωνιάζει, καλό είναι κάποιοι να μένουμε στο μπαλκόνι, και σαν τον αρκούδο, να σκορπάμε χαμόγελα!φιλιά!

      Διαγραφή
  3. Τι γλυκιά η ιστορία με τον αρκουδάκο!!!!!!! Σου φτιάχνει τη διάθεση!!!! Άμα λέω εγώ πως πρέπει να εκδώσεις βιβλίο με παιδικά παραμύθια.... Λέγοντας, όμως, "παιδικά" αναφέρομαι και σε εμάς, τα λίγο μεγαλύτερα, δηλαδή, παιδιά. Εξάλλου, τα μηνύματα του συγκεκριμένου παραμυθιού δε μεταδίδονται μόνο στα μικρά παιδιά... Κυρίως εμείς τα μεγαλύτερα είναι που πρέπει να συλλάβουμε το νόημά τους και να μάθουμε να σκεφτόμαστε θετικά στην καθημερινότητά μας, για να κάνουμε και τη ζωούλα μας καλύτερη! Όπως και ο αρκουδάκος με το κόκκινο κασκόλ έκανε καλύτερη τη δική του ζωή! Αντί να μιζεριάζει που τα πράγματα δεν πήγαν - ίσως - όπως τα φανταζόταν, αποφάσισε να τα δει κάτω από ένα άλλο πρίσμα, από μία άλλη οπτική γωνία... Κι έτσι έδωσε νόημα στη ζωή του και έγινε ευτυχισμένος!!! Κι όλο αυτό προέκυψε από ένα απλό φύσημα του ανέμου... Ίσως και στην καθημερινή μας ζωή, αρκεί να δώσουμε σημασία σε φαινομενικά "ασήμαντα" πράγματα ή τυχαία περιστατικά, που έχουν όμως τη δύναμη να αλλάξουν τον τρόπο σκέψης μας, αλλά και τη ζωή μας γενικότερα, προς το καλύτερο........Ελπίζω να συναντήσω κάπου εδώ γύρω τον υπέροχο αυτόν αρκουδάκο...
    Σ' ευχαριστώ πολύ πολύ πολύ και για την αφιέρωση, Βαρβάρα μου!!! Με τιμά αφάνταστα το γεγονός ότι αυτό το τόσο γλυκό παραμύθι είναι αφιερωμένο σε μένα προσωπικά!!! Πραγματικά μου άρεσε πολύ, γιατί έχω και σαν αρχή στη ζωή μου το εξής: Όταν τα πράγματα δεν προχωράνε στη ζωή μας όπως τα θέλουμε, πρέπει να τα κάνουμε εμείς οι ίδιοι να προχωρήσουν, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο!
    Και πάλι σ' ευχαριστώ πάρα πολύ!!!! Καλό απόγευμα!!! Πολλά φιλιά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΧΑΡΗΚΑ που το είδες! σ΄ευχαριστώ απο καρδιάς για το εκτενέστατο σχόλιο!συμφωνώ απόλυτα σε όσα λες!Πραγματικά πόσο ωφέλιμο μπορεί να αποβεί κάποιες φορές ενα ξαφνικό αεράκι! φιλιά πολλά!!!πολλά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλημέρα
    Το παραμύθι σου περνάει ένα αισιόδοξο μήνυμα σε μικρά, αλλά και σε μεγάλα παιδιά.
    Είναι πάρα πολύ ωραίο.
    Καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. σας ευχαριστώ παρα πολύ κ.Ελένη!!! ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για την επισκεψή σας! πραγματικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αδέρφι... ποσο αισιοδοξο πραγματι ειναι το΄ομορφό σου παραμύθι.. μηπως ετσι δεν πρέπει να ειμαστε στην ζωή μας;; και αν καποια πραγματα δεν μας πανε.. καλά να βλεπουμε και την αλλη τους πλευρα η καλή.. γιατι σίγουρα υπαρχει αρκει να την δούμε..οπως και ο αρκουδακος μας,..σορρυ που αργησα να περάσω...σε φιλώ... γλυκα ματια μου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. σ΄ευχαριστώ!!! ναι, όλα τα πραγματα εχουν δυο όψεις και εμεις θελουμε να βλεπουμε μονο τη φωτεινη τους πλευρα!πολλα φιλακια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή